Σήμερα ξεκινά το ταξίδι της επιστροφής. Ήθελα να γράψω μια κατακλείδα για όλα όσα έζησα τους τελευταίους 9 μήνες, όλα όσα συνειδητοποίησα και έμαθα. Να μιλήσω λίγο για τις τελευταίες μου μέρες στο δρόμο, για τα ανάμικτα συναισθήματα, και για τον καιρό (άσχετο, αλλά χθες το βράδυ έκανε ένα βρωμόκρυο... με το ζόρι κοιμήθηκα, ανάθεμά τον.). Μέσα στο ταξίδι όμως είχα την τύχη να διαβάσω έναν Νιγηριανό συγγραφέα, τον Ben Okri, και στο βιβλίο του tales of Freedom, έπεσα πάνω στην τελευταία του μικρή ιστορία, που πιστεύω ότι αποτυπώνει υπέροχα το ταξίδι. Οπότε αποφάσισα να μην το παίξω μεγάλος συγγραφέας αλλά να αφήσω τον ίδιο, μέσα από την δική του ιστορία να πει και τη δική μου. Με έναν τρόπο μοναδικό που εγώ δεν έχω την ικανότητα να το κάνω. Κάθε του λέξη, για μένα τουλάχιστον, έχει νόημα και ουσία.
You arrive dirty and
hungry. You are covered in grime. You have come from beyond the
snowline. It has been an epic journey.
You have travelled through
forests, through innumerable cities and villages, barely stopping,
travelling mostly on foot, with no change of clothes.
You have come through
regions where you were unfamiliar with the language and the customs.
You have slept at roadsides, in strange inns. You have travelled
alone, bearing a message which only you can carry.
How long have you been
travelling? You don't know. Maybe your whole life.
You forego pleasures on
the way. It's beenhard enough just keeping on the journey. You have
travelled nights without sleeping, days without eating. Your
destination is your rest and your food. Your mission is to arrive at
the court, deliver the message, and then to be free.
Many countries you have
crossed, wolves you have battled, hard men you have transcended,
cunning men you have eluded, seducing women you have slithered away
from.
Youth deserted you in the
virgin forests; and yet you travelled with youth, and never lost it.
Youth remains in you, in your freedom and the simplicity of your
spirit. Encased in the dirt of the road is your preserved freshness.
2
The last part
of the journey was the worst. Getting closer was also getting
farther. It is easier to get lost within sight of the palace. It is
easier to feel one has arrived when one sees the battlements and
turrets, the flags and banners of the castle. Then in renewed hope
and exultation one hurries. And yet the way is still far. Distances
are deceptive. Hope makes all things near, and so can prove
treacherous.
You kept your
eyes on the road. You nearly got lost in the village. You were
tempted to stay the night, to divulge your destination to an old
woman, and thus be given conflicting or self-serving advice. But you
kept it to yourself. You imagined you were still at the beginning of
your journey. You were conscious that it was still full of perils,
and that you still had a long way to go.
Your whole life
had been the journey. If you stopped to think now, or confess
despair, who knows what snares of your own making you would fall
into. So you staked your life on the jouney. The journey was your
life, your life on the road. You might have died on it, but you were
vigilant. You took each moment as the whole. That's what you did.
3
And then you
found you arrived. You were in the court. You were in the place. In
the grime and dirt of the journey the message was divested of you. It
was painless. You didn't even know what it was. The message was on
you. The message was in your dirt, or your unwashed body, in your
weary but alive spirit. The message was in your eyes. It was in your
arrival, in your dreams, in your memory. It was in all you had
bought, and the nothing that you had brought.
The message was
divested of you. It was shorn off you, and you were light. You were
cleaned up of your message. You were scrubbed and shaved of it,
bathed and washed of it. The filthy clothes were taken off you, and
you were given new ones that shone like light.
4
There had been
a mysterious ceremony acknowledging the heroic nature of your
journey. But the true gift of it was in your spirit, your inner
liberation. There was a new eternal light in you.
Fresh, young,
and free, you wander the streets of the kingdom. You have the sense
of beign in a new world, a luminous world. You are living and
enchanted life in the kingdom.
You have set
out early and had arrived sooner that you thought. You have a whole
life ahead of you. And so here you are, a youth with a spirit of
shining gold, rih beyond measure in the lightness of your being.
Everything is before you. Your main quest and journey is over,
because you had begun early and arrived early. Now you have it all to
live, in peerless freedom. What luck! No need to fret, but just to
live, now, the life you want.
Like a youth
arrived in a great city, with hope in his heart, looking to make his
fortune and find his true love, in the happiest and most innocent
days of his life, like such youth you wander lightly through the
streets of the mysterious kingdom. The pastel sky is touched with
blue, and there is dawn sunlight.
Με αυτό το τελευταίο κείμενο κλείνω εδώ τις όποιες διηγήσεις μου. Όλα τα υπόλοιπα θα τα πούμε από κοντά. Φιλιά σε όλους.
Δεν έχω άλλο τρόπο να σου πω αυτά που νιώθω... οπότε τα γράφω εδώ... με την ελπίδα ότι μια μέρα θα τα διαβάσεις... Ήσουν εκεί πάντα... μαζί μου. Ρούφηξες τη σκόνη όλου του κόσμου... μαζί μου. ήσουν το πάτημά μου... η ασπίδα μου, ενάντια στα βότσαλα του κόσμου όλου... της ζωής μου στο δρόμο. Ξέρω ότι αυτό σε έφθειρε. Ξέρω πως είχαμε τις κρίσεις μας αλλά δεν σου γύρισα ποτέ την πλάτη. Έμεινα πιστός σε αυτό που είχαμε και κάθε πρόβλημα κοίταζα να το διορθώνω. Διασχίσαμε χώρες, βουνά, και ποτάμια μαζί, δεμένοι. Αλλά τώρα σε "κλέψαν" από μένα. Μια στιγμή δικής μου απροσεξίας ήταν αρκετή για να σε χάσω. Το ξέρω πως ήταν δικό μου το λάθος. Το γνωρίζω. Μα πλέον είναι αργά για συγγνώμες. Ξέρω ότι δεν θα σε ξαναδω ποτέ. Αντίο για παντα λοιπόν... γλυκό μου παπούτσι. (Μου τα φάγανε τελευταίες μέρες! Εορταστικές που είναι τώρα, δεν ντρέπονται! Άσπρο nike, με μπλέ γραμμές. Αν τα δει κανείς εκεί στο παζάρι να τα πουλάνε, να μην το αγοράσει. Μποϊκοτάρετέ το! Αγόρασα τώρα κάτι καινούργια, κινέζικα, στα 4€. Με γειά μου.)
Θυμάστε που είπα πως θα ποδηλατήσω το μαλάουι; Κααααλααα... Εδώ γελάμε. Έφαγα τη μεγαλύτερη ήττα του ταξιδιού. Οι τελευταίες 3 μέρες (ή μήπως ήταν 4; Τα έχω χαμένα) ήταν τελείως παλαβές. Στο συγκεκριμένο κείμενο όμως θα εστιάσω μόνο στο κομμάτι του ταξιδιού που αφορά στο ποδήλατο. Αφού το αγόρασα, το έχτισα, το δοκίμασα, (όλα καλά μέχρι εδώ), το φόρτωσα σε ένα λεωφορείο για να διασχίσω την Τανζανία στα γρήγορα και να φτάσω στα σύνορα με το Μαλάουι από όπου και θα ξεκινούσε η ποδηλασία. (προσέξτε παρακαλώ τους χρόνους που χρησιμοποίησα στα ρήματα). Από Arusha αναχωρούμε στις 5 το πρωί και φτάνουμε στις 11 το βράδυ Mbeya. 17 ώρες ταξίδι. Βρίσκω κατ'ευθείαν δρομολόγιο για Mbeya - Songwe bridge border-crossing, που φεύγει στις 5 το πρωί, ξανά. Ήθελα κάπου να κοιμηθώ τουλάχιστον για αυτές τις 3 με 4 ώρες που είχα κενό μεταξύ λεωφορείων. Το ρασταφάρι (το παλικάρι με τα ράστα που μου πούλησε το εισιτήριο) μου πρότεινε τις εξής εναλλακτικές. Μπορούσα να κοιμηθώ στο πάτωμα του γραφείου, αγκαλιά με 6 άλλους, ή μέσα στο σταθμευμένο λεωφορείο. Για να είμαι ειλικρινής το πάτωμα του γραφείου φαινόταν πιο άνετο αλλά επέλεξα να πάω στο λεωφορείο γιατί στο γραφείο οι 6 προσπαθούσαν να κοιμηθούν και ο καπετάν Ρασταφάρης με τους συντρόφους του γκάριζαν. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό πως έχουν 6 άτομα που προσπαθούν να ξεκουράσουν τα αφτιά τους για 3 ώρες πριν ξαναρχίσουν τα ταξίδια. Οπότε λέω "πάμε να δοκιμάσουμε την ησυχία του λεωφορείου". Μάλιστα, δεν με πήγε στο λεωφορείο με το οποίο θα φεύγαμε σε μερικές ώρες, αλλά σε ένα άλλο, διαφορετικής εταιρείας, γιατί το "δικό" μας ήταν ήδη γεμάτο με άτομα που προσπαθούσαν να κοιμηθούν. Το ωραίο με τα λεωφορεία εδώ είναι ότι οι σειρές θέσεων είναι 5, όχι 4. Δύο σειρές από το μία και τρεις από την άλλη. Οπότε ο ύπνος γίνεται αμέσως πολύ καλύτερος γιατί έχεις 3 θέσεις για να απλώσεις το κορμί. ΚΑΙ γλύτωσα και μια βραδιά διανυκτέρευσης. Πού το πας αυτό;
Παρένθεση σητν ιστορία μας. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει ένα παράδοξο εδώ. Από τη μία ξοδεύω ένα κάρο λεφτά σε εκδρομές όπως το Κιλιμάντζαρο (το ακριβότερο ως τώρα) και από την άλλη κάνω τσιγκουνιές σε μικροποσά όπως το φαί και ο ύπνος. Το Κιλιμάτζαρο ήταν κοντά στα 150 ευρώ την ημέρα, ενώ μια μερίδα φαί μου κοστίζει από 1 έως 4 ευρώ. Αν όμως δεν πρόσεχα τα έξοδά μου σε αυτά τα δύο, φαί και στέγη, τότε τα κόστη θα φούσκωναν γρήγορα και σημαντικά, και μετά δεν θα είχα χρήματα πια για το Κιλιμάτζαρο. Φασούλι το φασούλι που λέει κι ο σοφός λαός.
Πίσω στην ιστορία μας, τώρα. Ο ύπνος με πήρε γλυκά και με οδήγησε σε όνειρα γεμάτα φίλους και οικογένεια. Και greek salad. Με feta cheese. Ονειρευόμουν πως είχα ήδη γυρίσει και έλεγα τις ιστορίες μου. Έχω ήδη αρχίσει να μπαίνω βαθύτερα στην ψυχολογία της επιστροφής. Συνειδητά και υποσυνείδητα.
