San Cristobal, Mexico και έχω χρόνο

(Μιας και τα έγραψα στον Πρόδρομο, θα κάνω ένα copy-paste το κείμενο και εδώ, με μερικές βελτιώσεις  βέβαια, απελευθερωμένο πλέον από ορθογραφικά και συλλαβές εξαφανισμένες.)

Μεξικό στο San Cristobal de las Casas. Μια όμορφη μικρή πόλη, πιο παραδοσιακή, όπου οι δυο κουλτούρες (κολονιακή και των ιθαγενών) παντρεύονται, γεμάτη όμορφες εκκλησίες, περιποιημένα μαγαζάκια, καλό φαί, και κομμουνιστικά μανιφέστα των Σαπατίστας. Οι Zapatistas ξεκίνησαν από εδώ, την 1η Ιανουαρίου του '94, και η επιρροή τους είναι ακόμη έντονη. Υπάρχουν πολλοί χώροι εδώ, μαγαζάκια με φαγητό ή χειροτεχνήματα που τα τρέχουν ντόπιες κοινότητες και κολλεκτίβες και τους στηρίζουν οικονομικά. Η ζούγκλα άλλωστε στην οποία έχουν αποτραβηχτεί σήμερα βρίσκεται εδώ στο Chiapas (Μια από τις πολιτείες-νομούς του Μεξικό). Υπάρχουν και οργανώσεις εδώ, που δουλεύουν μαζί τους για το χτίσιμο κλινικών και σχολείων. Έντονη παρουσία λοιπόν.

Εγώ μένω σε ένα από τα ομορφότερα χόστελς που έχω συναντήσει, και είμαι τώρα ξυπόλητος στο patio του χόστελ (που φυσικά έχει wifi) με τον κωλο στο πάτωμα, την πλάτη στον τοίχο και τον υπολογιστή στα πόδια μου δίπλα στην μπρίζα, γιατί μου τελειώνει η μπαταρία και το καλώδιο δεν φτάνει μέχρι το ξύλινο τραπέζι απέναντι. Σήμερα το έχω πάρει ήρεμα, γιατί τις τελευταίες μέρες δεν κοιμόμουν πολύ. Έκανα την βολτίτσα μου στην πόλη να χαζέψω τριγύρω, έφαγα για 6,5 ευρώ ένα υπέροχο μενού με 2 παραδοσιακά πιάτα (μια σούπα και ένα κυρίως πιάτο) συνοδευόμενα από ένα ρόφημα αρκετά ιδιαίτερο. Ήταν μία μίξη νερού, γάλακτος, κανέλας και φυστικιού όλα στο μίξερ. Λίγο πιο νερουλό απ'όσο θα έπρεπε αλλά δροσερό και νόστιμο.
 Τώρα αράζω και οργανώνομαι, διαβάζω και μορφώνομαι, για τους μελλοντικούς, πιθανούς ή απίθανους προορισμούς μου και τα υπέροχα μέρη που κρύβουν. Το βραδάκι έχει live μεξικάνικη μουσική εδώ κοντά, από κάτι νεαρούς και θα πάω να ακούσω μεξικάνικους ήχους και μετά λίγη soul. Τουλάχιστον έτσι λένε. Ακούγεται ενδιαφέρον πάντως.

Αύριο το πρωί στις 9:00 έχουμε yoga class "τζάμπα" (δίνεις κάποιο φιλοδόρημα), και μετά λέω να νοικιάσω ένα ποδήλατο και να την κάνω για ένα χωριό εδώ κοντά. Μου το περιγράφουν ως ένα καμίνι όπου μέσα στους αιώνες αναμίχθηκαν οι θρησκευτικές παραδόσεις των μάγιας με τον καθολικισμό των δυτικών, και όπου καθημερινά μπορεί να συναντήσεις διάφορες ιεροτελεστίες και δεήσεις από δω και από κει (πράγμα που οι μάγιας έκαναν για τα πάντα). Λογικά μέχρι το βράδυ θα έχω γυρίσει.

Αυτά για σήμερα και για αύριο...

