(ακολουθεί ποίημα στα ισπανικά. Αμέσως από κάτω κάνω μια πιο ελεύθερη μετάφραση, πολλές επεξηγήσεις, μικρές ιστορίες, και αναφορές σε inside jokes ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητό)
"el lugar mas cerca a mi paraiso"
un poema de un Griego que no habla
espanol muy bien
hay un lugar donde necesitas solo 5 minutos!
5 minutos para ir al mar o compar verduras,
5 minutos para cruzar el pueblo,
5 minutos para tomar un jugo o tomar el sol.
Y apesar de esto, nada ni nadie es puntual!
Un lugar donde zapatos son inutiles.
Donde puedo ir al mar con el culo desnudo,
porque por la manana no hay nadie!
Donde no sabes que estaras haciendo en la proxima hora
Donde criminales y ladrones no existen,
exepto un duende pobre con mucho hambre,
que vive en la cocina, y otro que se llama... Mango!
Es un lugar donde puedo ser una mejor persona
con los otros y conmigo mismo,
porque aqui estoy feliz.
donde la gente me ayuda aprender palabras como "frungir",
expresiones como "tengo tanta hambre que me comeria al cristo por los pies"
o "tengo los huevos negros del humo de cien batallas"
y... mucho mas espanol generalmente
donde los ingredientes son pocos pero los platos ricos y la compania grande,
donde no tengo plata para pescado pero tengo tiempo para pescar,
donde los mosquitos no me pican pero me muerden,
Donde la playa es turquesa, y la arena blanca.
El sol fuerte y el aire claro.
Pero esto no importa tanto.
Lo que hace de este lugar realmente maravilloso para mi,
es todas las guapisimas almas que yo encontre
gente que ayuda, que comparte, que se rie
Es un lugar loco donde "Tribu"... en realidad... es una tribu!
hay gente que pasa por ahi pero no toca
pasa pero no prueba, no vive.
Pero como yo lo vi, como yo lo experimente, como mi mente funciona, como mis gustos son,
esse es el lugar mas cerca de mi paraiso
y la gente que encontre ahi son mis amigos de por vida
en cualquer lugar del mundo, espero que nos encomtremos otra vez!
"Το κοντινότερο στον παράδεισό μου μέρος"
ποίημα ενός Έλληνα που δεν μιλά πολύ καλά Ισπανικά
Υπάρχει ένα μέρος όπου χρειάζεσαι μόνον 5 λεπτά!
5 λεπτά για να πας στη θάλασσα ή να αγοράσεις λαχανικά,
5 λεπτά για να διασχίσεις το χωρίο,
5 λεπτά για να απολαύσεις έναν χυμό ή τον ήλιο,
Και παρόλα αυτά, κανείς και τίποτα δεν είναι στην ώρα του!
(Επεξήγηση: ως τώρα, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Είναι ένα πολύ μικρό χωριό!.... 1.900 κάτοικοι, δεν υπάρχει άσφαλτος, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μόνον ένα λιμανάκι και αρκετά golf carts για τους τεμπέληδες που βαριούνται να περπατήσουν. Όλοι είναι τελείως χύμα και κανείς δεν είναι ποτέ τυπικός στα ραντεβού του. Δεν σε απασχολεί όμως γιατί είσαι κι εσύ στην ίδια φάση)
ένα μέρος όπου τα παπούτσια είναι άχρηστα
(επεξήγηση: επιστρέφω στο γεγονός πως δεν υπάρχει άσφαλτος. Όλοι οι δρόμοι είναι πολυπερπατημένη λευκή άμμος. Άμμος όπου και να πας. Για 10 μέρες που ήμουν εκεί, όλη τη μέρα περπατούσα ξυπόλητος. Μου κακοφάνηκε πολύ την τελευταία μέρα που ξαναφορούσα τα παπούτσια μου)
Όπου μπορώ να πάω στην θάλασσα με γυμνό τον κώλο,
γιατί τα πρωινά κανείς δεν είναι εκεί!
(το περιεχόμενο σαφές)
όπου δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνεις την επόμενη ώρα
όπου εγκληματίες και κλέφτες δεν υπάρχουν,
εκτός από έναν καλλικάτζαρο φτωχό και πεινασμένο,
που ζει στην κουζίνα, και έναν άλλο,
που τον λένε Μάνγκο!
