Παρασκευή 23 Νοε, Λισαβόνα, "η συνέχεια"

*fast forward* Την κοπανάω από το κοινόβιο - check-in στο χόστελ - ψώνια από σούπερμαρκετ - μαγείρεμα στη γαμάτη κουζίνα του χόστελ - πρώτη φλασιά νοσταλγίας - φαί - μπάνιο - και γρήγορα στο δωμάτιο για siesta. Όταν νιώθω άσχημα, πάω και την πέφτω για ύπνο. Είναι πολύ πιο εύκολο για ξαναγίνεις ευτυχησμένος όταν είσαι ξεκούραστος. Στο δωμάτιο γνωρίζω τον Bart (ολλανδός που αργότερα θα αποδειχθεί μεγάλος "παίκτης"). Είχε έρθει στη Λισαβόνα για να δει την Πορτογαλέζα γκόμενά του, η οποία περίμενε να τον δει από κοντά για να του πει ότι έχει ξενερώσει. Έπρεπε δηλαδή το παιδί να πληρώσει ένα σωρό λεφτά σε εισιτήρια και διαμονές, για να φάει την χυλόπιτα. Αυτό γιατί το κάνετε καλές μου κοπέλες; Επειδή αυτά "δεν λέγονται από το τηλέφωνο;" Μια χαρά λέγονται. Και είναι και πιο φτηνό. Σε χρόνο και χρήμα.

Τέλος πάντων, κι αυτός κι εγώ είχαμε τα μούτρα μας λίγο πεσμένα, και για να το γυρίσουμε κανονίσαμε να την πέσουμε για ύπνο για καμια ωρίτσα και μετά να πάμε για βόλτα-ποτάκι στο Bairro Alto (προφέρεται μπάιχο άλτο. Το διπλό "r" ή και στο τέλος της λέξης, γίνεται κάτι μεταξύ σε γ και χ). Μια γειτονιά της Λισαβόνας πίτα στα μπαράκια, με τον κόσμο να γεμίζει τους πεζόδρομους, και να πίνει το ποτάκι του έξω. Θυμίζει πολύ την Βαλαωρίτου στην Θεσσαλονίκη. 

Μόλις προλάβαμε να κλείσουμε τα ματάκια μας για 5 λεπτά και να σου άλλοι δύο κεφάτοι βραζιλιάνοι συγκάτοικοι, ήρθαν και μας αναστάτωσαν. Ένα πράγμα μόνον έχω να πω για τους βραζιλιάνους. Τρελοί. Και ψυχάρες. (Δύο δηλαδή.) Είναι μακράν ο πιο τρελός λαός που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα. Και ιδίως στην Λισαβόνα είναι πολλοί. Όχι μόνον τουρίστες αλλά και αρκετοί μόνιμοι. Ο λόγος προφανής, η κοινή γλώσσα, κάνει πολύ άνετη τη διαμονή τους εδώ. Και ενώ η Βραζιλία έχει πιο όμορφες παραλίες από την Πορτογαλία (fact), πιο όμορφο καιρό (fact), και πιο ανοιχτό κόσμο (δική μου εκτίμηση αν και δε νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς οπότε και εδώ, fact), πολλοί βραζιλιάνοι έρχονται και μένουν μόνιμα στην Πορτογαλία για την ασφάλεια.

(έχω σπάσει όμως την ροή της ιστορίας και είναι καιρός να επιστρέψω...)

*Είσοδος των Βραζιλιάνων στη σκηνή*

Ήταν δύο. Ο Igor και ο Alex. Όχι δεν είμαι εγώ αυτός, ούτε ο Ιγκογ ο φανταστικός μου φίλος. Τον φανταστικό μου φίλο τον λένε Jimmy και είναι από τη Χώρα του ποτέ. Καλό παιδί, φοβερή παρέα όταν δεν έχεις κανέναν άλλο να μιλήσεις, αλλά παρεξηγημένος πολύ. δυσκολεύεται πολύ με τον κόσμο. Όλοι κάνουν λες και δεν υπάρχει.( Άλλο ένα διάλειμμα κακόγουστου χούμορ).