Με ξυπνά στις 3τα χαράματα ο φίλος το ρασταφάρι, και αλλάζω λεωφορεία. Mbeya to Songwe, διαδρομή σχεδόν 2 ώρες. Αποβιβάζομαι. Ένας τύπος από το πουθενά κρατά ήδη το ποδήλατό μου, με τις βίδες της μπροστινής ρόδας στα χέρια του. (την είχα βγάλει για να χορέσει στο πορτ μπαγκάζ του λεωφορείου). Παίρνω στα χέρια μου τη ρόδα και τις βίδες, πάω να τη φορέσω πάνω στο ποδήλατο και συνειδητοποιώ ότι λείπει μια βίδα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΙΔΩΣΩ ΤΗ ΡΟΔΑ! Γυρίζω σε αυτόν που την κρατούσε και τον ρωτώ επαναλλειμένα αν το άνοιξε ο ίδιος. Ήθελα να δω αν η βίδα έπεσε εκεί μπροστά μας ή στο λεωφορείο επάνω. Δεν μιλά αγγλικά. Δεν καταλαβαίνει. Το λεωφορείο πάει να φύγει. Το σταματώ. Κατεβάζω τον οδηγό και ψάχνουμε το πορτ-μπαγκάζ. Τίποτα. Ψάχνω τριγύρω στα χώματα. Τίποτα. Να έχουν μαζευτεί τώρα σε κύκλο καμιά 20αριά άνθρωποι από κει γύρω και να κοιτάζουν τον mzungu (τον ξένο) να ψάχνει στα χώματα τη βίδα του. Προσπαθούσαν να βοηθήσουν και αυτοί οι καημένοι αλλά βίδα πουθενά. Ρωτάω για ποδηλατάδικα. Υπήρχαν τριγύρω αρκετά αλλά ήταν πολύ νωρίς ακόμη και δεν είχαν ανοίξει. Μετά από αφαγία, αϋπνία και γενική ταλαιπωρία να κάνουν την κατάσταση πιο ερριστική, ρίχνω μούτρα και αρχίζω να οδεύω προς τα σύνορα. Βλέπω βενζινάδικο. Υποδεικνύω το πρόβλημά μου στον βενζινοπώλη. Τον ακολουθώ, και αρχίζουμε να ψάχνουμε στα χώματα μπροστά από ένα κλειστό συνεργείο, μπας και βρούμε πεταμένη καμιά βίδα που να ταιριάζει. Βρήκα διάφορα εκεί τριγύρω, κανένα όμως που να βολεύει. Τα ποδήλατα που χρησιμοποιούν εκεί (και χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι), είναι πολύ παλιάς κοπής ενώ το δικό μου ήταν ελαφρώς διαφορετικό. Μετά από ώρα ο βενζινοπώλης τηλεφωνεί τον μηχανικό να ανοίξει νωρίτερα, και αγοράζω μια βίδα που βρήκαμε στο μηχανοστάσιό του. Μικρή και επίφοβη αλλά έκανε τη δουλειά της. "Επιτέλους" σκέφτομαι. Το ποδήλατο αντέχει. Συνεχίζω προς τα σύνορα. 2 ώρες για την στάμπα εξόδου. Εκείνες οι ώρες πέρασαν δύσκολα. Εκνευριζόμουν με όλους και με τα πάντα. Βίαια ένστικτα σάλευαν μέσα μου, αφυπνισμένα από τη γενική ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών.
Τέλος, φορτώνω την 35 κιλών τσάντα μου και τον εαυτό μου στο ποδήλατο και ξεκινώ. Δεν κράτησε πολύ, μερικά μόνον μέτρα και η πίσω ρόδα κατέρρευσε τελείως! Χαχχαχαχαχα! (τώρα γελάω αλλά τότε έκλαιγα. Από μέσα μου, γιατί υπήρχε και κόσμος τριγύρω που κοιτούσε). Τόσο άντεξε το ποδήλατο. Άντε να έκανα 1 χιλιόμετρο συνολικά. Την έφερα στα ίσια την ρόδα, και στα 10 μέτρα ξανα καταρρέει. Βρισκόμουν στο no-mans-land μεταξύ των δυο συνόρων. Ένας ταξιτζής είδε πως είχα πρόβλημα με το ποδήλατο και ήρθε να βοηθήσει.
- "Τι έπαθε;", με ρωτά.
-" Η ρόδα τέλος. Όλος ο άξονας έχει στραβώσει", του δείχνω. Τον κοιτάζω. "το θες;", του λέω.
Το κοιτάζει σκεπτικός.
-"Πόσο το δίνεις;", με ρωτά.
-"Τα μαύρα του τα χάλια έχει. Πάρ'το έτσι."
Ο τύπος έλαμψε! Το ποδήλατο άντε να κόστιζε 60 ευρώ στην κατάστασή του. Εγώ το πήρα στα 100 ευρώ, με χίλια άλλα εργαλεία που αποφάσισα να κρατήσω. Για εκείνον όμως 60 ευρώ πρέπει να είναι μισός μισθός. Με ευχαρίστησε θερμά επαναλλειμένως, και συνέχισα το δρόμο μου περπατώντας. Και έτσι άδοξα...(δραματική παύση)... το όλο πλάνο με το ποδήλατο... (άλλη μία)... ναυάγησε. Τζάμπα τα λεφτά. Τέλος πάντων. Κάποιος βγήκε πολύ ευτυχησμένος από αυτή την ιστορία. (spoiler: Ο ταξιτζής).
Κι άλλο περπάτημα. 1 ώρα για τη βίζα και την είσοδό μου στο Μαλάουι.
Και από κει συνέχισα πάλι με λεωφορεία, μέχρι το επόμενο βράδυ (χθες) που έφτασα Nkata bay, από όπου και σας γράφω τώρα. Ήρθα εδώ να πνίξω την θλίψη μου στις υπέροχες παραλίες και το μαγικό τοπίο της λίμνης Nyasa, σε ένα υπέροχο χόστελ από όπου και σας γράφω. Έφτασα αργά, έστησα σκηνή (έχουν campsite), κατανάλωσα μερικές από τις κονσερβοτροφές μου με απίστευτη λαιμαργία, ικανοποιώντας σώμα και πνεύμα, και την έπεσα για ύπνο.
Ο καιρός χθες έμαθε πως σήμερα συγκεκριμένα θα κατασκηνώνω, οπότε μετά από 1 μήνα ξηρασίας αποφάσισε να βρέξει. Όλα καλά όμως. Δεν με ξέρει καλά εμένα ο καιρός! Εμπειρος πλέον κατασκηνωτής, έκανα ότι πατέντα ήξερα για να γλυτώσω ρούχα και εξοπλισμό από το να "ποτίσουν". Και τώρα κάθομαι στο μπαράκι και σας γράφω.
Είναι κρίμα γιατί ο δρόμος εδώ είναι πολύ καλός, σχετικά επίπεδος, υπέροχα τοπία, εξαιρετικά φιλικός κόσμος, και καλός καιρός της σημερινής μέρας εξαιρουμένης. Η ποδηλασία εδώ πρέπει να είναι πολύ όμορφη ιστορία.
Πυκνή βλάστηση δεξιά και αριστερά, σκορπισμένα σπίτια ανάμεσα στα δέντρα, χτισμένα από το ίδιο κόκκινο χώμα, δένουν υπέροχα με το τοπίο γύρω τους. Σπίτια και γη ντυμένα ασορτί. Πράγμα που το κάνει πολύ γραφικό και πολύ όμορφο.
Πέρα από τη βλάστηση έχεις μια μαγική, τεράστια λίμνη που με τα κύματά της, τους μαύρους βράχους και τις αμμουδιές της, μοιάζει με θάλασσα. Με το μάτι δεν καταλαβάινεις καμία διαφορά. Πρέπει να την γευτείς. Σε αντίθεση με τη θάλασσα το νερό είναι γλυκό (φυσικά).
Αν η Τανζανία ήταν παλαβή, το Μαλάουι είναι πραγματικό τρελοκομείο. Πιο φτωχό από την Τανζανία, με τον κόσμο της ένα-δυο επίπεδα πιο διαχυτικό. Πιο φωνακλάδες, πιο τζαναμπέτηδες, πιο χαβαλετζήδες, και πιο ευερέθιστοι. 2 φορές βρέθηκα να είμαι το μήλο της έριδος. Την πρώτη φορά που άρχισα να οδεύω προς τα ταξί και τα λεωφορειάκια, με τσιμπάει ο πρώτος ταξιτζής και μου λέει "700 kwacha", ο δεύτερος 500, ακολουθώ τον δεύτερο, ο τρίτος προσφέρει 500 αλλά θα έφευγε άμεσα γιατί ήταν σχεδόν γεμάτος. Γενικά δεν φεύγουν αν δεν έχουν γεμίσει. Πάω με τον τρίτο. Ο δεύτερος "τα παίρνει άσχημα" και πιάνει τον τρίτο από το λαιμό γιατί με "έκλεψε" από αυτόν. Ο δεύτερος με είχε βρει πρώτος. Παρόλο που ήταν ο δέυτερος. Και πριν το καταλάβω, μέσα σε λίγα μόνον δευτερόλεπτα βρίσκομαι σε μια κατάσταση, όπου με 35 κιλά τσάντες επάνω μου (το μόνο που ξεχώριζες από μένα ήταν ένα κεφάλι, δυο χέρια και δυο πόδια), στέκομαι στριμωγμένος ανάμεσα στους δύο οδηγούς, έχω πιάσει από ένα χέρι τον καθένα και προσπαθώ να τους χωρίσω φωνάζοντας "Αμάνι! Αμάνι!". Που σημαίνει ειρήνη στα κισουαχίλι. Παρόλο που δεν μιλούν κισουαχίλι. Μέσα σε 2 λεπτά 4 στρατιωτικοί έχουν εμφανιστεί από το πουθενά, αρπάζουν τους οδηγούς και τους περνούν ήρεμα και λακωνικά χειροπέδες! Σε εκείνο το σημείο ένιωσα πολύ άσχημα. Δεν κάθισα όμως να το σκεφτώ και πολύ. Με ελαφρά πηδηματάκια κινήθηκα προς το γεμάτο λεωφορειάκι και σε λίγη ώρα αναχωρούσαμε.
Αυτά και πολλά άλλα.
Γενικά πιστεύω πως αν το ρίξει κανείς στην πλάκα, εδώ στην αφρική, μπορεί να βγάλει πολύ γέλιο και πραγματικά να το διασκεδάσει. Χθες, μετά από το δεύτερο δύσκολο 24ωρο αφαγίας και αϋπνίας στο δρόμο, σε συνθήκες δύσκολες, και το εννοώ όταν λέω δύσκολες, ενώ θα περίμενε κανείς πως θα έχω χάσει κάθε ίχνος υπομονής μέσα μου, κάπου η ψυχολογία μου έφτιαξε και πέρασα υπέροχα. Μόνο και μόνο γιατί δεν αντιμετώπισα τίποτα με σοβαρότητα. Ούτε καν τους τροχονόμους που αναγκάστηκα να λαδώσω με μια κονσέρβα φασόλια, για να με αφήσουν να συνεχίσω το ταξίδι μου χωρίς προβλήματα.
Οκ, σταματώ να γράφω, γιατί μπορώ να συνεχίσω για ώρες. Άλλωστε τώρα γράφω περισσότερο για μένα, ώστε να έχω να θυμάμαι εγώ ο ίδιος, γιατί μεταξύ μας θα τα πούμε λίαν συντόμως από κοντά!
