Tanzania to Malawi, last patch of the trip.

Ημέρα Κυριακή, 28/07/2013

Σήμερα αγόρασα τη νέα μεταχειρισμένη ποδηλατάρα μου, που σκοπεύω να καβαλήσω για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μου, διαρκείας 10 ημερών και διασχίζοντας συνολική απόσταση 800 χιλιόμέτρων. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να καλύπτω 100 χλμ ημερησίως. Θα μου φύγει λίγο ο πάτος. Θα δούμε πώς θα πάει. Ίσως εκμεταλλευτώ τα τοπικά λεωφορεία αν δω ότι δεν “βγαίνει”.

Το πλάνο είναι σήμερα το βράδυ να πάω στο σταθμό των λεωφορείων με το ποδήλατο για να δούμε αν είναι διατεθειμένοι να φορτώσουν το ποδήλατο στο λεωφορείο, ώστε να ξεκινήσω με λεωφορείο από Arusha (που βρίσκεται κοντά στο Κιλιμάντζαρο και τα μεγαλύτερα εθνικά τους πάρκα) και να φτάσω Mbeya (βρίσκεται στα νότια της χώρας, πάνω ακριβώς από το malawi.).

Από εκεί καβαλώ την ποδηλατάρα μου, διασχίζω τα σύνορα ιππεύοντας, και συνεχίζω με καλό ρυθμό προς το Νότο, παράλληλα στην ακτογραμμή της λίμνης Nyasa, γυμνάζοντας σώμα και πνεύμα, κατασκηνώνοντας στις αυλές ντόπιων (ελπίζω), τρώγοντας με τους ίδιους (ελπίζω), ή “μαγειρεύοντας” την κονσερβοτροφή μου που μόλις αγόρασα από ένα τοπικό σουπερμάρκετ. Στις προμήθειες συγκαταλέγονται κονσέρβες τόνου, κονσέρβες φασολιών, ξηροί καρποί, χουρμάδες, κανά δυο σοκολάτες και πολλά λίτρα νερό.

Αν όντως τα καταφέρω να κατασκηνώνω σε αυλές ή κρυμμένος σε παραλίες, να τρώω σπιτικό τοπικό φαί, ή κονσέρβες και να συνεχίσω χωρίς διακοπή να καβαλώ την ποδηλατάρα, τότε οι επόμενες 10 μέρες προβλέπονται τζάμπα. Στη φτήνια θα την βγάλουμε!

Πέρα από την πλάκα πάντως, ο πιο φτηνός τρόπος ταξιδιού είναι το ποδήλατο. Μελετημένα. Με case studies και τα πάντα.