(Μερικά λόγια εδώ, για τους δύο κλέφτες. Ξεκινάμε με τον καλλικάτζαρο. Μένουμε σε χόστελ. Πράγμα που σημαίνει ότι η κουζίνα και τα δυό της ψυγεία είναι κοινά. Όλοι έχουν πρόσβαση εκεί. Σε χόστελς συμβαίνει να μην σου κλέψουν ποτέ την κάμερα, κι ας την έχεις εκεί να στέκεται για ώρες μόνη της, αλλά κάθε μέρα να σου κλέβουν από ένα αυγό ή καμιά φέτα ψωμί, ή τα δημητριακά σου. Οι προτεραιότητες "των κλεφτών" αλλάζουν στα χόστελς. Οπότε καθημερινά είχαμε κάποιον να έχει χάσει τη μαρμελάδα του, το γιαούρτι του, την ντομάτα του, το λάδι, το αλάτι και λοιπά, και λοιπά. Όλοι ξέραμε ποιός ήταν ο κλέφτης φυσικά. Ο καλλικάτζαρος που ζει στην κουζίνα!"
Κλέφτης δεύτερος. Ο Μάνγκο. Το λαμπραντόρ του χόστελ. Θα έρθει στην παραλία μαζί σου. Θα παίζει μαζί σου. Θα κολυμπήσει μαζί σου. Και αφού θα έχει κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη σου και θα σε έχει μαγέψει με τις χαριτομενιές του, ο αδίστακτος αυτός τύπος, θα φύγει 5 λεπτά νωρίτερα από σένα, παίρνοντας μαζί του κι από κάτι. Μια σαγιονάρα, ένα αντηλιακό, καμιά πετσέτα, το παντελόνι σου. Γενικά ότι υπάρχει διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο αλγόριθμο. Τα σέρνει στο σπιτάκι του ο αλήτης. Οπότε κάθε φορά που μας λείπει κάτι από την παραλία ξέρουμε πού θα το βρούμε. Αυτά για τους δυο κλέφτες του νησιού. Κατά τα άλλα ησυχία τάξις και ασφάλεια)
ένα μέρος όπου μπορώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος στους άλλους και στον εαυτό μου,
γιατί εκεί είμαι ευτυχησμένος
(Ο κανόνας στον οποίο κατέληξα πρόσφατα λέει πως η ευτυχία σου σε κάνει ευδιάθετο, κι όταν είσαι ευδιάθετος είναι λίγα τα πράγματα που σε "χαλάνε". Το χιούμορ βελτιώνεται και οι καλές πράξεις πολλάπλασιάζονται. Αν είσαι εσύ ευτυχησμένος, κάνεις και τους υπόλοιπους, τριγύρω σου, ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά. Μεγάλη ανακάλυψη, ε;)
όπου οι άνθρωποι εκεί με βοηθούν να μάθω λέξεις όπως "γαμώ" (παρδόν)
εκφράσεις όπως "έχω τέτοια πείνα που θα έτρωγα τον Χριστό από τα πόδια" (ξέρω... πολύ βλάσφημο) και "έχω τα μαύρα αυγά του καπνού από 100 μάχες" (άντε βγάλε άκρη τώρα τί θέλουν να πουν με αυτό)
...και γενικότερα, περισσότερα ισπανικά
(Μου έμαθαν και χρήσιμα πράγματα, φυσικά. Όχι μόνον βλασφημίες. Το τελευταίο με τις μάχες σημαίνει πως έχω μπουχτήσει. Δεν έχει καμία λογική, δεν ξέρω πως προέκυψε, αλλά έχει πολύ πλάκα. Η παρέα μου εκεί ήταν ισπανοί και αργεντίνοι, κατά κύριο λόγο. Οπότε όλη τη μέρα μιλούσαμε Ισπανικά, πράγμα που με βοήθησε πολύ στο να βελτιωθώ. Υπέροχες καρδιές. Είδαν πως είχα όρεξη να μάθω οπότε μου εξηγούσαν πράγματα και με διόρθωναν όλη τη μέρα.)
όπου τα υλικά είναι λίγα, αλλά το φαί νόστιμο και η παρέα μεγάλη
(στο νησί δεν έφαγα ούτε ένα γεύμα έξω. Κάθε μέρα μαγειρεύαμε και τρώγαμε όλοι μαζί. Και παρόλο που το νησί έχει μόνον 2 μίνι μαρκετ και πωλούν τα ίδια ακριβώς πράγματα, καταφέρναμε πάντα να μαγειρέψουμε υγιεινό φαί, σε ποσότητες, φτηνό και ιδιαίτερα νόστιμο. Πολύ ζυμαρικό βέβαια, πολλά φρούτα και πολλά λαχανικά. Κάθε μέρα λαχανικά. Όπως είπα, φτηνά και υγιεινά.
