Θυμάστε που είπα πως θα ποδηλατήσω το μαλάουι; Κααααλααα... Εδώ γελάμε. Έφαγα τη μεγαλύτερη ήττα του ταξιδιού. Οι τελευταίες 3 μέρες (ή μήπως ήταν 4; Τα έχω χαμένα) ήταν τελείως παλαβές. Στο συγκεκριμένο κείμενο όμως θα εστιάσω μόνο στο κομμάτι του ταξιδιού που αφορά στο ποδήλατο. Αφού το αγόρασα, το έχτισα, το δοκίμασα, (όλα καλά μέχρι εδώ), το φόρτωσα σε ένα λεωφορείο για να διασχίσω την Τανζανία στα γρήγορα και να φτάσω στα σύνορα με το Μαλάουι από όπου και θα ξεκινούσε η ποδηλασία. (προσέξτε παρακαλώ τους χρόνους που χρησιμοποίησα στα ρήματα). Από Arusha αναχωρούμε στις 5 το πρωί και φτάνουμε στις 11 το βράδυ Mbeya. 17 ώρες ταξίδι. Βρίσκω κατ'ευθείαν δρομολόγιο για Mbeya - Songwe bridge border-crossing, που φεύγει στις 5 το πρωί, ξανά. Ήθελα κάπου να κοιμηθώ τουλάχιστον για αυτές τις 3 με 4 ώρες που είχα κενό μεταξύ λεωφορείων. Το ρασταφάρι (το παλικάρι με τα ράστα που μου πούλησε το εισιτήριο) μου πρότεινε τις εξής εναλλακτικές. Μπορούσα να κοιμηθώ στο πάτωμα του γραφείου, αγκαλιά με 6 άλλους, ή μέσα στο σταθμευμένο λεωφορείο. Για να είμαι ειλικρινής το πάτωμα του γραφείου φαινόταν πιο άνετο αλλά επέλεξα να πάω στο λεωφορείο γιατί στο γραφείο οι 6 προσπαθούσαν να κοιμηθούν και ο καπετάν Ρασταφάρης με τους συντρόφους του γκάριζαν. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό πως έχουν 6 άτομα που προσπαθούν να ξεκουράσουν τα αφτιά τους για 3 ώρες πριν ξαναρχίσουν τα ταξίδια. Οπότε λέω "πάμε να δοκιμάσουμε την ησυχία του λεωφορείου". Μάλιστα, δεν με πήγε στο λεωφορείο με το οποίο θα φεύγαμε σε μερικές ώρες, αλλά σε ένα άλλο, διαφορετικής εταιρείας, γιατί το "δικό" μας ήταν ήδη γεμάτο με άτομα που προσπαθούσαν να κοιμηθούν. Το ωραίο με τα λεωφορεία εδώ είναι ότι οι σειρές θέσεων είναι 5, όχι 4. Δύο σειρές από το μία και τρεις από την άλλη. Οπότε ο ύπνος γίνεται αμέσως πολύ καλύτερος γιατί έχεις 3 θέσεις για να απλώσεις το κορμί. ΚΑΙ γλύτωσα και μια βραδιά διανυκτέρευσης. Πού το πας αυτό;
Παρένθεση σητν ιστορία μας. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει ένα παράδοξο εδώ. Από τη μία ξοδεύω ένα κάρο λεφτά σε εκδρομές όπως το Κιλιμάντζαρο (το ακριβότερο ως τώρα) και από την άλλη κάνω τσιγκουνιές σε μικροποσά όπως το φαί και ο ύπνος. Το Κιλιμάτζαρο ήταν κοντά στα 150 ευρώ την ημέρα, ενώ μια μερίδα φαί μου κοστίζει από 1 έως 4 ευρώ. Αν όμως δεν πρόσεχα τα έξοδά μου σε αυτά τα δύο, φαί και στέγη, τότε τα κόστη θα φούσκωναν γρήγορα και σημαντικά, και μετά δεν θα είχα χρήματα πια για το Κιλιμάτζαρο. Φασούλι το φασούλι που λέει κι ο σοφός λαός.