Σήμερα
αγόρασα τη νέα μεταχειρισμένη ποδηλατάρα
μου, που σκοπεύω να καβαλήσω για το
τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μου,
διαρκείας 10 ημερών και διασχίζοντας
συνολική απόσταση 800 χιλιόμέτρων. Πράγμα
που σημαίνει πως θα πρέπει να καλύπτω
100 χλμ ημερησίως. Θα μου φύγει λίγο ο
πάτος. Θα δούμε πώς θα πάει. Ίσως
εκμεταλλευτώ τα τοπικά λεωφορεία αν δω
ότι δεν “βγαίνει”.
Το
πλάνο είναι σήμερα το βράδυ να πάω στο
σταθμό των λεωφορείων με το ποδήλατο
για να δούμε αν είναι διατεθειμένοι να
φορτώσουν το ποδήλατο στο λεωφορείο,
ώστε να ξεκινήσω με λεωφορείο από Arusha
(που βρίσκεται κοντά στο Κιλιμάντζαρο
και τα μεγαλύτερα εθνικά τους πάρκα)και να φτάσω Mbeya (βρίσκεται
στα νότια της χώρας, πάνω ακριβώς από
το malawi.).
Από
εκεί καβαλώ την ποδηλατάρα μου, διασχίζω
τα σύνορα ιππεύοντας, και συνεχίζω με
καλό ρυθμό προς το Νότο, παράλληλα στην
ακτογραμμή της λίμνης Nyasa,
γυμνάζοντας σώμα και πνεύμα,
κατασκηνώνοντας στις αυλές ντόπιων
(ελπίζω), τρώγοντας με τους ίδιους
(ελπίζω), ή “μαγειρεύοντας” την
κονσερβοτροφή μου που μόλις αγόρασα
από ένα τοπικό σουπερμάρκετ. Στις
προμήθειες συγκαταλέγονται κονσέρβες
τόνου, κονσέρβες φασολιών, ξηροί καρποί,
χουρμάδες, κανά δυο σοκολάτες και πολλά
λίτρα νερό.
Αν
όντως τα καταφέρω να κατασκηνώνω σε
αυλές ή κρυμμένος σε παραλίες, να τρώω
σπιτικό τοπικό φαί, ή κονσέρβες και να
συνεχίσω χωρίς διακοπή να καβαλώ την
ποδηλατάρα, τότε οι επόμενες 10 μέρες
προβλέπονται τζάμπα. Στη φτήνια θα την
βγάλουμε!
Πέρα
από την πλάκα πάντως, ο πιο φτηνός τρόπος
ταξιδιού είναι το ποδήλατο. Μελετημένα.
Με case studies και τα πάντα.
Τα
δύο τελευταία πρωινά μου τα έφαγα στο
ποδηλατάδικο που ανακάλυψα εδώ στην Arusha,
της Τανζανίας, μετά από ενδελεχή
έρευνα σε τοπικό κινέζικο εστιατόριο. Ποδηλατάδικα σαν αυτά που έχουμε εμείς στην πατρίδα δεν υπάρχουν. Αυτό που βρήκα ήταν το καλύτερο στην κατηγορία του. Σιδεράδικο. Έπειτα
από μερικές ώρες επεξηγήσεων με τους
τεχνικούς του ποδηλατάδικου και άλλες
τόσες ώρες διαπραγματεύσεων με το
αφεντικό, στήσαμε ένα ποδήλατο (ίσως το
καλύτερο που είχαν, συνολικής αξίας
100€), ικανό να κουβαλήσει εμένα και τα
πράγματά μου για 800 χλμ. Μαζί με αυτό
αγόρασα συμπληρωματικά ορισμένα
πραγματούδια παραπάνω. Λάδι, κλειδαριά,
μπαλώματα, τρόμπα, κλειδί άλεν και
ελαστικά σχοινιά. Φακό δεν πήρα. Για
φως έχω τις λαμπρές μου ιδέες (χοχοχοχο...
Γελάω τώρα, αλλά με τις χαζές ιδέες που
έχω αύριο θα κλαίω). Διαβάζοντας blogs
άλλων ποδηλατιστών που διασχίζουν την
Αφρική, και βλέποντας τον εξοπλισμό που
αυτοί κουβαλούν μαζί τους, συνειδητοποιώ
πως ετοιμάζομαι να κάνω μεγάλο κομμαντιλίκι
(ελληνιστί “Ριψοκίνδυνο εγχείρημα”). Μπροστά σε εκείνους είμαι τελείως
ανοργάνωτος, με πολύ φτωχό εξοπλισμό,
χωρίς χάρτη, χωρίς πυξίδα, πόσο μάλλον
GPS, κινητά με ίντερνετ και
apps να μου δίνουν κατευθύνσεις,
να επισημάνουν υψομετρικές διαφορές,
ανηφόρες κατηφόρες, και ποιότητα οδικών
υποδομών.Εκτός από φτωχός
σε εξοπλισμό, είμαι φτωχός και στο μυαλό.
(Νομίζω αυτό είναι ήδη προφανές). Διότι
είμαι πρακτικά αμόρφωτος ως προς τις
τεχνικές γνώσεις που απαιτεί ένα ταξίδι
μεγάλων αποστάσεων με ποδήλατο. Δεν
ανησυχώ όμως. Καμιά φορά πιστεύω ότι το
παρακάνουμε με τις προετοιμασίες, και
τα φουσκώνουμε όλα χωρίς λόγο. Όχι το
ποδήλατο το έτσι, με τον σκελετό τον
αλλιώς, και τις ταχύτητες τις αποκείνες και
το φρένο το ουάου και τη ρόδα την τούμπανο, και τα χίλια τζίτζιλι-μίτζιλι
για κάθε λογής περίεργη, υπερεξειδικευμένη
εφαρμογή. Οι ντόπιοι δηλαδή πώς την
παλεύουν με τα σαράβαλά τους; Το μαγικό
ζωμό πίνουν; Χωρίς άγχος λοιπόν κι εγώ,
θα μάθω πηγαίνοντας, κι ο θεός βοηθός.
Καλώς ή κακώς, αυτή τη στιγμή δεν έχω
τον χρόνο για θεωρητικά. Οι μέρες μου
είναι περιορισμένες καθότι στις 8
Αυγούστου θα πρέπει να βρίσκομαι στο
Lilongwe, την πρωτεύουσα του
Μαλάουι, από όπου και θα πετάξω για
Ισραήλ. Δύο μέρες θα τις φάω στην
Ιερουσαλήμ (Έτσι λέω δηλαδή. Το πλάνο
μπορεί να αλλάξει για Τελ Αβίβ. Θα δούμε)
και στις 11 Αυγούστου το πρωί πετάμε για
Σαλόνικα! Άιντε η πατρίδα, η πολυπόθητη!
Αυτές
τις τελευταίες 10 μέρες ταξιδιού θα έχω
πολλές ώρες “μοναξιάς” στο δρόμο για
ενδοσκόπηση. Πράγμα που χρειαζόμουν.
Άπλετος χρόνος για να να κάνω μία
ανακεφαλαίωση του ταξιδιού στο μυαλό
μου και όλα όσα αυτό μου προσέφερε, να
φέρω δίπλα δίπλα τις εικόνες του ποιός
ήμουν και του ποιός είμαι, να οργανώσω
τις σκέψεις μου, να βάλω τα σχέδιά μου
για το μέλλον σε μια σειρά, και να ακούσω
μουσική μέχρι να μου τελειώσει η μπαταρία.
Για
να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα
τελικά. Γιατί η ιστορία μάς έχει δείξει
μέχρι τώρα πως σχεδόν τίποτα δεν πάει
σύμφωνα με το πρόγραμμα...
Θα
σας έλεγα “εις το επανιδείν!” αλλά το
επανιδείν πλησιάζει!
"Ο ξένος όχι βλάκας" στα σουαχίλι. Φίλοι μου καλοί μπήκα στην πρωτομάνα, την ήπειρο την χιλιοπονεμένη, την Άφρικα και το ίντερνετ εδώ... σπανίζει. 'Οπως και αρκετά άλλα πράγματα άλλωστε.
Είμαι ζανζιβάρη τώρα, μετά από μια βδομαδα στις με τον Γιώργο στο Zion park των ΗΠΑ και μια βδομάδα στο Σεν Φρανσίσκο, φιλοξενούμενος στον ξάδελφο τον Τζάκο. Πέρασα μαγικά αλλά δεν έχω χρόνο να περιγράψω τώρα, δυστυχώς. Αργότερα και από κοντά!
Έφαγα 3 μέρες ταξίδι στα αεροπλάνα και στα αεροδρόμια για να φτασω εδω. Άλλος κόσμος. Αύριο ξεκινώ για το χωριό moshi μπας και προλάβω καμία ομάδα ορειβατων για το κιλιμάντζαρο. Αν τα καταφέρω και φύγω νωρίς για την κορυφη (γιατί δεν φεύγουν ομάδες κάθε μέρα) θα γυρίσω αργότερα Ζανζιβάρη για ένα φεστιβάλ χορών, μουσικής και κινηματογράφου που έχουν εδώ. Οι υποδομές είναι πολύ βασικές εδώ και συνάμα πολυ ακριβές (πανάθεμά τους). Στις τιμές τους τουρίστες (τους λίγους που έχουν), τους βαράνε.
Σε όλη τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού σκεφτόμουν με το που φτάσω Αφρική να βάλω τον "Σταυρό του Νότου" και να το ακούσω τραγουδώντας. Αλλά η σκέψη αυτή πάντα έμοιαζε πολύ μακρινή. Κοίτα να δεις όμως... τώρα είμαι εδώ. Έφτασα. Και το ακούω και το νιώθω. Το καταλαβαίνω.
Λοιπόν, όποτε βρίσκω κάποια ευκαιρία, θα κοιτάζω να μπαίνω αλλά να ξέρετε θα χαθούμε για λίγο καιρό. Το ταξίδι μόλις έγινε ένα κλικ πιο δύσκολο. Όχι μόνον από άποψη ίντερνετ φυσικά. Φαίνεται πως θα είναι και πιο μοναχικό σε σχέση με τις προηγούμενες μέρες μου. Να είστε καλά, να περνάτε καλά και καλή επιτυχία σε όλους!
(ακολουθεί ποίημα στα ισπανικά. Αμέσως από κάτω κάνω μια πιο ελεύθερη μετάφραση, πολλές επεξηγήσεις, μικρές ιστορίες, και αναφορές σε inside jokes ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητό) "el lugar mas cerca a mi paraiso"
un poema de un Griego que no habla
espanol muy bien hay un lugar donde necesitas solo 5 minutos! 5 minutos para ir al mar o compar verduras, 5 minutos para cruzar el pueblo, 5 minutos para tomar un jugo o tomar el sol. Y apesar de esto, nada ni nadie es puntual! Un lugar donde zapatos son inutiles. Donde puedo ir al mar con el culo desnudo, porque por la manana no hay nadie! Donde no sabes que estaras haciendo en la proxima hora Donde criminales y ladrones no existen, exepto un duende pobre con mucho hambre, que vive en la cocina, y otro que se llama... Mango! Es un lugar donde puedo ser una mejor persona con los otros y conmigo mismo, porque aqui estoy feliz. donde la gente me ayuda aprender palabras como "frungir", expresiones como "tengo tanta hambre que me comeria al cristo por los pies" o "tengo los huevos negros del humo de cien batallas" y... mucho mas espanol generalmente donde los ingredientes son pocos pero los platos ricos y la compania grande, donde no tengo plata para pescado pero tengo tiempo para pescar, donde los mosquitos no me pican pero me muerden, Donde la playa es turquesa, y la arena blanca. El sol fuerte y el aire claro. Pero esto no importa tanto. Lo que hace de este lugar realmente maravilloso para mi, es todas las guapisimas almas que yo encontre gente que ayuda, que comparte, que se rie Es un lugar loco donde "Tribu"... en realidad... es una tribu! hay gente que pasa por ahi pero no toca pasa pero no prueba, no vive. Pero como yo lo vi, como yo lo experimente, como mi mente funciona, como mis gustos son, esse es el lugar mas cerca de mi paraiso y la gente que encontre ahi son mis amigos de por vida en cualquer lugar del mundo, espero que nos encomtremos otra vez!