Προσωπικά, επειδή είχα όλο το χρόνο στα χέρια μου και κόσμο για να καταναλώσει, μέρα παρά μέρα έφτιαχνα γλυκά για όλους, για να τους παχύνω)
Όπου δεν έχω λεφτά για ψάρι αλλά έχω χρόνο για να ψαρέψω
(έχει μια μικρή ψαραγορά στα βόρεια του νησιού, αλλά αντί να αγοράσουμε ψάρια προτιμήσαμε να αγοράσουμε δόλωμα και 2 αγκίστρια, δανειστήκαμε ένα καλάμι και μια πετονιά από φίλους, και φύγαμε για ψάρεμα, εγώ και ένας φίλος Ισπανός. Παίρναμε τα ποδήλατα που είχε το χόστελ μέχρι την άκρη του "νησιού", μια διαδρομή 10 λεπτών. Παααρα πολύ ψάρι. Απλά πετάς την πετονιά μέσα στο νερό και στα πρώτα 5 λεπτά βγάζεις φρεσκότατα, ικανοποιητικότατου μεγέθους ψάρια. Σε μισή ωρίτσα έχεις αρκετά για ένα καλό γεύμα. Μετά γυρίζαμε με τις σακούλες γεμάτες ψάρια και νερό να κρέμονται από τα χερούλια του ποδηλάτου, και εμείς να οδηγάμε σαν μεθυσμένοι.)
όπου τα κουνούπια δεν τσιμπούν αλλά δαγκώνουν
όπου η παραλία είναι τουρκουάζ, η άμμος άσπρη,
ο ήλιος δυνατός και ο αέρας καθάριος,
αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό.
Το στοιχείο που έκανε αυτό το μέρος μαγικό για μένα
είναι όλες οι υπέροχες ψυχές που γνώρισα,
πρόσωπα που βοηθούν, που μοιράζονται, που γελάνε
είναι ένα μέρος τρελό... όπου η "Φυλή" είναι πραγματικά μια φυλή
(tribu=φυλή ήταν το όνομα του χόστελ όπου έμενα. Αλλά ήταν κάτι παραπάνω από χόστελ. Ήταν μια κοινότητα. Αυτό προσπαθώ να πω εδώ. Στα ισπανικά ακούγεται λιγότερο άχαρος ο στίχος)
έχει κόσμο που πέρασε από δω και δεν "ακούμπησε",
πέρασε και δεν δοκίμασε, δεν βίωσε,
έτσι όμως όπως εγώ το είδα,
΄όπως εγώ το βίωσα,
όπως δουλεύει το δικό μου μυαλό, όπως είναι τα γούστα μου,
αυτό είναι το μέρος πιο κοντά στον παράδεισό μου,
και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι οι φίλοι μου για μια ζωή,
σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ελπίζω να ξανασυναντηθούμε!
...Κι έτσι έκλεισε το ποίημα που έγραψα και απήγγειλα το τελευταίο μου βράδυ, μπροστά σε όλους τους ξεχωριστούς φίλους που έκανα σε εκείνο το μέρος, και που για μεγάλη μου τύχη ήταν μαζεμένοι όλοι εκεί, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, αφού μόλις είχαμε τελειώσει από ένα καλό τσιμπούσι με ψητά κρέατα. Οπότε στην bucket list προσθέτουμε και το "speaking in front of a public".
Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Το άξιζε πραγματικά να είναι η τελευταία.
Για να δώσω μια ιδέα για το πώς ήταν η εμπείρια, να πω πως είχε κάτι από ποσείδι, κάτι από αστρίτσι, και κάτι από κατασκήνωση. (Και όσοι γνωρίζουν θα με καταλάβουν)
Το νησί λέγεται Holbox, και βρίσκεται μεταξύ του κόλπου του Μεξικό και της Καραιβικής. Το χόστελ ονομάζεται Tribu. Οι μέρες μου εκεί ήταν "holidays from my holidays", όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ένας φίλος εκεί. Οι ρυθμοί έπεσαν (κι άλλο), τρώγαμε καλά και κοιμόμασταν καλά.