Ξαναβγάζουμε τις πυτζαμούλες μας λοιπόν, και φεύγουμε, 4 τον αριθμό πλέον, εγώ ο Bart ο Alex και ο Igor, για φαί. Και μετά για βόλτα στα μπαράκια της Λισαβόνας. Και μετά στα κλαμπάκια της. Όπου και φάγαμε σε όλα "πόρτα". Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι είμασταν 5 τύποι ο ένας πιο άκυρος από τον άλλο. Εγώ ο χειρότερος απ'όλους. Το πουλόβερ μου ήταν λερωμένο από τη στάχτη της χθεσινής πίτσας, και το παπούτσι μου είχε ένα θεοστρόγγυλο πορτοκαλί λεκέ από γλυκόξυνη σάλτσα του κινέζικου. Ευτυχώς έβρεξε χθες και ξεπλύθηκε. (Α! βέβαια...ξέχασα να αναφέρω ότι γίναμε 5 με πέμπτο έναν ακόμη βραζιλιάνο, τον Marcio).

Γυρίσαμε ψιλοαπογοητευμένοι, αλλά η βραδιά ήταν όμορφη, χάρη στην καλή παρέα. Δέσαμε πολύ ωραία με τα παιδιά. Ένα δέσιμο που το νιώθεις από τις πρώτες ώρες.

Τρίτη μέρα στη Λισαβόνα, και τρώω όλη τη μέρα με την βραζιλιάνικη κομπανία. Βόλτες, φαγάκι, και μια επίσκεψη στο Oceanario της Λισαβόνας. Γυρίζουμε στο χόστελ και η παρέα μεγαλώνει. Προστίθονται σ'αυτήν μια παρέα βραζιλιάνες. Είπαμε. πολλοί βραζιλιάνοι στη Λισαβόνα, και όποτε μπορούν συσπειρώνονται. Είμαστε τώρα στο common room του χόστελ, με κόσμο να αράζει στα αναπαυτικά πουφ, και οι βραζιλιάνοι αρχίζουν να βάζουν τα τραγουδάκια τους στον υπολογιστή του χόστελ. Μας μαθαίνουν να χορεύουμε σάμπα. Αποτυγχάνουμε παταγωδώς αλλά δε βαριέσαι...συνεχίζουμε. Και για να μην τα πολυλογώ, ξεκινά το μεγαλύτερο γλέντι στην ιστορία του χόστελ (έτσι τουλάχιστον μας είπε ένα παιδί που δουλεύει εκεί) με αμερική, ισπανία, πορτογαλία, γερμανία και άτομα από χώρες που ποτέ δεν γνώρισα να παίρνουν μέρος στο Χορό Δίχως Αύριο. (Το χόστελ ήταν μεγάλο, και είχε πολύ κόσμο). Υπήρχε κόσμος που σκόπευε να βγει έξω εκείνο το βράδυ. Ούτε ένας δεν έφυγε. Πραγματικά πιστεύω ότι εκεί την βραδιά κάναμε το καλύτερο γλέντι στη Λισαβόνα.

 Το άλλο πρωί ο Bart είχε ξεχάσει και τη γκόμενά του και όλα, και έφυγε με τις καλύτερες αναμνήσεις. Για την ακρίβεια έφυγαν και οι τρεις συγκάτοικοι, Bart, Alex και Igor. Ο πρώτος για Ολλάνδία και οι βραζιλιάνοι για το CERN. Ήταν και οι δύο πυρηνικοί φυσικοί και ήθελαν να το επίσκευτούν από κοντά, τώρα που ήταν στην Ευρώπη. Δώσαμε τις αγκαλιές μας και τα e-mails, και την υπόσχεση ότι θα φιλοξενήσουμε αν περάσει κάποιος της παρέας από τα μέρη μας.

Το φοβερά ενδιαφέρον ήταν πως ενώ οι βραζιλιάνοι δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου αγγλικά (μόνον βασικές λέξεις) όχι απλώς συνεννοούμασταν, αλλά περνούσαμε και πολύ καλά μαζί! Μέσα σ'όλα έμαθα και κάποια πολύ βασικά πορτογαλικά. Και κατά την άποψή μου, τα πορτογαλικά των Βραζιλιάνων ακούγονται πολύ πιο όμορφα από αυτά των Πορτογάλων. Οι Τελευταίοι έχουν την συνήθεια να κόβουν πολύ τις λέξεις και κυρίως τα φωνήεντα, ενώ αντίθετα οι Βραζιλιάνοι τα τονίζουν.