"Το κοντινότερο στον παράδεισό μου μέρος"
ποίημα ενός Έλληνα που δεν μιλά πολύ καλά Ισπανικά Υπάρχει ένα μέρος όπου χρειάζεσαι μόνον 5 λεπτά! 5 λεπτά για να πας στη θάλασσα ή να αγοράσεις λαχανικά, 5 λεπτά για να διασχίσεις το χωρίο, 5 λεπτά για να απολαύσεις έναν χυμό ή τον ήλιο, Και παρόλα αυτά, κανείς και τίποτα δεν είναι στην ώρα του!
(Επεξήγηση: ως τώρα, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Είναι ένα πολύ μικρό χωριό!.... 1.900 κάτοικοι, δεν υπάρχει άσφαλτος, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μόνον ένα λιμανάκι και αρκετά golf carts για τους τεμπέληδες που βαριούνται να περπατήσουν. Όλοι είναι τελείως χύμα και κανείς δεν είναι ποτέ τυπικός στα ραντεβού του. Δεν σε απασχολεί όμως γιατί είσαι κι εσύ στην ίδια φάση)
ένα μέρος όπου τα παπούτσια είναι άχρηστα
(επεξήγηση: επιστρέφω στο γεγονός πως δεν υπάρχει άσφαλτος. Όλοι οι δρόμοι είναι πολυπερπατημένη λευκή άμμος. Άμμος όπου και να πας. Για 10 μέρες που ήμουν εκεί, όλη τη μέρα περπατούσα ξυπόλητος. Μου κακοφάνηκε πολύ την τελευταία μέρα που ξαναφορούσα τα παπούτσια μου) Όπου μπορώ να πάω στην θάλασσα με γυμνό τον κώλο, γιατί τα πρωινά κανείς δεν είναι εκεί!
(το περιεχόμενο σαφές)
όπου δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνεις την επόμενη ώρα όπου εγκληματίες και κλέφτες δεν υπάρχουν, εκτός από έναν καλλικάτζαρο φτωχό και πεινασμένο, που ζει στην κουζίνα, και έναν άλλο, που τον λένε Μάνγκο!
(Μερικά λόγια εδώ, για τους δύο κλέφτες. Ξεκινάμε με τον καλλικάτζαρο. Μένουμε σε χόστελ. Πράγμα που σημαίνει ότι η κουζίνα και τα δυό της ψυγεία είναι κοινά. Όλοι έχουν πρόσβαση εκεί. Σε χόστελς συμβαίνει να μην σου κλέψουν ποτέ την κάμερα, κι ας την έχεις εκεί να στέκεται για ώρες μόνη της, αλλά κάθε μέρα να σου κλέβουν από ένα αυγό ή καμιά φέτα ψωμί, ή τα δημητριακά σου. Οι προτεραιότητες "των κλεφτών" αλλάζουν στα χόστελς. Οπότε καθημερινά είχαμε κάποιον να έχει χάσει τη μαρμελάδα του, το γιαούρτι του, την ντομάτα του, το λάδι, το αλάτι και λοιπά, και λοιπά. Όλοι ξέραμε ποιός ήταν ο κλέφτης φυσικά. Ο καλλικάτζαρος που ζει στην κουζίνα!"
Κλέφτης δεύτερος. Ο Μάνγκο. Το λαμπραντόρ του χόστελ. Θα έρθει στην παραλία μαζί σου. Θα παίζει μαζί σου. Θα κολυμπήσει μαζί σου. Και αφού θα έχει κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη σου και θα σε έχει μαγέψει με τις χαριτομενιές του, ο αδίστακτος αυτός τύπος, θα φύγει 5 λεπτά νωρίτερα από σένα, παίρνοντας μαζί του κι από κάτι. Μια σαγιονάρα, ένα αντηλιακό, καμιά πετσέτα, το παντελόνι σου. Γενικά ότι υπάρχει διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο αλγόριθμο. Τα σέρνει στο σπιτάκι του ο αλήτης. Οπότε κάθε φορά που μας λείπει κάτι από την παραλία ξέρουμε πού θα το βρούμε. Αυτά για τους δυο κλέφτες του νησιού. Κατά τα άλλα ησυχία τάξις και ασφάλεια)
ένα μέρος όπου μπορώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος στους άλλους και στον εαυτό μου, γιατί εκεί είμαι ευτυχησμένος
(Ο κανόνας στον οποίο κατέληξα πρόσφατα λέει πως η ευτυχία σου σε κάνει ευδιάθετο, κι όταν είσαι ευδιάθετος είναι λίγα τα πράγματα που σε "χαλάνε". Το χιούμορ βελτιώνεται και οι καλές πράξεις πολλάπλασιάζονται. Αν είσαι εσύ ευτυχησμένος, κάνεις και τους υπόλοιπους, τριγύρω σου, ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά. Μεγάλη ανακάλυψη, ε;)
όπου οι άνθρωποι εκεί με βοηθούν να μάθω λέξεις όπως "γαμώ"(παρδόν) εκφράσεις όπως "έχω τέτοια πείνα που θα έτρωγα τον Χριστό από τα πόδια"(ξέρω... πολύ βλάσφημο)και "έχω τα μαύρα αυγά του καπνού από 100 μάχες"(άντε βγάλε άκρη τώρα τί θέλουν να πουν με αυτό) ...και γενικότερα, περισσότερα ισπανικά
(Μου έμαθαν και χρήσιμα πράγματα, φυσικά. Όχι μόνον βλασφημίες. Το τελευταίο με τις μάχες σημαίνει πως έχω μπουχτήσει. Δεν έχει καμία λογική, δεν ξέρω πως προέκυψε, αλλά έχει πολύ πλάκα. Η παρέα μου εκεί ήταν ισπανοί και αργεντίνοι, κατά κύριο λόγο. Οπότε όλη τη μέρα μιλούσαμε Ισπανικά, πράγμα που με βοήθησε πολύ στο να βελτιωθώ. Υπέροχες καρδιές. Είδαν πως είχα όρεξη να μάθω οπότε μου εξηγούσαν πράγματα και με διόρθωναν όλη τη μέρα.)
όπου τα υλικά είναι λίγα, αλλά το φαί νόστιμο και η παρέα μεγάλη
(στο νησί δεν έφαγα ούτε ένα γεύμα έξω. Κάθε μέρα μαγειρεύαμε και τρώγαμε όλοι μαζί. Και παρόλο που το νησί έχει μόνον 2 μίνι μαρκετ και πωλούν τα ίδια ακριβώς πράγματα, καταφέρναμε πάντα να μαγειρέψουμε υγιεινό φαί, σε ποσότητες, φτηνό και ιδιαίτερα νόστιμο. Πολύ ζυμαρικό βέβαια, πολλά φρούτα και πολλά λαχανικά. Κάθε μέρα λαχανικά. Όπως είπα, φτηνά και υγιεινά.
Προσωπικά, επειδή είχα όλο το χρόνο στα χέρια μου και κόσμο για να καταναλώσει, μέρα παρά μέρα έφτιαχνα γλυκά για όλους, για να τους παχύνω)
Όπου δεν έχω λεφτά για ψάρι αλλά έχω χρόνο για να ψαρέψω
(έχει μια μικρή ψαραγορά στα βόρεια του νησιού, αλλά αντί να αγοράσουμε ψάρια προτιμήσαμε να αγοράσουμε δόλωμα και 2 αγκίστρια, δανειστήκαμε ένα καλάμι και μια πετονιά από φίλους, και φύγαμε για ψάρεμα, εγώ και ένας φίλος Ισπανός. Παίρναμε τα ποδήλατα που είχε το χόστελ μέχρι την άκρη του "νησιού", μια διαδρομή 10 λεπτών. Παααρα πολύ ψάρι. Απλά πετάς την πετονιά μέσα στο νερό και στα πρώτα 5 λεπτά βγάζεις φρεσκότατα, ικανοποιητικότατου μεγέθους ψάρια. Σε μισή ωρίτσα έχεις αρκετά για ένα καλό γεύμα. Μετά γυρίζαμε με τις σακούλες γεμάτες ψάρια και νερό να κρέμονται από τα χερούλια του ποδηλάτου, και εμείς να οδηγάμε σαν μεθυσμένοι.) όπου τα κουνούπια δεν τσιμπούν αλλά δαγκώνουν όπου η παραλία είναι τουρκουάζ, η άμμος άσπρη, ο ήλιος δυνατός και ο αέρας καθάριος, αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό. Το στοιχείο που έκανε αυτό το μέρος μαγικό για μένα είναι όλες οι υπέροχες ψυχές που γνώρισα, πρόσωπα που βοηθούν, που μοιράζονται, που γελάνε είναι ένα μέρος τρελό... όπου η "Φυλή" είναι πραγματικά μια φυλή
(tribu=φυλή ήταν το όνομα του χόστελ όπου έμενα. Αλλά ήταν κάτι παραπάνω από χόστελ. Ήταν μια κοινότητα. Αυτό προσπαθώ να πω εδώ. Στα ισπανικά ακούγεται λιγότερο άχαρος ο στίχος) έχει κόσμο που πέρασε από δω και δεν "ακούμπησε", πέρασε και δεν δοκίμασε, δεν βίωσε, έτσι όμως όπως εγώ το είδα, ΄όπως εγώ το βίωσα, όπως δουλεύει το δικό μου μυαλό, όπως είναι τα γούστα μου, αυτό είναι το μέρος πιο κοντά στον παράδεισό μου, και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι οι φίλοι μου για μια ζωή, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ελπίζω να ξανασυναντηθούμε!
...Κι έτσι έκλεισε το ποίημα που έγραψα και απήγγειλα το τελευταίο μου βράδυ, μπροστά σε όλους τους ξεχωριστούς φίλους που έκανα σε εκείνο το μέρος, και που για μεγάλη μου τύχη ήταν μαζεμένοι όλοι εκεί, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, αφού μόλις είχαμε τελειώσει από ένα καλό τσιμπούσι με ψητά κρέατα. Οπότε στην bucket list προσθέτουμε και το "speaking in front of a public".
Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Το άξιζε πραγματικά να είναι η τελευταία.