Από τα 5 πρώτα λεπτά που έφτασα σε εκείνο το χόστελ, έφευγα με παρέα για την παραλία που ήταν 50 βήματα μακριά. Ούτε στιγμή για να μείνω μόνος. Ούτε στιγμή για να οργανώσω τα πράγματά μου. Πέταξα τα σακίδιά μου στο δωμάτιο, φόρεσα το μαγιώ και φύγαμε. Μέσα σε εκείνες τις μέρες παρακολούθησα εργαστήρια θεάτρου. Πολύ γέλιο και φοβερά δημιουργική διαδικασία. Σχεδόν κάθε φορά είχαμε ένα μεγάλο κομμάτι αυτοσχεδιασμού, όπου βάζαμε το μυαλό μας να τρέχει και να γεννά απαντήσεις και αντιδράσεις που εξέπληττε και εμάς τους ίδιους. Κολύμπησα βράδυ στη θάλασσα ανάμεσα σε πλανγκτόν που με κάθε μας κίνηση έβγαζε φως. Κολυμπούσες και έβλεπες τα χέρια σου, τα πόδια σου, τα πάντα γύρω σου σαν αύρα να ανάβει και να σε ακολουθεί. Μαγική εμπειρία.
Έμαθα να μαγειρεύω χορτοφαγικά πιάτα, να κάνω κορμό, γιαουρτογλυκό και λουκουμάδες με σιρόπι και μέλι. Είχα μάλιστα την τιμή να παραδώσω και μαθήματα πυγμαχίας! Μέσα στα πλαίσια των διαφόρων δραστηριοτήτων, έκανα κι εγώ το κομμάτι μου. Δίδαξα! Μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Βελτίωσα σημαντικά τα ισπανικά μου. Ψάρεψα. Ξαναψάρεψα. Καθάρισα τα ψάρια που έπιασα. Μια πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, να θάβω το χέρι μου στις ανοιγμένες κοιλιές των ψαριών και να ξηλώνω εντόσθια. (Ακόμη και στο Μόναχο που φάγαμε ψάρι με τον Λευτέρη, αυτός είχε κάνει όλη τη δουλειά!)
Αν δεν είχα όλα τους φίλους γύρω μου να δημιουργούν αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα, θα είχα βαρεθεί στις πρώτες 2 μέρες. Αλλά αυτό που έδινε ζωή στην όλη εμπειρία ήταν αυτοί οι άνθρωποι, η δημιουργικότητά τους, η ενέργειά τους, και η καλή τους παιχνιδιάρικη ψυχολογία.
Δυστυχώς ο παράδεισός μας δεν εξαρτάται μόνον από την τοποθεσία. Συντελείται και από άλλους παράγοντες που δύσκολα αναπαράγονται. Είναι ένας συνδυασμός χρόνου, ή καλύτερα timing, του τόπου, των ανθρώπων και των προσωπικών αναγκών εκείνης της περιόδου. Αν γυρίσω στο ίδιο μέρος μετά από ένα χρόνο, δεν θα είναι το ίδιο, γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους δέθηκα πιθανότατα να μην είναι εκεί. Αν γυρίσω μετά από 10 χρόνια, μπορεί το μέρος να είναι ακριβώς το ίδιο, οι άνθρωποι ακόμη εκεί αλλά εγώ και οι προτιμήσεις μου να έχουν αλλάξει. Συνοψίζοντας, καταλήγουμε στο εξής. Πώς ο παράδεισος δεν είναι ένα μέρος αλλά μια "κατάσταση".
Ήδη μου λείπουν απίστευτα τα παιδιά και η ζωή εκεί, και παρόλο που με θλίβει, πρέπει να θυμάμαι πως ήμουν τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να ζήσω έναν "παράδεισό μου" έστω και προσωρινά. Είναι κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα. Ίσως και ποτέ.
Ακολουθούν φωτογραφίες...
"el lugar mas cerca a mi paraiso"
un poema de un Griego que no habla
espanol muy bien
hay un lugar donde necesitas solo 5 minutos!
5 minutos para ir al mar o compar verduras,
5 minutos para cruzar el pueblo,
5 minutos para tomar un jugo o tomar el sol.
Y apesar de esto, nada ni nadie es puntual!
Un lugar donde zapatos son inutiles.
Donde puedo ir al mar con el culo desnudo,
porque por la manana no hay nadie!