(τώρα που ξαναδιαβάζω το κείμενό μου, σκέφτομαι να αλλάξω τον τίτλο σε "Ωδή στους Βραζιλιάνους")

Όταν ήμουν μικρότερoς άκουγα πολλούς πρεσβύτερους να μου λένε πως οι μοναδικοί πραγματικοί φίλοι που θα κάνω είναι στα χρόνια τα παιδικά και τα νεανικά. Και τον τελευταίο καιρό η ίδια άποψη άρχισε να παρουσιάζεται και σε συζητήσεις με συνομήλικούς μου. Η σκέψη δηλαδή, πως "ότι φίλους κάναμε, κάναμε". Από δω και πέρα τα νέα άτομα που θα γνωρίζουμε θα μπορούν να μπαίνουν μόνον στην κατηγορία "γνωστοί". Όχι πιο πάνω. Και προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω, είναι πως για να αποκαλέσεις κάποιον φίλο, και να το νιώθεις, πρέπει να έχεις ζήσει ξεχωριστές στιγμές μαζί του, οι οποίες μάλιστα να έχουν αναδείξει κάποια χαρακτηριστικά του που σε κάνουν να τον εμπιστεύεσαι και να τον εκτιμάς. Το πρόβλημα είναι πως από μια ηλικία και μετά, δεν έχεις τον χρόνο να ζήσεις ξεχωριστές στιγμές με νέα άτομα, οι υποχρεώσεις είναι πολλές και ο ελεύθερος χρόνος λίγος. Και εκείνον θα τον αφιερώσεις στα άτομα που έχεις ήδη διαλέξει από τη ζωή σου μέχρι εκείνο το σημείο. Ακόμη χειρότερα, δεν υπάρχει η όρεξη να ανοιχτείς σε νέα πρόσωπα, και να τους δώσεις την ευκαιρία και τον χρόνο να σε μάθουν και να τους μάθεις καλύτερα. Όλα συνοψίζονται σε μια λέξη, τελικά. Χρόνος. Λιγοστεύει για μας όσο μεγαλώνουμε.

Σ'αυτό το ταξίδι μπορώ με σιγουριά να πω πως υπήρχαν άνθρωποι που αν μέναμε λίγο πιο κοντά, (και όχι στις δυο άκρες του κόσμου) θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πολύ καλούς φίλους.

Μια φωτογραφία με την παρέα και ένα μουσικό βιντεάκι από εκείνη την βραδιά, πριν κλείσω...

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012, Λισαβόνα

Θα μεταπηδήσω μερικές μέρες, και μερικές εμπειρίες για να εξιστορήσω τα προχθεσινά "σκηνικά" τώρα που τα έχω φρέσκα. Αυτά της Λισαβόνας.



Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη Λισαβόνα, και η πρώτη μου εμπειρία με το couchsurfing. Για όσους δεν γνωρίζουν, couchsurfing είναι ένα website (πλέον ολόκληρη κοινότητα), όπου φιλοξενείς αμισθί κόσμο απ'όλο τον κόσμο που έρχεται να επισκευτεί την πόλη σου, και με την σειρά σου να φιλοξενηθείς από άλλους, αγνώστους. Αν και σε πρώτη φάση ακούγεται επικίνδυνο, έχουν προβλεφθεί πολλές δικλείδες ασφαλείας στο όλο σύστημα ώστε να μην παίρνεις ρίσκο. Εμένα προσωπικά με φιλοξένησε ένας νεαρός Γάλλος αρχιτέκτονας, που τα παράτησε όλα στη Γαλλία και ήρθε να ζήσει στη Λισαβόνα, "την ομορφότερη πόλη της Ευρώπης", όπως λέει και ο ίδιος.