Για να δώσω μια ιδέα για το πώς ήταν η εμπείρια, να πω πως είχε κάτι από ποσείδι, κάτι από αστρίτσι, και κάτι από κατασκήνωση. (Και όσοι γνωρίζουν θα με καταλάβουν)
Το νησί λέγεται Holbox, και βρίσκεται μεταξύ του κόλπου του Μεξικό και της Καραιβικής. Το χόστελ ονομάζεται Tribu. Οι μέρες μου εκεί ήταν "holidays from my holidays", όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ένας φίλος εκεί. Οι ρυθμοί έπεσαν (κι άλλο), τρώγαμε καλά και κοιμόμασταν καλά.
Από τα 5 πρώτα λεπτά που έφτασα σε εκείνο το χόστελ, έφευγα με παρέα για την παραλία που ήταν 50 βήματα μακριά. Ούτε στιγμή για να μείνω μόνος. Ούτε στιγμή για να οργανώσω τα πράγματά μου. Πέταξα τα σακίδιά μου στο δωμάτιο, φόρεσα το μαγιώ και φύγαμε. Μέσα σε εκείνες τις μέρες παρακολούθησα εργαστήρια θεάτρου. Πολύ γέλιο και φοβερά δημιουργική διαδικασία. Σχεδόν κάθε φορά είχαμε ένα μεγάλο κομμάτι αυτοσχεδιασμού, όπου βάζαμε το μυαλό μας να τρέχει και να γεννά απαντήσεις και αντιδράσεις που εξέπληττε και εμάς τους ίδιους. Κολύμπησα βράδυ στη θάλασσα ανάμεσα σε πλανγκτόν που με κάθε μας κίνηση έβγαζε φως. Κολυμπούσες και έβλεπες τα χέρια σου, τα πόδια σου, τα πάντα γύρω σου σαν αύρα να ανάβει και να σε ακολουθεί. Μαγική εμπειρία.
Έμαθα να μαγειρεύω χορτοφαγικά πιάτα, να κάνω κορμό, γιαουρτογλυκό και λουκουμάδες με σιρόπι και μέλι. Είχα μάλιστα την τιμή να παραδώσω και μαθήματα πυγμαχίας! Μέσα στα πλαίσια των διαφόρων δραστηριοτήτων, έκανα κι εγώ το κομμάτι μου. Δίδαξα! Μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Βελτίωσα σημαντικά τα ισπανικά μου. Ψάρεψα. Ξαναψάρεψα. Καθάρισα τα ψάρια που έπιασα. Μια πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, να θάβω το χέρι μου στις ανοιγμένες κοιλιές των ψαριών και να ξηλώνω εντόσθια. (Ακόμη και στο Μόναχο που φάγαμε ψάρι με τον Λευτέρη, αυτός είχε κάνει όλη τη δουλειά!)
Αν δεν είχα όλα τους φίλους γύρω μου να δημιουργούν αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα, θα είχα βαρεθεί στις πρώτες 2 μέρες. Αλλά αυτό που έδινε ζωή στην όλη εμπειρία ήταν αυτοί οι άνθρωποι, η δημιουργικότητά τους, η ενέργειά τους, και η καλή τους παιχνιδιάρικη ψυχολογία.
Δυστυχώς ο παράδεισός μας δεν εξαρτάται μόνον από την τοποθεσία. Συντελείται και από άλλους παράγοντες που δύσκολα αναπαράγονται. Είναι ένας συνδυασμός χρόνου, ή καλύτερα timing, του τόπου, των ανθρώπων και των προσωπικών αναγκών εκείνης της περιόδου. Αν γυρίσω στο ίδιο μέρος μετά από ένα χρόνο, δεν θα είναι το ίδιο, γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους δέθηκα πιθανότατα να μην είναι εκεί. Αν γυρίσω μετά από 10 χρόνια, μπορεί το μέρος να είναι ακριβώς το ίδιο, οι άνθρωποι ακόμη εκεί αλλά εγώ και οι προτιμήσεις μου να έχουν αλλάξει. Συνοψίζοντας, καταλήγουμε στο εξής. Πώς ο παράδεισος δεν είναι ένα μέρος αλλά μια "κατάσταση".
Ήδη μου λείπουν απίστευτα τα παιδιά και η ζωή εκεί, και παρόλο που με θλίβει, πρέπει να θυμάμαι πως ήμουν τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να ζήσω έναν "παράδεισό μου" έστω και προσωρινά. Είναι κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα. Ίσως και ποτέ.
Ακολουθούν φωτογραφίες...
Το χόστελ (παράδεισος λέμε! Το πιο όμορφο χόστελ που έχω πάει μέχρι τώρα)
επί τω έργω
Το παρεάκι στο μπαράκι του χόστελ
Η παρακάτω φωτογραφία πήρε μέρος σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που κάναμε, για την καλύτερη φωτογραφία με το σακίδιό μας. Ο 2,06 μέτρα αυστραλός είχε μια φοβερή ιδέα για τη δική του φωτογραφία! Προσωπικά έλιωσα στα γέλια
Το παρεάκι και εγώ με τα μούσια μου
Μάνγκο, ο Αδίστακτος
Μια ιδέα για το πώς μοιάζει η παραλία
Όλο το παρεάκι πριν από τον αποχαιρετισμό
Η λατινική Αμερική τελειώνει για μένα σε μερικές μέρες. Θα κλείσουμε λοιπόν με ένα όμορφο τραγουδάκι, αντιπροσωπευτικό ενός υπέροχου ταξιδιού.
Έξι μήνες και μισός στο δρόμο και ήρθε η ώρα για μια γενική ανασκόπηση...
Η εμπειρία...μαγική. Το περίμενα ότι θα περάσω καλά, ότι θα δω νέα πράγματα, θα γνωρίσω νέους ανθρώπους, θα ζήσω ωραίες στιγμές, θα αποκτήσω νέες εμπειρίες, και εν μέρει, πίστευα πως θα "ψάξω" και τον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν ήμουν σίγουρος για όλα αυτά. Ιδίως για το τελευταίο είχα τις αμφιβολίες μου. Μέσα μου, στα πιο βαθιά νερά, καμιά φορά έβλεπα την σκιά μιας σκέψης που έλεγε πως το "ψάχνω τον εαυτό μου" είναι μια κακή δικαιολογία για να υπερκαλύψει πιθανές τάσεις φυγής από όλες μου τις ευθύνες. Τελικά όμως, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν. Όλα. Συμβαίνουν με μια ένταση που δεν το περίμενα (Δεν θα μπορούσα να το περιμένω άλλωστε), και συμβαίνουν... από μόνα τους. Δεν χρειάστηκε να το κυνηγήσω συνειδητά. Έρχεται από μόνο του. Δεν θέλω να δημιουργώ δυσανάλογες προσδοκίες στα άτομα που διαβάζουν αυτό το κείμενο, αυτή την ώρα, αλλά από την άλλη θέλω να ιντριγκάρω. Θέλω να σμπρώξω κόσμο προς αυτή την εμπειρία. Θέλω να σας ψήσω να το κάνετε. Αξίζει.
Έμαθα πάρα πολλά πράγματα για το ποιός είμαι, και ακόμη μαθαίνω. Η γνώση προέκυψε μέσα από τις πολλές ώρες ταξιδιού στα λεωφορεία, που έπιανα συζήτηση με τον εαυτό μου. Είναι εκείνες οι νεκρές ώρες που το μυαλό δεν παύει να δουλεύει, αλλά έμείς ξεχάστήκαμε και χαλαρώσαμε τα χαλινάρια, οπότε παίρνει τα δικά του μονοπάτια, και μας μεταφέρει σε εκείνα τα απάτητα μέρη όπου λαμβάνουν χώρα όλες οι αποκαλύψεις και οι ακριτομυθίες των μυστικών που ορισμένες φορές είναι κρυμμένα με δική μας συνενοχή.
Αναπολώντας τις μέρες μου σε αυτό το ταξίδι, και βλέποντας όλες τις επιλογές που έκανα, και ενώ είχα την απόλυτη ελευθερία να τις κάνω, (γιατί κανείς δεν ήταν εκεί για να με αναγκάσει. Έκανα ότι πίστευα πως ήταν καλό ή ωφέλιμο εκείνη τι στιγμή, ότι με "τραβούσε" περισσότερο, ενώ απέφευγα άλλα) μπορώ να δω τί άτομο είμαι. Οι επιλογές που κάνουμε σε αυτή τη ζωή είναι τελικά αυτό που μας ορίζει και μας ερμηνεύει.
Από τις επιλογές μου σε αυτό το ταξίδι μπόρεσα να μάθω (μετά από εκτενή, ψευδοεπιστημονική, αυτοσχέδια παρατήρηση) τί με κάνει χαρούμενο και τί δυστυχισμένο. Ποιά πράγματα μου διαγείρουν την δίψα για ζωή, και ποιά μου προκαλούν ανία. Από τις επιλογές μου είδα τί εγώ θεωρώ σημαντικό και τί άχρηστο, πού νιώθω ότι κερδίζω, και πότε νιώθω πως ξοδεύομαι. Κι όλα αυτά δοκιμάζοντας.
Στο ίδιο ταξίδι γεννήθηκε η όρεξη και όλες οι ιδέες για το τί θέλω να κάνω μόλις γυρίσω. Και δεν ξέρω αν είναι η χαλαρότητα των ημερών μου, αλλά νιώθω πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Τα πνευμόνια μου είναι φουσκωμένα από αέρα. Έχω το κουράγιο, την όρεξη και την αυτοπεποιθηση να το τολμήσω. Και όλες οι ιδέες γεννήθηκαν χάρη σε όλα όσα μου πρόσφερε αυτό το ταξίδι. Στην διαύγεια μυαλού, στην ηρεμία ψυχής, και στον άπλετο χρόνο που είχα με... μένα.
(Μαζί μου κουβαλώ ένα τετραδιάκι για τις καθημερινές σημειώσεις, και στο πίσω μέρος του καταγράφω όλα τα αξιοσημείωτα πράγματα που έκανα σε αυτό το ταξίδι, αλλά και όλα αυτά που θέλω να κάνω όταν γυρίσω. Στην δουλειά αλλά και στον ελεύθερο χρόνο. Θα πω μόνον αυτό: Όλα αυτά που θελω να κάνω όταν γυρίσω, είναι περισσότερα από αυτά που ζω τώρα, εδώ. Έχω βρει σκοπούς να κυνηγήσω για 10 ζωές)
Εν ολίγοις έμαθα ποιός είμαι, και πώς θέλω να ζήσω την ζωή μου από τώρα και στο εξής. Καμιά φορά σκέφτομαι πως τα λεφτά που ξοδεύω τώρα είναι η καλύτερη επένδυση της ζωής μου. Πόσα λεφτά είναι διατεθειμένος να ξοδέψει κανείς για να μάθει πώς να είναι ευτυχησμένος; Όλα τα λεφτά του κόσμου. Εγώ το βρήκα το κόλπο με μερικές χιλιάδες ευρώ. Άλλοι τα καραφέρνουν με ένα μόνον βιβλίο. Πολλά μεταπτυχιακά είναι ακριβότερα από αυτό, και τί σου μαθαίνουν; Γνώση προσωρινή. Γνώση που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Γνώση που δεν θα σου μάθει ποτέ πώς να ζεις. Θα σου μάθει μεν πως να βγάζεις λεφτά, αλλά όχι πώς να τα ξοδέψεις σωστά. Προσοχή, δεν θέλω να τα υποτιμήσω. Αλλά οφείλω να υπερασπιστώ την άλλη πλευρά, αυτή που αγνοούμε τελείως. Την πραγματικά υποτιμημένη.