Donde no sabes que estaras haciendo en la proxima hora
Donde criminales y ladrones no existen,
exepto un duende pobre con mucho hambre,
que vive en la cocina, y otro que se llama... Mango!
Es un lugar donde puedo ser una mejor persona
con los otros y conmigo mismo,
porque aqui estoy feliz.
donde la gente me ayuda aprender palabras como "frungir",
expresiones como "tengo tanta hambre que me comeria al cristo por los pies"
o "tengo los huevos negros del humo de cien batallas"
y... mucho mas espanol generalmente
donde los ingredientes son pocos pero los platos ricos y la compania grande,
donde no tengo plata para pescado pero tengo tiempo para pescar,
donde los mosquitos no me pican pero me muerden,
Donde la playa es turquesa, y la arena blanca.
El sol fuerte y el aire claro.
Pero esto no importa tanto.
Lo que hace de este lugar realmente maravilloso para mi,
es todas las guapisimas almas que yo encontre
gente que ayuda, que comparte, que se rie
Es un lugar loco donde "Tribu"... en realidad... es una tribu!
hay gente que pasa por ahi pero no toca
pasa pero no prueba, no vive.
Pero como yo lo vi, como yo lo experimente, como mi mente funciona, como mis gustos son,
esse es el lugar mas cerca de mi paraiso
y la gente que encontre ahi son mis amigos de por vida
en cualquer lugar del mundo, espero que nos encomtremos otra vez!
"Το κοντινότερο στον παράδεισό μου μέρος"
ποίημα ενός Έλληνα που δεν μιλά πολύ καλά Ισπανικά
Υπάρχει ένα μέρος όπου χρειάζεσαι μόνον 5 λεπτά!
5 λεπτά για να πας στη θάλασσα ή να αγοράσεις λαχανικά,
5 λεπτά για να διασχίσεις το χωρίο,
5 λεπτά για να απολαύσεις έναν χυμό ή τον ήλιο,
Και παρόλα αυτά, κανείς και τίποτα δεν είναι στην ώρα του!
(Επεξήγηση: ως τώρα, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Είναι ένα πολύ μικρό χωριό!.... 1.900 κάτοικοι, δεν υπάρχει άσφαλτος, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μόνον ένα λιμανάκι και αρκετά golf carts για τους τεμπέληδες που βαριούνται να περπατήσουν. Όλοι είναι τελείως χύμα και κανείς δεν είναι ποτέ τυπικός στα ραντεβού του. Δεν σε απασχολεί όμως γιατί είσαι κι εσύ στην ίδια φάση)
ένα μέρος όπου τα παπούτσια είναι άχρηστα
(επεξήγηση: επιστρέφω στο γεγονός πως δεν υπάρχει άσφαλτος. Όλοι οι δρόμοι είναι πολυπερπατημένη λευκή άμμος. Άμμος όπου και να πας. Για 10 μέρες που ήμουν εκεί, όλη τη μέρα περπατούσα ξυπόλητος. Μου κακοφάνηκε πολύ την τελευταία μέρα που ξαναφορούσα τα παπούτσια μου)
Όπου μπορώ να πάω στην θάλασσα με γυμνό τον κώλο,
γιατί τα πρωινά κανείς δεν είναι εκεί!
(το περιεχόμενο σαφές)
όπου δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνεις την επόμενη ώρα
όπου εγκληματίες και κλέφτες δεν υπάρχουν,
εκτός από έναν καλλικάτζαρο φτωχό και πεινασμένο,
που ζει στην κουζίνα, και έναν άλλο,
που τον λένε Μάνγκο!
(Μερικά λόγια εδώ, για τους δύο κλέφτες. Ξεκινάμε με τον καλλικάτζαρο. Μένουμε σε χόστελ. Πράγμα που σημαίνει ότι η κουζίνα και τα δυό της ψυγεία είναι κοινά. Όλοι έχουν πρόσβαση εκεί. Σε χόστελς συμβαίνει να μην σου κλέψουν ποτέ την κάμερα, κι ας την έχεις εκεί να στέκεται για ώρες μόνη της, αλλά κάθε μέρα να σου κλέβουν από ένα αυγό ή καμιά φέτα ψωμί, ή τα δημητριακά σου. Οι προτεραιότητες "των κλεφτών" αλλάζουν στα χόστελς. Οπότε καθημερινά είχαμε κάποιον να έχει χάσει τη μαρμελάδα του, το γιαούρτι του, την ντομάτα του, το λάδι, το αλάτι και λοιπά, και λοιπά. Όλοι ξέραμε ποιός ήταν ο κλέφτης φυσικά. Ο καλλικάτζαρος που ζει στην κουζίνα!"