Άντε κανα-δυό κουβέντες και για το χθες μιας και έχω χρόνο αυτή τη στιγμή. Χθες το πρωί, με το που σηκώθηκα ετοίμασα στα σκοτάδια το σαμάρι μου, και λέω στο σκοτάδι γιατί όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν ακόμη, και έφυγα για ένα cooking class. Θα μαθαίναμε πώς να μαγειρέψουμε μερικά παραδοσιακά μεξικάνικα πιάτα. Meeting place ένα ξενοδοχείο, και φτάνοντας εκεί γνωριζόμαστε μεταξύ μας όλοι τα "διψασμένα για γνώση" μυαλά, γνωρίζουμε και την σεφ και ξεκινάμε για την αντίστοιχη λαχαναγορά τους. Γενικά οι ανοιχτές αγορές κυριαρχούν σε Βολιβία, Περού και τώρα που είμαι εδώ, Μεξικό. Οι ντόπιοι σνομπάρουν τα σούπερ-μαρκετ. Πράγμα όμορφο από τη μία, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ αγοραστών και πωλητών δημιουργούν μία πολύ όμορφη και ζωντανή ατμόσφαιρα στο χώρο, αλλά από την άλλη ελαφρώς ανθυγιεινό (τα κρέατα ιδίως, είναι απολύτως εκτεθειμένα) και φοροδιαφεύγον. Όλο το χρήμα που διακινείται σε αυτές τις αγορές είναι, φυσικά, μαύρο.
Ο κάθε ντόπιος έχει συγκεκριμένους πωλητές στους απευθύνεται καθημερινά και για χρόνια. Είναι όμορφο να τους βλέπεις πέρα από τις αγορές να ανταλλάζουν και τις κουβέντες τους, να μοιράζονται τα νέα τους και γενικότερα να διατηρούν σχέσεις πιο προσωπικές από ένα "καλημέρα σας τί χρωστώ ευχαριστώ αντίο".

Αφού η σεφ μας εξήγησε χίλια πράγματα για κάθε τί που βλέπαμε γύρω μας, γεμίσαμε τις τσάντες μας και φύγαμε για το σπίτι της.
Εκεί ξεκίνησε το briefing, τί θα μαγειρέψουμε, μας μοιράστηκε και από ένα 6σέλιδο με όλες τις συνταγές και τις λεπτομέρειες (Απόστολε Παπ, αν το διαβάζεις αυτή τη στιγμή, φυλώ το 6σέλιδο σα να'ταν χρυσός, έχω προσθέσει και ένα δυο σημειώσεις δικές μου...πολύ υλικό λέμε! Ετοιμάσου...), και φυσικά ξεκινήσαμε.
Η όλη εμπειρία ήταν μαγεία. Το γνωρισακό περιεχόμενο δεν περιορίστηκε μόνον στα 4 πιάτα που μαγειρέψαμε και αργότερα καταβροχθίσαμε αλλά πάνω στην κουβεντούλα η σεφ μας εξηγούσε ένα σωρό πράγματα για το μεξικό, το φαί του και τις διαφορετικές συνήθειες ανά περιοχή.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕς! Vamos!

Λοιπόν! Δυο λόγια για το Mezcal. Είναι ένα παραδοσιακό οινοπνευματώδες ποτό του Μεξικού που σιγά σιγά γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Πολλοί λανθασμένα πιστεύουν πως το Mezcal είναι μια ακόμη Tequila αλλά έχει κάποιες ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, το φυτό (agave) είναι σχεδόν το ίδιο, διαφέρει το είδος, δεύτερον η παρασκευή των δύο είναι πολύ διαφορετική, το mezcal το "καπνίζουν", οπότε έχει ένα άρωμα καπνού, και τέλος το mezcal προς το παρόν δεν είναι βαριά βιομηχανικό. Παράγεται σε σπίτια ή σε μικρές βιοτεχνίες και θεωρείται παραδοσιακό χειροτέχνημα. 

Αυτό που δοκιμάσαμε εμείς (πριν από το φαί για να μην επηρεάσει τη "τονικότητά"του) είχε έναν σκορπιό μέσα. Όταν αδειάσεις το μπουκάλι, μπορείς να φας τον σκορπιό. Κι αν δε με πιστεύετε, ορίστε!

Αν θες να απαλύνεις το κάψιμο (γιατί είναι δυνατό ποτό), δαγκώνεις ένα lime βουτηγμένο σε κόκκινο chili και κρατώντας το χυμό στο στόμα, προσθέτεις και το ποτό για να καούν τα πάντα. (μπορείτε να δείτε τα υλικά παρατεταγμένα στην πρώτη φωτογραφία) Προσωπικά κόντεψα να πνιγώ. Δεν ήξερα τί με έκαιγε πιο πολύ, το αλκοόλ, το τσίλι ή η βιταμίνη C.