Γνώρισα φοβερές καρδιές, όμορφο κόσμο, με αρκετά διαφορετικές νοοτροπίες, τρόπους σκέψης και τρόπους ζωής από αυτό που ήξερα. Από αυτό που νόμιζα. Από αυτό, που αποκαλούμε "φυσιολογικό" λες και ο σημερινός τρόπος ζωής είναι κάποια αρχέγονη συνήθεια που ποτέ δεν πρέπει να ανατρέψουμε, και ποτέ δεν θα αλλάξει. Και ενώ ορισμένες φορές, αν προσπαθήσουμε, μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι μια ζωή μακριά από την τυπικά αστική, αυτό το ταξίδι σε παίρνει από την ιδέα που μπορεί να είχες για το πώς θα μπορούσε να είναι, και σε πετά ακριβώς εκεί. Το βλέπεις σε άλλους, το ακούς από άλλους, και πριν το καταλάβεις, το ζεις ο ίδιος.
Είδα ένω καράβι διαφορετικές ζωές που μπορεί να κάνει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Τις αναρίθμητες επιλογές, όλες τις δυνατότητες από την πιο τρελή ζωή, στην πιο ήρεμη. Από τα ύψη στα βάθη, από τη δημιουργία στη σαπίλα. Για κάθε προσωπικότητα και ορέξεις. Ότι θέλεις, ότι φαντάστηκες, υπάρχει σε μια γωνιά του κόσμου. Αρκεί να συντονιστείς σε αυτό που ψάχνεις, και να βγεις από την πόρτα σου, να πας να το βρεις.
Παρόλα αυτά δεν είμαι αφελής. Τώρα βρίσκομαι σε μια κατάσταση 24ωρης ευφορίας. Με όρεξη για τα πάντα. Ξέρω όμως πως όταν θα γυρίσω και θα βάλω όλα τα σχέδιά μου μπρος, θα έρθει η στιγμή που θα αρχίσω να κουράζομαι, θα ξεφουσκώσω, θα μελαγχολήσω, θα αρχίσω ξανά να πνίγομαι και να βαραίνω. Αλλά πλέον ξέρω πώς να αναπνέω. Έχω plan B. Ξέρω ήδη πως όταν έρθει εκείνη η στιγμή όπου θα έχω χάσει την επιτάγχυνση που χτίζω τώρα, θα έχω ένα-δυο μέρη που θα μπορώ να εξαφανιστώ, και ξέρω τί πρέπει να κάνω για να ξαναχτίσω φόρα. Βρήκα την στρόφυγγα απορροής μου. Αυτός ο όρος, θεωρώ, είναι πολύ σημαντικός. Όλοι μας χρειαζόμαστε μια στρόφυγγα απορροής. Κάπου υπάρχει, τουλάχιστον μία, σε μέρη διαφορετικά για τον καθένα. Στα ταξίδια; στο μεξικό; στο μπαλκόνι; στο χωριό μας; στο χορό; στα σπορ; στη μουσική; στην πλάτη; (Αν είναι στο αλκοόλ... Καλύτερα να βρείτε άλλη)
Για την ακρίβεια, πιστεύω πως ο άνθρωπος θα είναι ευτυχησμένος στην ζωή του αν βρει δυό πράγματα. Έναν σκοπό, και μια στρόφυγγα απορροής. Δεν είναι απαραίτητα η μοναδική οδός προς την ευτυχία, αλλά η συγκεκριμένη εγγυάται αποτελέσματα.
Όλες αυτές οι σκέψεις και όλες οι ορέξεις που μου δημιουργήθηκαν για πρόοδο και έργα, έχουν κάτι να μου πουν για το ποιός είμαι. Και αυτό είναι που εννοούσα προηγουμένως όταν έλεγα πως μαθαίνω πράγματα για μένα. Αυτά που ανακάλυψα με ηρέμησαν κάπως. Γιατί χάρη σ'αυτά δεν νιώθω πως είμαι ένας δειλός που απλά ήθελε να την κοπανήσει από κάθε ευθύνη και να κάνει ζωή χαρισάμενη, αλλά τελικά χρειαζόμουν τον χρόνο μου να προσανατολιστώ. Τον χρόνο που είναι αδύνατο να έχω μέσα στην τρέλα της ρουτίνας. Χρόνο ώστε να βρω τον σκοπό μου σε αυτόν τον τόπο τον ταλαίπωρο, και κάτι για να με γεμίζει. Κι αν κάτι αλλάξει στο μέλλον, όπως... εγώ για παράδειγμα, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Τώρα ξέρω πώς να ξαναπροσανατολιστώ. Τα ταξίδια είναι η πυξίδα μου.
Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι πως ως τώρα δεν έχω δει τίποτα! ΤΙΠΟΤΑ. Είμαι μόλις έξι μήνες μακριά από την πατρίδα, μέσα σε αυτή την κατάσταση. Και νιώθω σα να ανακάλυψα την πυρίτιδα.
Το αν είμαι ειλικρινής με όλα όσα είπα παραπάνω, θα μας το πουν οι πρώτοι μου μήνες πίσω στην πατρίδα. Ένας λόγος άλλωστε που τα γράφω όλα αυτά τώρα, είναι για να δω αν στον χρόνο πάνω του ταξιδιού αν θα αλλάξει κάτι ή όχι. Αναμένουμε... Ελπίζω τα εσώψυχά μου να βοηθήσουν... Μη γινόμαστε ρεζίλι τζάμπα...
Μαλιστα σκεφτηκα και διαφημιστικό σλόγκαν για ταξίδια:
"Η ρουτίνα σε πνίγει; Κάνε CPR στη ζωή σου... Ταξίδεψε!"
Είπα και την βλακεία μου στο τέλος για να χαλαρώσουμε λίγο από την πολλή σοβαρότητα...
Α! και κάτι ακόμη. Άλλαξα τις παραμέτρους στο μπλογκ. Πλέον οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να κάνει σχόλια χωρίς να είναι εγγεγραμμένος. Το λέω επειδή είχαμε προβλήματα...
(Μιας και τα έγραψα στον Πρόδρομο, θα κάνω ένα copy-paste το κείμενο και εδώ, με μερικές βελτιώσεις βέβαια, απελευθερωμένο πλέον από ορθογραφικά και συλλαβές εξαφανισμένες.)
Μεξικό στο San Cristobal de las Casas. Μια όμορφη μικρή πόλη, πιο παραδοσιακή, όπου οι δυο κουλτούρες (κολονιακή και των ιθαγενών) παντρεύονται, γεμάτη όμορφες εκκλησίες, περιποιημένα μαγαζάκια, καλό φαί, και κομμουνιστικά μανιφέστα των Σαπατίστας. Οι Zapatistas ξεκίνησαν από εδώ, την 1η Ιανουαρίου του '94, και η επιρροή τους είναι ακόμη έντονη. Υπάρχουν πολλοί χώροι εδώ, μαγαζάκια με φαγητό ή χειροτεχνήματα που τα τρέχουν ντόπιες κοινότητες και κολλεκτίβες και τους στηρίζουν οικονομικά. Η ζούγκλα άλλωστε στην οποία έχουν αποτραβηχτεί σήμερα βρίσκεται εδώ στο Chiapas (Μια από τις πολιτείες-νομούς του Μεξικό). Υπάρχουν και οργανώσεις εδώ, που δουλεύουν μαζί τους για το χτίσιμο κλινικών και σχολείων. Έντονη παρουσία λοιπόν. Εγώ μένω σε ένα από τα ομορφότερα χόστελς που έχω συναντήσει, και είμαι τώρα ξυπόλητος στο patio του χόστελ (που φυσικά έχει wifi) με τον κωλο στο πάτωμα, την πλάτη στον τοίχο και τον υπολογιστή στα πόδια μου δίπλα στην μπρίζα, γιατί μου τελειώνει η μπαταρία και το καλώδιο δεν φτάνει μέχρι το ξύλινο τραπέζι απέναντι. Σήμερα το έχω πάρει ήρεμα, γιατί τις τελευταίες μέρες δεν κοιμόμουν πολύ. Έκανα την βολτίτσα μου στην πόλη να χαζέψω τριγύρω, έφαγα για 6,5 ευρώ ένα υπέροχο μενού με 2 παραδοσιακά πιάτα (μια σούπα και ένα κυρίως πιάτο) συνοδευόμενα από ένα ρόφημα αρκετά ιδιαίτερο. Ήταν μία μίξη νερού, γάλακτος, κανέλας και φυστικιού όλα στο μίξερ. Λίγο πιο νερουλό απ'όσο θα έπρεπε αλλά δροσερό και νόστιμο. Τώρα αράζω και οργανώνομαι, διαβάζω και μορφώνομαι, για τους μελλοντικούς, πιθανούς ή απίθανους προορισμούς μου και τα υπέροχα μέρη που κρύβουν. Το βραδάκι έχει live μεξικάνικη μουσική εδώ κοντά, από κάτι νεαρούς και θα πάω να ακούσω μεξικάνικους ήχους και μετά λίγη soul. Τουλάχιστον έτσι λένε. Ακούγεται ενδιαφέρον πάντως.
Αύριο το πρωί στις 9:00 έχουμε yoga class "τζάμπα" (δίνεις κάποιο φιλοδόρημα), και μετά λέω να νοικιάσω ένα ποδήλατο και να την κάνω για ένα χωριό εδώ κοντά. Μου το περιγράφουν ως ένα καμίνι όπου μέσα στους αιώνες αναμίχθηκαν οι θρησκευτικές παραδόσεις των μάγιας με τον καθολικισμό των δυτικών, και όπου καθημερινά μπορεί να συναντήσεις διάφορες ιεροτελεστίες και δεήσεις από δω και από κει (πράγμα που οι μάγιας έκαναν για τα πάντα). Λογικά μέχρι το βράδυ θα έχω γυρίσει. Αυτά για σήμερα και για αύριο... Άντε κανα-δυό κουβέντες και για το χθες μιας και έχω χρόνο αυτή τη στιγμή. Χθες το πρωί, με το που σηκώθηκα ετοίμασα στα σκοτάδια το σαμάρι μου, και λέω στο σκοτάδι γιατί όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν ακόμη, και έφυγα για ένα cooking class. Θα μαθαίναμε πώς να μαγειρέψουμε μερικά παραδοσιακά μεξικάνικα πιάτα. Meeting place ένα ξενοδοχείο, και φτάνοντας εκεί γνωριζόμαστε μεταξύ μας όλοι τα "διψασμένα για γνώση" μυαλά, γνωρίζουμε και την σεφ και ξεκινάμε για την αντίστοιχη λαχαναγορά τους. Γενικά οι ανοιχτές αγορές κυριαρχούν σε Βολιβία, Περού και τώρα που είμαι εδώ, Μεξικό. Οι ντόπιοι σνομπάρουν τα σούπερ-μαρκετ. Πράγμα όμορφο από τη μία, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ αγοραστών και πωλητών δημιουργούν μία πολύ όμορφη και ζωντανή ατμόσφαιρα στο χώρο, αλλά από την άλλη ελαφρώς ανθυγιεινό (τα κρέατα ιδίως, είναι απολύτως εκτεθειμένα) και φοροδιαφεύγον. Όλο το χρήμα που διακινείται σε αυτές τις αγορές είναι, φυσικά, μαύρο. Ο κάθε ντόπιος έχει συγκεκριμένους πωλητές στους απευθύνεται καθημερινά και για χρόνια. Είναι όμορφο να τους βλέπεις πέρα από τις αγορές να ανταλλάζουν και τις κουβέντες τους, να μοιράζονται τα νέα τους και γενικότερα να διατηρούν σχέσεις πιο προσωπικές από ένα "καλημέρα σας τί χρωστώ ευχαριστώ αντίο". Αφού η σεφ μας εξήγησε χίλια πράγματα για κάθε τί που βλέπαμε γύρω μας, γεμίσαμε τις τσάντες μας και φύγαμε για το σπίτι της. Εκεί ξεκίνησε το briefing, τί θα μαγειρέψουμε, μας μοιράστηκε και από ένα 6σέλιδο με όλες τις συνταγές και τις λεπτομέρειες (Απόστολε Παπ, αν το διαβάζεις αυτή τη στιγμή, φυλώ το 6σέλιδο σα να'ταν χρυσός, έχω προσθέσει και ένα δυο σημειώσεις δικές μου...πολύ υλικό λέμε! Ετοιμάσου...), και φυσικά ξεκινήσαμε. Η όλη εμπειρία ήταν μαγεία. Το γνωρισακό περιεχόμενο δεν περιορίστηκε μόνον στα 4 πιάτα που μαγειρέψαμε και αργότερα καταβροχθίσαμε αλλά πάνω στην κουβεντούλα η σεφ μας εξηγούσε ένα σωρό πράγματα για το μεξικό, το φαί του και τις διαφορετικές συνήθειες ανά περιοχή. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕς! Vamos!