Πίσω στην ιστορία μας, τώρα. Ο ύπνος με πήρε γλυκά και με οδήγησε σε όνειρα γεμάτα φίλους και οικογένεια. Και greek salad. Με feta cheese. Ονειρευόμουν πως είχα ήδη γυρίσει και έλεγα τις ιστορίες μου. Έχω ήδη αρχίσει να μπαίνω βαθύτερα στην ψυχολογία της επιστροφής. Συνειδητά και υποσυνείδητα.
Με ξυπνά στις 3τα χαράματα ο φίλος το ρασταφάρι, και αλλάζω λεωφορεία. Mbeya to Songwe, διαδρομή σχεδόν 2 ώρες. Αποβιβάζομαι. Ένας τύπος από το πουθενά κρατά ήδη το ποδήλατό μου, με τις βίδες της μπροστινής ρόδας στα χέρια του. (την είχα βγάλει για να χορέσει στο πορτ μπαγκάζ του λεωφορείου). Παίρνω στα χέρια μου τη ρόδα και τις βίδες, πάω να τη φορέσω πάνω στο ποδήλατο και συνειδητοποιώ ότι λείπει μια βίδα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΙΔΩΣΩ ΤΗ ΡΟΔΑ! Γυρίζω σε αυτόν που την κρατούσε και τον ρωτώ επαναλλειμένα αν το άνοιξε ο ίδιος. Ήθελα να δω αν η βίδα έπεσε εκεί μπροστά μας ή στο λεωφορείο επάνω. Δεν μιλά αγγλικά. Δεν καταλαβαίνει. Το λεωφορείο πάει να φύγει. Το σταματώ. Κατεβάζω τον οδηγό και ψάχνουμε το πορτ-μπαγκάζ. Τίποτα. Ψάχνω τριγύρω στα χώματα. Τίποτα. Να έχουν μαζευτεί τώρα σε κύκλο καμιά 20αριά άνθρωποι από κει γύρω και να κοιτάζουν τον mzungu (τον ξένο) να ψάχνει στα χώματα τη βίδα του. Προσπαθούσαν να βοηθήσουν και αυτοί οι καημένοι αλλά βίδα πουθενά. Ρωτάω για ποδηλατάδικα. Υπήρχαν τριγύρω αρκετά αλλά ήταν πολύ νωρίς ακόμη και δεν είχαν ανοίξει. Μετά από αφαγία, αϋπνία και γενική ταλαιπωρία να κάνουν την κατάσταση πιο ερριστική, ρίχνω μούτρα και αρχίζω να οδεύω προς τα σύνορα. Βλέπω βενζινάδικο. Υποδεικνύω το πρόβλημά μου στον βενζινοπώλη. Τον ακολουθώ, και αρχίζουμε να ψάχνουμε στα χώματα μπροστά από ένα κλειστό συνεργείο, μπας και βρούμε πεταμένη καμιά βίδα που να ταιριάζει. Βρήκα διάφορα εκεί τριγύρω, κανένα όμως που να βολεύει. Τα ποδήλατα που χρησιμοποιούν εκεί (και χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι), είναι πολύ παλιάς κοπής ενώ το δικό μου ήταν ελαφρώς διαφορετικό. Μετά από ώρα ο βενζινοπώλης τηλεφωνεί τον μηχανικό να ανοίξει νωρίτερα, και αγοράζω μια βίδα που βρήκαμε στο μηχανοστάσιό του. Μικρή και επίφοβη αλλά έκανε τη δουλειά της. "Επιτέλους" σκέφτομαι. Το ποδήλατο αντέχει. Συνεχίζω προς τα σύνορα. 2 ώρες για την στάμπα εξόδου. Εκείνες οι ώρες πέρασαν δύσκολα. Εκνευριζόμουν με όλους και με τα πάντα. Βίαια ένστικτα σάλευαν μέσα μου, αφυπνισμένα από τη γενική ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών.