Ο φίλος αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικός ακτιβιστής με βασικές δράσεις τη λειτουργία του κοινοβίου (ξέχασα να αναφέρω ότι θα έμενα σε κοινόβιο), και τη δημιουργία ταινιών για το πολιτικό σύστημα και  τους εναλλακτικούς τρόπους διαβίωσης. (Είπα αν είναι να κάνω couchsurfing να το κάνω σωστά. Με τρομοκρατικές οργανώσεις και πάνω). Για τον λίγο χρόνο που πέρασα μαζί του, φαίνεται καλό παιδί. Πασιφιστής, μιλάει, γελάει, βοηθάει και προσφέρει. Βασικές προϋποθέσεις για να χαρακτηρίσεις κάποιον "καλό".

Είχαν μια υπέροχη ταράτσα και πέτυχα την θέα ακριβώς την ώρα που ο ήλιος βασίλευε πίσω από την πόλη. Η πλάκα είναι ότι στην ταράτσα ανεβαίνεις από σκαλωσιές πυρασφαλείας που περνούν από όλα τα μπαλκόνια. Στην ουσία δηλαδή, περνάς μέσα από το μπαλκόνι του καθενός (και τη μπουγάδα του) χωρίς κανένα πρόβλημα όμως γιατί όλοι είναι φίλοι (είπαμε, κοινόβιο), για τους οποίους μάλιστα μαγείρεψα την πρώτη μου πίτσα!

Άνοιγμα φύλλου μόνος (με κάποιες βασικές κατευθύνσεις του οικοδεσπότη φυσικά), μπόλικη σάλτσα από ντομάτα και πατάτα (που μύριζε υπέροχα), από πάνω κάθε λογής φρέσκα λαχανικά και ένα αυγό στη μέση για να το απογειώσουμε. Ο στόχος ήταν να φιλέψουμε γύρω στα 30 άτομα, οπότε Οι πίτσες έγιναν 5-6 και πολλά "γειτόνια" έφερναν τα δικά τους πιάτα. Τσάι, ζαχαρωμένο ποπ κορν και διάφορα μπινελίκια. Είχαμε πάρτυ λοιπόν!

Κουβεντούλα, φαγάκι, ποτό για τους αλκοολικούς, και για αποκορύφωμα έναν πλειστηριασμό κάποιων έργων μιας κοπέλας, της Γκόα (ισπανίδα, φοιτήτρια καλών τεχνών και πολύ γλυκιά). Ο πλειστηριασμός απέκτησε φοβερό ενδιαφέρον από την αρχή του. Οι προσφορές που έκανε ο καθένας για τα έργα της κοπέλας γινόταν κατά κύριο λόγο με αντιπραγματισμό. Δηλαδή οι προσφορές από το κοινό δεν ήταν "10 ευρώ!", ή "20 ευρώ!", αλλά "ένα βιβλίο, 2 κρεμμύδια, 1 σκουλαρίκι, και το σλιπάκι μου του σούπερμαν!". Έβαζαν και λεφτά βέβαια, αλλά όχι πολλά.

Στο γλέντι οι γνωριμίες αμέτρητες. Ταξιδιώτες, φοιτητές erasmus, ντόπιοι, ένας ρουμάνος που θεωρούσε το couchsurfing πολυτέλεια και κοιμάται σε παγκάκια και εγκατελελειμένα σπίτια, έναν πορτογάλο yogi, και κάθε είδους ξεχωριστές προσωπικότητες. Την πρώτη θέση όμως θα έλεγα πως κατέκτησε ένας καναδός χίππης, ράθυμος τελειώς, με αργές κινήσεις και ομιλία. Γι αυτόν πιστεύω όλα κυλούσαν πιο αργά. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής, αρκετά οξυδερκής σε αυτά που έλεγε, αλλά του έπερνε αρκετή ώρα. Ίσως και να το έκανε επίτηδες για να  εκμεταλλευτεί τις καθυστερήσεις ώστε να σκεφτεί την πιο έξυπνη ατάκα. Ίσως πάλι, να ήταν και τα πολλά ναρκωτικά.
Στην αρχή μου ζήτησαν να μην του δώσω πολύ θάρρος, γιατί δεν τον ήθελαν στο σπίτι. Βλέπεις, ήταν χαρακτηριστική περίπτωση από κείνες που η ευφυΐα φέρνει μαζί της την εκκεντρικότητα. Παρόλα αυτά τους παράκουσα, και έφτασα να μιλάω πιο πολύ με αυτόν παρά με οποιονδήποτε άλλο γιατί φαίνεται πως είχαμε αρκετά κοινά στον τρόπο σκέψης. Και ήταν καλή παρέα.