Λοιπόν! Δυο λόγια για το Mezcal. Είναι ένα παραδοσιακό οινοπνευματώδες ποτό του Μεξικού που σιγά σιγά γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Πολλοί λανθασμένα πιστεύουν πως το Mezcal είναι μια ακόμη Tequila αλλά έχει κάποιες ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, το φυτό (agave) είναι σχεδόν το ίδιο, διαφέρει το είδος, δεύτερον η παρασκευή των δύο είναι πολύ διαφορετική, το mezcal το "καπνίζουν", οπότε έχει ένα άρωμα καπνού, και τέλος το mezcal προς το παρόν δεν είναι βαριά βιομηχανικό. Παράγεται σε σπίτια ή σε μικρές βιοτεχνίες και θεωρείται παραδοσιακό χειροτέχνημα.
Αυτό που δοκιμάσαμε εμείς (πριν από το φαί για να μην επηρεάσει τη "τονικότητά"του) είχε έναν σκορπιό μέσα. Όταν αδειάσεις το μπουκάλι, μπορείς να φας τον σκορπιό. Κι αν δε με πιστεύετε, ορίστε!
Αν θες να απαλύνεις το κάψιμο (γιατί είναι δυνατό ποτό), δαγκώνεις ένα lime βουτηγμένο σε κόκκινο chili και κρατώντας το χυμό στο στόμα, προσθέτεις και το ποτό για να καούν τα πάντα. (μπορείτε να δείτε τα υλικά παρατεταγμένα στην πρώτη φωτογραφία) Προσωπικά κόντεψα να πνιγώ. Δεν ήξερα τί με έκαιγε πιο πολύ, το αλκοόλ, το τσίλι ή η βιταμίνη C.
Και αφού κάψουμε τα πάντα, συνεχίζουμε με τα tacos
Φαίνεται φτωχό αλλά ήταν υπέροχα. Λιωμένο, αγελαδινό τυρί τοπικό της Oaxaca (quesillo), με μανιτάρι, τσιγαρισμένο κρεμμύδι, και μια καυτερή σάλτσα από πάνω που ξέχασα να φωτογραφίσω γιατί η λαιμαργία μου είχε θολώσει το μυαλό. Συγχωρήστε με.
Σουπίτσα.
Ωραία, ζεστή, με λαχανικά (μεταξύ άλλων και ανθό από κολοκυθάκι) και τοπικό τυρί. Νόστιμη. Κάνουμε καλύτερες στην Ελλάδα.
Κυρίως πιάτο! Μιαμ μιαμ!
Αυτό είναι από τα πιο παραδοσιακά πιάτα που μπορείς να συναντήσεις στην Οαχακα. Mole con Pollo.
Τα μόλες είναι χαρακτηριστικές σάλτσες της περιοχής, από συνδυασμούς των chiles, των καυτερών πιπεριών (έχουν εκατοντάδες είδη εδώ). Υπάρχουν 4-5 διαφορετικά είδη moles. Ο βασιλιάς είναι το μαύρο. Mole negro. Φυσικά γιατί είναι υπέροχο, αλλά και γιατί θέλει πολλά υλικά και πολλές ώρες για την παρασκευή του. Περιέχει τουλάχιστον 6 διαφορετικά είδη τσίλι, σοκολάτα, φυστίκι (αν δεν κάνω λάθος στον ξηρό καρπό) και μια ντουζίνα άλλα υλικά που δεν γνωρίζω... ακόμη. Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι κίτρινο μόλε. Mole amarillo. Πιο απλό στην παρασκευή του, και με λιγότερα υλικά. Γιατί το λένε κίτρινο, μη με ρωτάτε, σας παρακαλώ! Η εξήγηση που μας έδωσε η σεφ ήταν γιατί το τσίλι που χρησιμοποιούμε "ροδίζει". Δεν βγάζει νόημα, το ξέρω. Ήταν νοστιμότατο πάντως. Με ψημένο κοτόπουλο και λαχανικά.
Και... το γλυκό!
Τα "δοχεία" είναι ένα φρούτο (guava), κομμένο στη μέση και καθαρισμένο από τα κουκούτσια του, και η γέμιση είναι κάτι σαν ρυζόγαλο, με βανιλια. Όλα βρεγμένα με σιρόπι. Μαγεία! (αχ πεινάω τώρα...)
Εδώ στην Oaxaca γενικά έχει πολλές σχολές μαγειρικής, κυρίως γιατί η μεξικάνικη κουζίνα εδώ θεωρείται ιδαίτερα πλούσια. Πολλά παραδοσιακά πιάτα βρίσκουν τις ρίζες τους εδώ. Αν θέλει κανείς μπορεί να παρακολουθήσει εκτενέστερα μαθήματα με διάρκεια μηνός για πιο σοβαρή δουλειά, και να εμβαθύνει στην Μεξικάνικη κουζίνα. Θα με έψηνε πολύ αυτό το σενάριο αλλά πρέπει να συνεχίσω. Ο Γιώργος με περιμένει για το Γκραντ Κάνυον. Χοχο Αυτά για τώρα....Α! μια στιγμή... Έχω και μια ντροπιαστική φωτογραφία εδώ κάπου... μια στιγμή... Να την μοιραστώ μαζί σας...
Εδώ με τον φίλο από το San Francisco είμαστε οι μοναδικοί δύο αρσενικοί της παρέας και ήθελαν να μας ξεφτυλίσουν φαίνεται. Δεν είχαν τίποτα πιο αρενωπό να φορέσουμε. Το πρώτο μάλιστα που μου έλαχε ήταν εκείνο το ροζάκι που βλεπετε στα δεξιά μέσα στο καλάθι.Μετά πήγα και άλλαξα γιατί με δούλευαν όλες.
Τελικά πρόδρομε έγραψα κι άλλα πολλά. Ελπίζω να τα διάβασες.
Να είστε όλοι καλά! Πάω να ετοιμαστώ για το live! Φιλιά και Viva Mexico Cabrones!
Μόλις γυρίσαμε στο Iquitos (μια πόλη του Περού στις παρυφές του Αμαζονίου) μετά από 7 μέρες στη ζούγκλα. Στην εκδρομή αυτή είχα την ευκαιρία να βγάλω αρκετές φωτογραφίες οπότε θα μπορέσω μέσα από αυτές να περιγράψω καλύτερα όλα όσα συναντήσαμε στις μέρες μας εκεί.
Το τουρ το έκλεισα με μια εταιρεία που δουλεύει με πρώην στρατιωτικούς, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, κοντά στην Αμαζονία, έκαναν την θητεία τους εδώ, και ορισμένοι από αυτούς πλέον εκπαιδεύουν στρατιωτικές ομάδες σε θέματα επιβίωσης στην Ζούγκλα. Οπότε είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε πολλά πράγματα για την πανίδα της, την χλωρίδα της και κολπάκια για να την βγάλουμε καθαρή εκεί μέσα. Τα πράγματα είναι πιο χαλαρά απ'όσο τα παρουσιάζω αυτή τη στιγμή, αλλά το παραπάνω γεγονός έκανε τη διαφορά. Το τουρ, αν και ακριβότερο, ήταν λιγότερο τουριστικό απ'όλα τ'άλλα που συναντά κανείς από τα τουριστικά πρακτορεία εδώ γύρω. Δεν μέναμε σε οργανωμένα καταλύματα, δεν συναντήσαμε άλλους τουρίστες, δεν επισκευτήκαμε επαγγελματίες "ιθαγενείς" ή τις "φυλές" τους, και όλα τα ζώα που φάγαμε, κηνυγησαμε ή παρενοχλήσαμε ήταν άγρια, κι όχι του ζοολογικού κήπου παρά δίπλα. Κάτι που δεν μας τιμά ιδιαίτερα βέβαια. Σε αυτό το τουρ ο όρος sustainable tourism πήγαινε περίπατο. Δεν υπήρξε δυστυχώς. Κι νιώθω έντονα συνένοχος. Μερικές μέρες μείναμε χύμα στη ζούγκλα, μερικές σε ένα ξύλινο κατάλυμα (θα το δείτε παρακάτω), και μια βραδιά σε ένα ζευγαράκι μεσήλικων ντόπιων, σε σπίτι χτισμένο στις όχθες ενός παραπόταμου, πάνω σε μεγάλους ξύλινους στίλους.
Μέσα από τις φωτογραφίες θα σας πω κανα δυο πράγματα παραπάνω. Αρχίζουμε λοιπόν...
Εδώ είμαστε όλο το παρεάκι που κάναμε το τουρ, στα μαγιώ μας γιατί ετοιμαζόμαστε για βουτιές. Εγώ με τον Αμερικανό φίλο δίπλα μου μείναμε όλες τις 7 μέρες. Οι υπόλοιποι αναχώρησαν στην τρίτη μέρα. Κυρίως γιατί το budget τους δεν το επέτρεπε.
Εδώ βλέπουμε εμένα να προσπαθώ να πιάσω έναν άγριο βόα υπό την καθοδήγηση των οδηγών μας. Έφερνε βόλτες κοντά στο κατάλυμά μας.
Εδώ τον έχω πιάσει, αφού "λέρωσα τα παντελόνια μου"...2 φορές.
κι εδώ αρχίζει να τυλίγεται γύρω από το χέρι μου, κι εγώ πρέπει να χαμογελάσω.
Κι αντί να σταματήσω... Το περνώ και γύρω από το λαιμό μου, να τυλιχτεί κι εκεί... έξυπνο ε; Όλα καλά πάντως...