Τέλος, φορτώνω την 35 κιλών τσάντα μου και τον εαυτό μου στο ποδήλατο και ξεκινώ. Δεν κράτησε πολύ, μερικά μόνον μέτρα και η πίσω ρόδα κατέρρευσε τελείως! Χαχχαχαχαχα! (τώρα γελάω αλλά τότε έκλαιγα. Από μέσα μου, γιατί υπήρχε και κόσμος τριγύρω που κοιτούσε). Τόσο άντεξε το ποδήλατο. Άντε να έκανα 1 χιλιόμετρο συνολικά. Την έφερα στα ίσια την ρόδα, και στα 10 μέτρα ξανα καταρρέει. Βρισκόμουν στο no-mans-land μεταξύ των δυο συνόρων. Ένας ταξιτζής είδε πως είχα πρόβλημα με το ποδήλατο και ήρθε να βοηθήσει.
- "Τι έπαθε;", με ρωτά.
-" Η ρόδα τέλος. Όλος ο άξονας έχει στραβώσει", του δείχνω. Τον κοιτάζω. "το θες;", του λέω.
Το κοιτάζει σκεπτικός.
-"Πόσο το δίνεις;", με ρωτά.
-"Τα μαύρα του τα χάλια έχει. Πάρ'το έτσι."
Ο τύπος έλαμψε! Το ποδήλατο άντε να κόστιζε 60 ευρώ στην κατάστασή του. Εγώ το πήρα στα 100 ευρώ, με χίλια άλλα εργαλεία που αποφάσισα να κρατήσω. Για εκείνον όμως 60 ευρώ πρέπει να είναι μισός μισθός. Με ευχαρίστησε θερμά επαναλλειμένως, και συνέχισα το δρόμο μου περπατώντας. Και έτσι άδοξα...(δραματική παύση)... το όλο πλάνο με το ποδήλατο... (άλλη μία)... ναυάγησε. Τζάμπα τα λεφτά. Τέλος πάντων. Κάποιος βγήκε πολύ ευτυχησμένος από αυτή την ιστορία. (spoiler: Ο ταξιτζής).
Κι άλλο περπάτημα. 1 ώρα για τη βίζα και την είσοδό μου στο Μαλάουι.
Και από κει συνέχισα πάλι με λεωφορεία, μέχρι το επόμενο βράδυ (χθες) που έφτασα Nkata bay, από όπου και σας γράφω τώρα. Ήρθα εδώ να πνίξω την θλίψη μου στις υπέροχες παραλίες και το μαγικό τοπίο της λίμνης Nyasa, σε ένα υπέροχο χόστελ από όπου και σας γράφω. Έφτασα αργά, έστησα σκηνή (έχουν campsite), κατανάλωσα μερικές από τις κονσερβοτροφές μου με απίστευτη λαιμαργία, ικανοποιώντας σώμα και πνεύμα, και την έπεσα για ύπνο.
Ο καιρός χθες έμαθε πως σήμερα συγκεκριμένα θα κατασκηνώνω, οπότε μετά από 1 μήνα ξηρασίας αποφάσισε να βρέξει. Όλα καλά όμως. Δεν με ξέρει καλά εμένα ο καιρός! Εμπειρος πλέον κατασκηνωτής, έκανα ότι πατέντα ήξερα για να γλυτώσω ρούχα και εξοπλισμό από το να "ποτίσουν". Και τώρα κάθομαι στο μπαράκι και σας γράφω.
Είναι κρίμα γιατί ο δρόμος εδώ είναι πολύ καλός, σχετικά επίπεδος, υπέροχα τοπία, εξαιρετικά φιλικός κόσμος, και καλός καιρός της σημερινής μέρας εξαιρουμένης. Η ποδηλασία εδώ πρέπει να είναι πολύ όμορφη ιστορία.
Πυκνή βλάστηση δεξιά και αριστερά, σκορπισμένα σπίτια ανάμεσα στα δέντρα, χτισμένα από το ίδιο κόκκινο χώμα, δένουν υπέροχα με το τοπίο γύρω τους. Σπίτια και γη ντυμένα ασορτί. Πράγμα που το κάνει πολύ γραφικό και πολύ όμορφο.