Και αφού κάψουμε τα πάντα, συνεχίζουμε με τα tacos

Φαίνεται φτωχό αλλά ήταν υπέροχα. Λιωμένο, αγελαδινό τυρί τοπικό της Oaxaca (quesillo), με μανιτάρι, τσιγαρισμένο κρεμμύδι, και μια καυτερή σάλτσα από πάνω που ξέχασα να φωτογραφίσω γιατί η λαιμαργία μου είχε θολώσει το μυαλό. Συγχωρήστε με.

Σουπίτσα.

Ωραία, ζεστή, με λαχανικά (μεταξύ άλλων και ανθό από κολοκυθάκι) και τοπικό τυρί. Νόστιμη. Κάνουμε καλύτερες στην Ελλάδα.

Κυρίως πιάτο! Μιαμ μιαμ!

Αυτό είναι από τα πιο παραδοσιακά πιάτα που μπορείς να συναντήσεις στην Οαχακα. Mole con Pollo.

Τα μόλες είναι χαρακτηριστικές σάλτσες της περιοχής, από συνδυασμούς των chiles, των καυτερών πιπεριών (έχουν εκατοντάδες είδη εδώ). Υπάρχουν 4-5 διαφορετικά είδη moles. Ο βασιλιάς είναι το μαύρο. Mole negro. Φυσικά γιατί είναι υπέροχο, αλλά και γιατί θέλει πολλά υλικά και πολλές ώρες για την παρασκευή του. Περιέχει τουλάχιστον 6 διαφορετικά είδη τσίλι, σοκολάτα, φυστίκι (αν δεν κάνω λάθος στον ξηρό καρπό) και μια ντουζίνα άλλα υλικά που δεν γνωρίζω... ακόμη. Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι κίτρινο μόλε. Mole amarillo.  Πιο απλό στην παρασκευή του, και με λιγότερα υλικά. Γιατί το λένε κίτρινο, μη με ρωτάτε, σας παρακαλώ! Η εξήγηση που μας έδωσε η σεφ ήταν γιατί το τσίλι που χρησιμοποιούμε "ροδίζει". Δεν βγάζει νόημα, το ξέρω. Ήταν νοστιμότατο πάντως. Με ψημένο κοτόπουλο και λαχανικά.

Και... το γλυκό!

Τα "δοχεία" είναι ένα φρούτο (guava), κομμένο στη μέση και καθαρισμένο από τα κουκούτσια του, και η γέμιση είναι κάτι σαν ρυζόγαλο, με βανιλια. Όλα βρεγμένα με σιρόπι. Μαγεία! (αχ πεινάω τώρα...)

Εδώ στην Oaxaca γενικά έχει πολλές σχολές μαγειρικής, κυρίως γιατί η μεξικάνικη κουζίνα εδώ θεωρείται ιδαίτερα πλούσια. Πολλά παραδοσιακά πιάτα βρίσκουν τις ρίζες τους εδώ.
Αν θέλει κανείς μπορεί να παρακολουθήσει εκτενέστερα μαθήματα με διάρκεια μηνός για πιο σοβαρή δουλειά, και να εμβαθύνει στην Μεξικάνικη κουζίνα. Θα με έψηνε πολύ αυτό το σενάριο αλλά πρέπει να συνεχίσω. Ο Γιώργος με περιμένει για το Γκραντ Κάνυον. Χοχο

Αυτά για τώρα....Α! μια στιγμή... Έχω και μια ντροπιαστική φωτογραφία εδώ κάπου... μια στιγμή... Να την μοιραστώ μαζί σας...

Εδώ με τον φίλο από το San Francisco είμαστε οι μοναδικοί δύο αρσενικοί της παρέας και ήθελαν να μας ξεφτυλίσουν φαίνεται. Δεν είχαν τίποτα πιο αρενωπό να φορέσουμε. Το πρώτο μάλιστα που μου έλαχε ήταν εκείνο το ροζάκι που βλεπετε στα δεξιά μέσα στο καλάθι.Μετά πήγα και άλλαξα γιατί με δούλευαν όλες.

Τελικά πρόδρομε έγραψα κι άλλα πολλά. Ελπίζω να τα διάβασες.

Να είστε όλοι καλά! Πάω να ετοιμαστώ για το live! Φιλιά και Viva Mexico Cabrones!