(θα σας στραβολαιμιάσω λίγο αλλά δεν μπορώ να την γυρίσω) Αυτά με τον βόα. Στο τέλος το λυπήθηκα το ζώο. Το τρελάναμε. Το πιάναμε, το τραβούσαμε, το πετούσαμε, το ξαναπιάναμε, γιατί...; για να βγούμε φωτογραφίες. Να τα βλέπω και να ντρέπομαι.
Σε εκείνη το φάση σκέφτεσαι "είμαι στη ζούγκλα, και παλεύω με τα θηρία της", αλλά τελικά τα ταλαίπωρα τα θηρία ποτέ δεν μας πλησίασαν, ούτε ποτέ μας έκαναν κανένα κακό. Τα μοναδικά τέρατα είμασταν εμείς.
Παρεμπιπτόντως το κτύριο που βλέπετε πίσω μου ήταν το πρώτο μας κατάλυμα. Είχε σίτες για τοίχους, και από μέσα ήταν κάπως έτσι... Έπεσαν τρελές ξάπλες σε αυτές τις αιώρες...
και το βραδάκι κοιμηθήκαμε ανάμεσα στις λευκές αυτές σίτες. Ένας ξέχασε το ποδαράκι του απ'έξω και το πρωί ήταν πουά από τα πολλά τσιμπήματα. Και από μέσα, αυτό το λευκό άσυλο μοιάζει κάπως έτσι.
Πάρακάτω...
Εδώ έχουμε πάρει την βαρκάρα μας, και έχουμε βουτήξει στη μέση του Αμαζονίου, με ροζ κακάσχημα δελφίνια να σουλατσάρουν στα 4-5 μέτρα (ή και πιο κοντά). Έβγαιναν που και που για ν'ανασάνουν αλλά δεν προλαβαίνεις να τα δεις ξεκάθαρα.
Τα νερά είναι καφέ, δεν βλέπεις τί σε γυρω-φέρνει. Μπορεί να είναι δελφίνι, αλιγάτορας, ανακόντα, βόας ή πολλά νόστιμα πιράνχας. Σοβαρά. Κάναμε πολλές φορές μπάνιο δίπλα σε πιράνχας. Ούτε μια φορά δεν μας ενόχλησαν. Κι εμείς ανταποδίδοντας φάγαμε καμιά εικοσαριά)
Τα ψαρέψαμε οι ίδιοι.
Εδώ μας έχει πιάσει μια τρελή βρόχα την ώρα που ψαρεύαμε. Ευτυχώς γιατί είχα αρχίσει να βρωμάω. Στην φωτογραφία μπορείτε να πάρετε και μια γεύση από το μεγαλοπρεπές καλάμι που χρησιμοποιούσαμε για να ψαρέψουμε.
Εδώ εγώ το παίζω ιθαγενής. Ιθαγενέστατος, ιδίως αφού αντί για κολιέ με κόκαλα είχα τον φακό της energizer. Είναι κάτι καρποί, τους ανοίγεις, και τα σπόρια τους αν τα ζουμπήξεις βγάζουν ένα φοβερό πορφυρό χρώμα, πολύ δυνατό. Ε, βρήκαμε μερικά στο δρόμο μας και το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω φρικτό. Εγώ μια χαρά το είχα κάνει μόνος μου. Τρεις απλές γραμμούλες, έτσι για την φάση. Αλλά φαίνεται πως στον οδηγό μας δεν άρεσε το σχέδιο, και κατέληξα να μην μπορώ να ξύσω την μύτη μου γιατί ήταν πνιγμένη στην μπογιά και θα λερωνόμουν.
Εδώ παρενοχλούμε έναν βρααααδυυυυπουυς... Μακράν το πιο αργοκίνητο ζώο που έχω συναντήσει. Ο μύθος της χελώνας και του λαγού θα ήταν διαφορετικός αν είχαμε βραδύποδες στην Ευρώπη. Είναι έτσι γιατί έχει βραχεί. Τον βρήκαμε σε ένα δέντρο στη μέση του ποταμού (ύποπτο. Κάποιος τον είχε τοποθετήσει εκεί φαίνεται), και για να τον κατεβάσουν τον έριξαν στο νερό. (Δεν αγχωνόμαστε. Κολυμπά.) Για άλλη μια φορά, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.
Το δεύτερο κατάλυμα, στη μέση της ζούγκλας. Φυσικά στήσαμε τριγύρω μια μεγάλων διαστάσεων λευκή σίτα σαν αυτές που ήδη είδατε για τα κουνούπια. Και για τα υπόλοιπα διάφορα αιμοβόρα αιλουροειδή ή φίδια οι οδηγοί μας έβαλαν να κοιμηθούμε με τις ματσέτες μας. Αν και πιστεύω πως τους άρεσε να υπερβάλουν... Ή και όχι...
Αυτά τα δύο πορτοκαλί φρούτα, φίλοι καλοί, τα λένε "κακάο". Από μέσα έχουν μια στήλη από σπόρους στο μέγεθος ενός φασολιού γίγαντα, τυλιγμένα σε μια λευκή λίγδα, η οποία είναι πεντανόστιμη. Το ανοίγεις και τα γλύφεις σαν καραμέλες. Μετά τους σπόρους τους αποξηραίνουν, τους καβουρδίζουν, και έχουμε το γνωστό σε όλους μας κακάο. Λίγο γαλατάκι, λίγη ζάχαρη και λίγο βούτυρο και έχεις την δική σου σπιτική σοκολάτα.
Το μεγάλο δείπνο. Τρώγαμε ότι πιάναμε, ρύζι που είχαμε κοιβαλήσει μαζί μας, και ψάρι. Πολύ ψάρι. Νερό τραβούσαμε από ποταμάκια της ζούγκλας, και το βράζαμε.
Εδώ ένα μικρό αλιγατοράκι, ζωντανό. Δεν το φάγαμε. Το αφήσαμε να φύγει. Το ορκίζομαι. Σουλατσάραμε τα βράδια με την βάρκα στον ποταμό. Ήταν μαγικά. Είχε αρκετά δυνατό φεγγάρι για να βλέπουμε τα πάντα, και με μερικούς φακούς ψάχναμε για αλιγάτορες. Τα μάτια τους μοιάζουν κατακόκκινα στην ανάκλαση του φακού. Χάρη σ'αυτό το εφέ τους εντοπίζαμε. Ο Αμαζονιος παρεμπιπτόντως, απίστευτα θορυβώδης. Γινόταν χαμός κάθε βράδυ. Καλύτερα διαμέρισμα στην Εγνατία... (Που λέει ο λόγος...)
Ύπνο στο σπίτι ενός ντόπιου. Το σπιτι είναι περιτριγυρισμένο με νερό. Αποτελείται από αυτό που βλέπετε και έναν αποθηκευτικό χώρο πίσω από τον ξύλινο τοίχο στα δεξιά. Η κουζίνα είναι αυτό που βλέπετε στη μέση της φωτογραφίας. Μπάνιο δεν υπάρχει. Λούζεσαι στην βάρκα με τα νερά του ποταμού. Για την τουαλέτα πάλι, παίρνεις την βάρκα, κωπυλατείς λιγουλάκι παραπέρα μέχρι να συναντήσεις ένα πλωτό, ξύλινο αποχωρητήριο. Στην ουσία 4 κούτσουρα δεμένα σε σχήμα ορθογωνίου και ένα σεβαστού μεγέθους άνοιγμα στην μέση. Αν σε πιάσει κόψιμο... το ξεχνάς. Πρέπει να κωπυλατήσεις πρώτα. Οι ντόπιοι πρέπει να έχουν φοβερή αυτοσυγκέντρωση σε τούτο το φλέγον θέμα.
Ακόμη, Όλοι οι ντόπιοι έχουν ένα ζευγάρι αιώρες, και όλη τη μέρα αράζουν.
"Τί; σε έπιασε η πείνα και θες να φας; Η φύση δουλεύει για την πάρτη σου!" Παίρνεις την βαρκούλα σου, κάνεις μια βόλτα των 5 λεπτών στα τριγύρω δέντρα και έχεις νοστιμότατα φρούτα, κατ'ευθείαν από το κλαδί. Θες ψαράκι; Ξεπλένεις στον ποταμό τα αποφάγια από το μεσημεριανό και πριν το καταλάβεις έχεις πιράνχας να σε τριγυρίζουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τα αρπάξεις με το πιάτο που κρατάς μέσα στο νερό, και να τινάξεις στη διπλανή βάρκα. Συγχαρητήρια! Μόλις εξασφάλισες το βραδινό σου! Η ζούγκλα τούς τα προσφέρει όλα. Φαί, ξυλεία, στέγη, εργαλεία και φυτικά φάρμακα. Οπότε ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους είναι ξαπλαδούρα.
Ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στον ποταμό.
Και το πλοίο του γυρισμού. Πήραμε μαζί τις αιώρες μας και τις στήσαμε στο βαπόρι του γυρισμού,.Ταξίδι 5 ωρών. Εμείς και μερικοί ντόπιοι ακόμη. Όχι πες μου σε ποιά ακτοπλοϊκή της Ελλάδας μπορείς να απολαύσεις ξάπλα σε αιώρες! Και μάλιστα τζάμπα!
Αυτά προς το παρόν... Η αλήθεια είναι πως μου λείπετε πολύ όλοι, αλλά σκοπεύω να συνεχίσω για λίγο ακόμη. Είναι κάποια πράγματα που θέλω να δω πριν κλείσω αυτό το κεφάλαιο.
Τώρα βρίσκομαι στην πόλη του Μεξικό, η οποία είναι υπέροχη και με απίστευτες υποδομές. Έχει τα πάντα. Τύφλα να έχει η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Δεν αστειεύομαι. Καλό μετρό, λεωφορεία κλάσεις ανώτερα από αυτά της Ελλάδας και φυσικά πολύ φτηνότερα, υπέρμοντέρνα art deco ξενοδοχεία και εστιατόρια (και πάλι φτηνά), αλλά και με ένα σωρό μουσεία, πλατείες, θέατρα, συναυλίες (θα χάσω την Patty Smith γκαμώτη. Έρχεται εδώ σε μερικές μέρες.) και πεζόδρομους για να δεις και κάτι διαφορετικό. Ας μην ξεχνάμε πως είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου.
Σε ένα μήνα από τώρα θα έχω ανέβει μέχρι τις ΗΠΑ για να συναντήσω τον Γιώργο εκεί, και να περπατήσουμε το Γκραντ Κάνυον μαζί. Μετά σκέφτομαι να φάω μερικές μέρες στο San Francisco και από κει να πάρω αεροπλάνο για Αφρική. Ακόμη δεν έχω καταλήξει πότε, πού και πώς ακριβώς αλλά προς τα κεί διαβαίνω. Θέλω να επισκευτώ για μερικούς μήνες την Τανζανία, την Μοζαμβίκη και να καταλήξω Νότια Αφρική. Αυτές τις μέρες διαβάζω για όλα αυτά τα σενάρια. Θα δούμε...
Να είστε όλοι καλά, σας σκέφτομαι κι ας μην γράφω πολύ ή επικοινωνώ συχνά μαζί σας, δύναμη και θα τα πούμε με το καλό στο μέλλον! Φιλιά!