Πέρα από τη βλάστηση έχεις μια μαγική, τεράστια λίμνη που με τα κύματά της, τους μαύρους βράχους και τις αμμουδιές της, μοιάζει με θάλασσα. Με το μάτι δεν καταλαβάινεις καμία διαφορά. Πρέπει να την γευτείς. Σε αντίθεση με τη θάλασσα το νερό είναι γλυκό (φυσικά).
Αν η Τανζανία ήταν παλαβή, το Μαλάουι είναι πραγματικό τρελοκομείο. Πιο φτωχό από την Τανζανία, με τον κόσμο της ένα-δυο επίπεδα πιο διαχυτικό. Πιο φωνακλάδες, πιο τζαναμπέτηδες, πιο χαβαλετζήδες, και πιο ευερέθιστοι. 2 φορές βρέθηκα να είμαι το μήλο της έριδος. Την πρώτη φορά που άρχισα να οδεύω προς τα ταξί και τα λεωφορειάκια, με τσιμπάει ο πρώτος ταξιτζής και μου λέει "700 kwacha", ο δεύτερος 500, ακολουθώ τον δεύτερο, ο τρίτος προσφέρει 500 αλλά θα έφευγε άμεσα γιατί ήταν σχεδόν γεμάτος. Γενικά δεν φεύγουν αν δεν έχουν γεμίσει. Πάω με τον τρίτο. Ο δεύτερος "τα παίρνει άσχημα" και πιάνει τον τρίτο από το λαιμό γιατί με "έκλεψε" από αυτόν. Ο δεύτερος με είχε βρει πρώτος. Παρόλο που ήταν ο δέυτερος. Και πριν το καταλάβω, μέσα σε λίγα μόνον δευτερόλεπτα βρίσκομαι σε μια κατάσταση, όπου με 35 κιλά τσάντες επάνω μου (το μόνο που ξεχώριζες από μένα ήταν ένα κεφάλι, δυο χέρια και δυο πόδια), στέκομαι στριμωγμένος ανάμεσα στους δύο οδηγούς, έχω πιάσει από ένα χέρι τον καθένα και προσπαθώ να τους χωρίσω φωνάζοντας "Αμάνι! Αμάνι!". Που σημαίνει ειρήνη στα κισουαχίλι. Παρόλο που δεν μιλούν κισουαχίλι. Μέσα σε 2 λεπτά 4 στρατιωτικοί έχουν εμφανιστεί από το πουθενά, αρπάζουν τους οδηγούς και τους περνούν ήρεμα και λακωνικά χειροπέδες! Σε εκείνο το σημείο ένιωσα πολύ άσχημα. Δεν κάθισα όμως να το σκεφτώ και πολύ. Με ελαφρά πηδηματάκια κινήθηκα προς το γεμάτο λεωφορειάκι και σε λίγη ώρα αναχωρούσαμε.
Αυτά και πολλά άλλα.
Γενικά πιστεύω πως αν το ρίξει κανείς στην πλάκα, εδώ στην αφρική, μπορεί να βγάλει πολύ γέλιο και πραγματικά να το διασκεδάσει. Χθες, μετά από το δεύτερο δύσκολο 24ωρο αφαγίας και αϋπνίας στο δρόμο, σε συνθήκες δύσκολες, και το εννοώ όταν λέω δύσκολες, ενώ θα περίμενε κανείς πως θα έχω χάσει κάθε ίχνος υπομονής μέσα μου, κάπου η ψυχολογία μου έφτιαξε και πέρασα υπέροχα. Μόνο και μόνο γιατί δεν αντιμετώπισα τίποτα με σοβαρότητα. Ούτε καν τους τροχονόμους που αναγκάστηκα να λαδώσω με μια κονσέρβα φασόλια, για να με αφήσουν να συνεχίσω το ταξίδι μου χωρίς προβλήματα.
Οκ, σταματώ να γράφω, γιατί μπορώ να συνεχίσω για ώρες. Άλλωστε τώρα γράφω περισσότερο για μένα, ώστε να έχω να θυμάμαι εγώ ο ίδιος, γιατί μεταξύ μας θα τα πούμε λίαν συντόμως από κοντά!
Αμάνι αδέλφια! Αμάνι!