Όλα κυλούσαν όμορφα, η ώρα κυλούσε, κι εγώ άρχισα να κουράζομαι. Ήθελα να ξεραθώ, αλλά δεν υπήρχε κάποιο απομονωμένο (και γενικά μονωμένο) μέρος, και οι υπόλοιποι περνούσαν υπέροχα. Πράγμα που σήμαινε ότι το γλέντι θα κρατήσει πολύ ακόμη. Και ενώ τελικά βρήκα να κουρνιάσω σε ένα κρεβάτι εκεί στα κοντά, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της δοκιμασίας. Το κτίριο δεν είχε θέρμανση, και εγώ δεν είχα υπνόσακο. Ή κουβέρτα. Ή σεντόνια. Κοιμήθηκα φορώντας 3 μπλούζες, ένα φούτερ, 2 ζευγάρια κάλτσες, το σκούφο μου, και πάλι κρύωνα. Χάλια λοιπόν, και ακόμη χειρότερα, γιατί κοιμήθηκα παρέα με τον Οράτιο. Που είναι γάτα. Μια πανέμορφη, του σιάμ, πράγμα που δεν βοήθησε όμως γιατί όπως και να'χει, είμαι αλεργικός σε όλες. Πνίγηκα στη μύξα.
Και το αστείο έχει συνέχεια. Οι δύο από τους τρεις μόνιμους ενοίκους θα έφευγαν για το σαββατοκύριακο και άφησαν εμένα υπεύθυνο (!) για το διαμέρισμα. Τους αποχαιρετώ λοιπόν με ένα χαμόγελο κουνώντας λευκό μαντήλι στο κατώφλι της πόρτας, και με το που φεύγουν μαζεύω όπως όπως τα μπογαλάκια μου και την κοπανάω! χαχαχαχαχαχα.

Βρίσκω ένα ωραίο αρκιβό, κυριλέ hostel κοντά σε μια υπέροχη, κεντρική περιοχή της Λισαβόνας (Baixa/Chiado), και αφήνω ένα μήνυμα πίσω μου εξηγώντας πως έπρεπε επειγόντως να φύγω. Η εναλλακτική θα ήταν να το παίζω οικονόμος ενός διαμερίσματος γεμάτο με τρίχες του Οράτιου. Και δεν ήμουνα στο mood. Πριν φύγω βέβαια έριξα ένα σφουγγαρισματάκι σε κουζίνα και μπάνιο, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία, την εμπιστοσύνη και τις ωραίες στιγμές, αλλά και για να αποφύγω ένα κακό σχόλιο στο προφίλ μου στο couchsurfing. Γιατί κατά βάθος είμαι ένας πανούργος ωφελιμιστής.

Στο σύνολό της, σαν εμπειρία ήταν αρκετά ωφέλιμη. Έγιναν συζητήσεις που δεν μπορώ να εξιστορήσω εδώ για θα έπρεπε να γράφω για ώρες. Έμαθα πράγματα για τόπους που θα ήθελα να επισκευτώ αλλά και για τόπους που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν. Παρακολούθησα τρόπους σκέψεις πολύ διαφορετικούς από τον δικό μου, αλλά και άλλους πολύ κοντά στον δικό μου από ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα.
Μάλιστα αν δεν αλλάξω πολύ στο μέλλον, θα επιδιώξω η γειτονιά που θα μένω να είναι έτσι ζωντανή και δεμένη, με δράσεις και δρώμενα, έχοντας όμως πάντα ο καθένας τον προσωπικό του χώρο. Πάντα. Διαφορετικά χάνεις πολλές από τις ελευθερίες σου γιατί θα είσαι πάντα δέσμιος του προγράμματος της κοινότητας.

Η ιστορία συνεχίζεται στο hostel, με εμένα ψυχοπλακωμένο να μαγειρεύω μόνος, ενώ σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να το έκανα με δικούς μου ανθρώπους... To be continued γιατί σε λίγο έχουμε δείπνο όλοι μαζί στο hostel και ψοφάω της πείνας. Φιλιά σε όλους!