Τα δύο τελευταία πρωινά μου τα έφαγα στο ποδηλατάδικο που ανακάλυψα εδώ στην Arusha, της Τανζανίας, μετά από ενδελεχή έρευνα σε τοπικό κινέζικο εστιατόριο. Ποδηλατάδικα σαν αυτά που έχουμε εμείς στην πατρίδα δεν υπάρχουν. Αυτό που βρήκα ήταν το καλύτερο στην κατηγορία του. Σιδεράδικο. Έπειτα από μερικές ώρες επεξηγήσεων με τους τεχνικούς του ποδηλατάδικου και άλλες τόσες ώρες διαπραγματεύσεων με το αφεντικό, στήσαμε ένα ποδήλατο (ίσως το καλύτερο που είχαν, συνολικής αξίας 100€), ικανό να κουβαλήσει εμένα και τα πράγματά μου για 800 χλμ. Μαζί με αυτό αγόρασα συμπληρωματικά ορισμένα πραγματούδια παραπάνω. Λάδι, κλειδαριά, μπαλώματα, τρόμπα, κλειδί άλεν και ελαστικά σχοινιά. Φακό δεν πήρα. Για φως έχω τις λαμπρές μου ιδέες (χοχοχοχο... Γελάω τώρα, αλλά με τις χαζές ιδέες που έχω αύριο θα κλαίω). Διαβάζοντας blogs άλλων ποδηλατιστών που διασχίζουν την Αφρική, και βλέποντας τον εξοπλισμό που αυτοί κουβαλούν μαζί τους, συνειδητοποιώ πως ετοιμάζομαι να κάνω μεγάλο κομμαντιλίκι (ελληνιστί “Ριψοκίνδυνο εγχείρημα”). Μπροστά σε εκείνους είμαι τελείως ανοργάνωτος, με πολύ φτωχό εξοπλισμό, χωρίς χάρτη, χωρίς πυξίδα, πόσο μάλλον GPS, κινητά με ίντερνετ και apps να μου δίνουν κατευθύνσεις, να επισημάνουν υψομετρικές διαφορές, ανηφόρες κατηφόρες, και ποιότητα οδικών υποδομών. Εκτός από φτωχός σε εξοπλισμό, είμαι φτωχός και στο μυαλό. (Νομίζω αυτό είναι ήδη προφανές). Διότι είμαι πρακτικά αμόρφωτος ως προς τις τεχνικές γνώσεις που απαιτεί ένα ταξίδι μεγάλων αποστάσεων με ποδήλατο. Δεν ανησυχώ όμως. Καμιά φορά πιστεύω ότι το παρακάνουμε με τις προετοιμασίες, και τα φουσκώνουμε όλα χωρίς λόγο. Όχι το ποδήλατο το έτσι, με τον σκελετό τον αλλιώς, και τις ταχύτητες τις αποκείνες και το φρένο το ουάου και τη ρόδα την τούμπανο, και τα χίλια τζίτζιλι-μίτζιλι για κάθε λογής περίεργη, υπερεξειδικευμένη εφαρμογή. Οι ντόπιοι δηλαδή πώς την παλεύουν με τα σαράβαλά τους; Το μαγικό ζωμό πίνουν; Χωρίς άγχος λοιπόν κι εγώ, θα μάθω πηγαίνοντας, κι ο θεός βοηθός. Καλώς ή κακώς, αυτή τη στιγμή δεν έχω τον χρόνο για θεωρητικά. Οι μέρες μου είναι περιορισμένες καθότι στις 8 Αυγούστου θα πρέπει να βρίσκομαι στο Lilongwe, την πρωτεύουσα του Μαλάουι, από όπου και θα πετάξω για Ισραήλ. Δύο μέρες θα τις φάω στην Ιερουσαλήμ (Έτσι λέω δηλαδή. Το πλάνο μπορεί να αλλάξει για Τελ Αβίβ. Θα δούμε) και στις 11 Αυγούστου το πρωί πετάμε για Σαλόνικα! Άιντε η πατρίδα, η πολυπόθητη!

Αυτές τις τελευταίες 10 μέρες ταξιδιού θα έχω πολλές ώρες “μοναξιάς” στο δρόμο για ενδοσκόπηση. Πράγμα που χρειαζόμουν. Άπλετος χρόνος για να να κάνω μία ανακεφαλαίωση του ταξιδιού στο μυαλό μου και όλα όσα αυτό μου προσέφερε, να φέρω δίπλα δίπλα τις εικόνες του ποιός ήμουν και του ποιός είμαι, να οργανώσω τις σκέψεις μου, να βάλω τα σχέδιά μου για το μέλλον σε μια σειρά, και να ακούσω μουσική μέχρι να μου τελειώσει η μπαταρία.

Για να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα τελικά. Γιατί η ιστορία μάς έχει δείξει μέχρι τώρα πως σχεδόν τίποτα δεν πάει σύμφωνα με το πρόγραμμα...

Θα σας έλεγα “εις το επανιδείν!” αλλά το επανιδείν πλησιάζει!

Τα λέμε σύντομα αγαπητά μου πρόσωπα!

Γιούχου!