Κλέφτης δεύτερος. Ο Μάνγκο. Το λαμπραντόρ του χόστελ. Θα έρθει στην παραλία μαζί σου. Θα παίζει μαζί σου. Θα κολυμπήσει μαζί σου. Και αφού θα έχει κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη σου και θα σε έχει μαγέψει με τις χαριτομενιές του, ο αδίστακτος αυτός τύπος, θα φύγει 5 λεπτά νωρίτερα από σένα, παίρνοντας μαζί του κι από κάτι. Μια σαγιονάρα, ένα αντηλιακό, καμιά πετσέτα, το παντελόνι σου. Γενικά ότι υπάρχει διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο αλγόριθμο. Τα σέρνει στο σπιτάκι του ο αλήτης. Οπότε κάθε φορά που μας λείπει κάτι από την παραλία ξέρουμε πού θα το βρούμε. Αυτά για τους δυο κλέφτες του νησιού. Κατά τα άλλα ησυχία τάξις και ασφάλεια)
ένα μέρος όπου μπορώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος στους άλλους και στον εαυτό μου,
γιατί εκεί είμαι ευτυχησμένος
(Ο κανόνας στον οποίο κατέληξα πρόσφατα λέει πως η ευτυχία σου σε κάνει ευδιάθετο, κι όταν είσαι ευδιάθετος είναι λίγα τα πράγματα που σε "χαλάνε". Το χιούμορ βελτιώνεται και οι καλές πράξεις πολλάπλασιάζονται. Αν είσαι εσύ ευτυχησμένος, κάνεις και τους υπόλοιπους, τριγύρω σου, ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά. Μεγάλη ανακάλυψη, ε;)
όπου οι άνθρωποι εκεί με βοηθούν να μάθω λέξεις όπως "γαμώ" (παρδόν)
εκφράσεις όπως "έχω τέτοια πείνα που θα έτρωγα τον Χριστό από τα πόδια" (ξέρω... πολύ βλάσφημο) και "έχω τα μαύρα αυγά του καπνού από 100 μάχες" (άντε βγάλε άκρη τώρα τί θέλουν να πουν με αυτό)
...και γενικότερα, περισσότερα ισπανικά
(Μου έμαθαν και χρήσιμα πράγματα, φυσικά. Όχι μόνον βλασφημίες. Το τελευταίο με τις μάχες σημαίνει πως έχω μπουχτήσει. Δεν έχει καμία λογική, δεν ξέρω πως προέκυψε, αλλά έχει πολύ πλάκα. Η παρέα μου εκεί ήταν ισπανοί και αργεντίνοι, κατά κύριο λόγο. Οπότε όλη τη μέρα μιλούσαμε Ισπανικά, πράγμα που με βοήθησε πολύ στο να βελτιωθώ. Υπέροχες καρδιές. Είδαν πως είχα όρεξη να μάθω οπότε μου εξηγούσαν πράγματα και με διόρθωναν όλη τη μέρα.)
όπου τα υλικά είναι λίγα, αλλά το φαί νόστιμο και η παρέα μεγάλη
(στο νησί δεν έφαγα ούτε ένα γεύμα έξω. Κάθε μέρα μαγειρεύαμε και τρώγαμε όλοι μαζί. Και παρόλο που το νησί έχει μόνον 2 μίνι μαρκετ και πωλούν τα ίδια ακριβώς πράγματα, καταφέρναμε πάντα να μαγειρέψουμε υγιεινό φαί, σε ποσότητες, φτηνό και ιδιαίτερα νόστιμο. Πολύ ζυμαρικό βέβαια, πολλά φρούτα και πολλά λαχανικά. Κάθε μέρα λαχανικά. Όπως είπα, φτηνά και υγιεινά.
Προσωπικά, επειδή είχα όλο το χρόνο στα χέρια μου και κόσμο για να καταναλώσει, μέρα παρά μέρα έφτιαχνα γλυκά για όλους, για να τους παχύνω)
Όπου δεν έχω λεφτά για ψάρι αλλά έχω χρόνο για να ψαρέψω
(έχει μια μικρή ψαραγορά στα βόρεια του νησιού, αλλά αντί να αγοράσουμε ψάρια προτιμήσαμε να αγοράσουμε δόλωμα και 2 αγκίστρια, δανειστήκαμε ένα καλάμι και μια πετονιά από φίλους, και φύγαμε για ψάρεμα, εγώ και ένας φίλος Ισπανός. Παίρναμε τα ποδήλατα που είχε το χόστελ μέχρι την άκρη του "νησιού", μια διαδρομή 10 λεπτών. Παααρα πολύ ψάρι. Απλά πετάς την πετονιά μέσα στο νερό και στα πρώτα 5 λεπτά βγάζεις φρεσκότατα, ικανοποιητικότατου μεγέθους ψάρια. Σε μισή ωρίτσα έχεις αρκετά για ένα καλό γεύμα. Μετά γυρίζαμε με τις σακούλες γεμάτες ψάρια και νερό να κρέμονται από τα χερούλια του ποδηλάτου, και εμείς να οδηγάμε σαν μεθυσμένοι.)
όπου τα κουνούπια δεν τσιμπούν αλλά δαγκώνουν
όπου η παραλία είναι τουρκουάζ, η άμμος άσπρη,
ο ήλιος δυνατός και ο αέρας καθάριος,
αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό.
Το στοιχείο που έκανε αυτό το μέρος μαγικό για μένα
είναι όλες οι υπέροχες ψυχές που γνώρισα,
πρόσωπα που βοηθούν, που μοιράζονται, που γελάνε
είναι ένα μέρος τρελό... όπου η "Φυλή" είναι πραγματικά μια φυλή
(tribu=φυλή ήταν το όνομα του χόστελ όπου έμενα. Αλλά ήταν κάτι παραπάνω από χόστελ. Ήταν μια κοινότητα. Αυτό προσπαθώ να πω εδώ. Στα ισπανικά ακούγεται λιγότερο άχαρος ο στίχος)
έχει κόσμο που πέρασε από δω και δεν "ακούμπησε",
πέρασε και δεν δοκίμασε, δεν βίωσε,
έτσι όμως όπως εγώ το είδα,
΄όπως εγώ το βίωσα,
όπως δουλεύει το δικό μου μυαλό, όπως είναι τα γούστα μου,
αυτό είναι το μέρος πιο κοντά στον παράδεισό μου,
και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι οι φίλοι μου για μια ζωή,
σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ελπίζω να ξανασυναντηθούμε!
...Κι έτσι έκλεισε το ποίημα που έγραψα και απήγγειλα το τελευταίο μου βράδυ, μπροστά σε όλους τους ξεχωριστούς φίλους που έκανα σε εκείνο το μέρος, και που για μεγάλη μου τύχη ήταν μαζεμένοι όλοι εκεί, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, αφού μόλις είχαμε τελειώσει από ένα καλό τσιμπούσι με ψητά κρέατα. Οπότε στην bucket list προσθέτουμε και το "speaking in front of a public".
Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Το άξιζε πραγματικά να είναι η τελευταία.
Για να δώσω μια ιδέα για το πώς ήταν η εμπείρια, να πω πως είχε κάτι από ποσείδι, κάτι από αστρίτσι, και κάτι από κατασκήνωση. (Και όσοι γνωρίζουν θα με καταλάβουν)
Το νησί λέγεται Holbox, και βρίσκεται μεταξύ του κόλπου του Μεξικό και της Καραιβικής. Το χόστελ ονομάζεται Tribu. Οι μέρες μου εκεί ήταν "holidays from my holidays", όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ένας φίλος εκεί. Οι ρυθμοί έπεσαν (κι άλλο), τρώγαμε καλά και κοιμόμασταν καλά.
Από τα 5 πρώτα λεπτά που έφτασα σε εκείνο το χόστελ, έφευγα με παρέα για την παραλία που ήταν 50 βήματα μακριά. Ούτε στιγμή για να μείνω μόνος. Ούτε στιγμή για να οργανώσω τα πράγματά μου. Πέταξα τα σακίδιά μου στο δωμάτιο, φόρεσα το μαγιώ και φύγαμε. Μέσα σε εκείνες τις μέρες παρακολούθησα εργαστήρια θεάτρου. Πολύ γέλιο και φοβερά δημιουργική διαδικασία. Σχεδόν κάθε φορά είχαμε ένα μεγάλο κομμάτι αυτοσχεδιασμού, όπου βάζαμε το μυαλό μας να τρέχει και να γεννά απαντήσεις και αντιδράσεις που εξέπληττε και εμάς τους ίδιους. Κολύμπησα βράδυ στη θάλασσα ανάμεσα σε πλανγκτόν που με κάθε μας κίνηση έβγαζε φως. Κολυμπούσες και έβλεπες τα χέρια σου, τα πόδια σου, τα πάντα γύρω σου σαν αύρα να ανάβει και να σε ακολουθεί. Μαγική εμπειρία.
Έμαθα να μαγειρεύω χορτοφαγικά πιάτα, να κάνω κορμό, γιαουρτογλυκό και λουκουμάδες με σιρόπι και μέλι. Είχα μάλιστα την τιμή να παραδώσω και μαθήματα πυγμαχίας! Μέσα στα πλαίσια των διαφόρων δραστηριοτήτων, έκανα κι εγώ το κομμάτι μου. Δίδαξα! Μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Βελτίωσα σημαντικά τα ισπανικά μου. Ψάρεψα. Ξαναψάρεψα. Καθάρισα τα ψάρια που έπιασα. Μια πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, να θάβω το χέρι μου στις ανοιγμένες κοιλιές των ψαριών και να ξηλώνω εντόσθια. (Ακόμη και στο Μόναχο που φάγαμε ψάρι με τον Λευτέρη, αυτός είχε κάνει όλη τη δουλειά!)
Αν δεν είχα όλα τους φίλους γύρω μου να δημιουργούν αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα, θα είχα βαρεθεί στις πρώτες 2 μέρες. Αλλά αυτό που έδινε ζωή στην όλη εμπειρία ήταν αυτοί οι άνθρωποι, η δημιουργικότητά τους, η ενέργειά τους, και η καλή τους παιχνιδιάρικη ψυχολογία.
Δυστυχώς ο παράδεισός μας δεν εξαρτάται μόνον από την τοποθεσία. Συντελείται και από άλλους παράγοντες που δύσκολα αναπαράγονται. Είναι ένας συνδυασμός χρόνου, ή καλύτερα timing, του τόπου, των ανθρώπων και των προσωπικών αναγκών εκείνης της περιόδου. Αν γυρίσω στο ίδιο μέρος μετά από ένα χρόνο, δεν θα είναι το ίδιο, γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους δέθηκα πιθανότατα να μην είναι εκεί. Αν γυρίσω μετά από 10 χρόνια, μπορεί το μέρος να είναι ακριβώς το ίδιο, οι άνθρωποι ακόμη εκεί αλλά εγώ και οι προτιμήσεις μου να έχουν αλλάξει. Συνοψίζοντας, καταλήγουμε στο εξής. Πώς ο παράδεισος δεν είναι ένα μέρος αλλά μια "κατάσταση".
Ήδη μου λείπουν απίστευτα τα παιδιά και η ζωή εκεί, και παρόλο που με θλίβει, πρέπει να θυμάμαι πως ήμουν τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να ζήσω έναν "παράδεισό μου" έστω και προσωρινά. Είναι κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα. Ίσως και ποτέ.
Ακολουθούν φωτογραφίες...
Το χόστελ (παράδεισος λέμε! Το πιο όμορφο χόστελ που έχω πάει μέχρι τώρα)
επί τω έργω
Το παρεάκι στο μπαράκι του χόστελ
Η παρακάτω φωτογραφία πήρε μέρος σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που κάναμε, για την καλύτερη φωτογραφία με το σακίδιό μας. Ο 2,06 μέτρα αυστραλός είχε μια φοβερή ιδέα για τη δική του φωτογραφία! Προσωπικά έλιωσα στα γέλια
Το παρεάκι και εγώ με τα μούσια μου
Μάνγκο, ο Αδίστακτος
Μια ιδέα για το πώς μοιάζει η παραλία
Όλο το παρεάκι πριν από τον αποχαιρετισμό
Η λατινική Αμερική τελειώνει για μένα σε μερικές μέρες. Θα κλείσουμε λοιπόν με ένα όμορφο τραγουδάκι, αντιπροσωπευτικό ενός υπέροχου ταξιδιού.
Φιλιά σε όλους.
Πολύ συγκινητικό το τελευταίο σου αρθρο γιε μου.. Και μένα μου ήρθε να κλαίω.. Πολλά φιλια, μαμ
ΑπάντησηΔιαγραφή