Η πίτσα μου! (η φωτογραφία είναι στραβά, το ξέρω, αλλά δεν ξέρω τί σκάλωμα έχει φάει το pc και δεν μου την αλλάζει. Μου'ρχεται να το σπάσω)

Thursday, 11th of november 2012,

Thursday, 11th of november 2012,

I just departed from Linz, the third biggest city in Austria, with the river Danube piercing through, and now I'm heading towards Salzburg.
Linz is considered a cultural city, probably because of its many festivals supported by the municipality and various happenings organized by indipendent stages and bars. At least that's what I've read, because I never left the hostel, to actually witness it. (The reason for that will be revealed later on).
 But let's take it from the start...
At first I knew nothing about Linz.What to see, visit, taste or experience. And I still don't. But Linz was a good one-night stop (not 'stand') on my way to salzburg.  I hadn't  booked any accomondation, hadn't told anyone about it, so there was no street paved with red roses for me. only two lines of bad instructions of how to find a youth hostel. So, at that time, I wasn't all that psyched. And that lack of excitement was augmented to a light frustration thanks to 1 hour round-the-neighborhood walk (I was feverently trying to map the place and decipher the instructions in order to find the hostel), and the youth hostel, itself, for ripping me off of my 24€ for one night and one membership card. Eventually my whining inner-self started getting on my nerves. There are some serious shyte in the world to whine about and my mellow day in Linz was not one of them. So I actually did what I've always been doing right from the beginning of this journey. I talked to the first person I saw next to me. And this time it wasn't just one, but a whole pack. They were an interesting-looking company of young people doing some out-of-place stuff while I was trying to check-in. And they caught my attention. So, I thought I should ask. They were very friendly right from the start, andjust after a five-minute chit-chat they invited me to hang out with them later on, in case I felt lonely. That was a very thoughtful, very kind gesture and it really cheered me up. (They were all taking part in a 10-day course on digital art, and I was lucky enough to bump into them on their team-building day). So I did join them. and there was Leo, and there was Katia, and Maria, (some beautiful, young souls), with games, and dancing, and food and people from all over europe explaining more about their countries.
Quite a pleasantly unexpected day, that one. I thanked Lady Luck for that and went straight to bed. I was travelling to Salzburg in the morning.

About my present and future location now... Fotis is hosting me at the moment in Duesseldorf and I'll be departing in tomorrow for Lisbon. Then I'll be spending my last 10 days of Europe in Portugal, and fly right afterwards to Buenos Aires. In Argentina, I'm planning to wander around for at least 3 weeks. And although I was planning to avoid Patagonia, EVERYone's urging me to go, so I'll do it. It's the best time of the year to visit it after all, and I'm not sure if I'll get a second chance, being so close and all.

I'll try to upload some photos as well.
But for now, stay safe everyone! Safe and joyful!

                                                          

07/11/2012, travelling by train, Vienna - Linz

 It's 10:50am and I just caught the train by suprise. Just when it was ready to scuttle off in two minutes time. If i'd have missed i would probably have waited for a couple of hours till the next one. So... 2 minutes of stress in a 24-hour day is a very good ratio, when you think about daily lives.

Just showed my ticket to the inspector. I have enough time to note down my days in Vienna. The story continues at the point where I leave Dimitri behind. The journey between Budapest and Vienna usually lasts 3 hours but it felt no more than 5 minutes thanks to four 20year-old Americans who study in the University of Chicago but staying in Vienna for some sort of an exchange program. They offered me a jolly good company and some useful info of what to visit in the States. Learned a lot about their educational system, and they learned a lot about the crisis in Greece. (It seems that everyone is interested in that topic, when I reveal that I'm greek but they're all too afraid to ask.) I Wave them goodbye, jump off the train and a brand new chit-chat begins with a fifth american girl, who's been listening the whole time but was too shy to join in. She tells me about her own monthly travels around europe, beginning from the highlands of Scotland to Vienna. It was quite obvious by now that if you choose to walk this road, you'll see the footsteps of the ones who made the same choices before you, and meet all those who think and act in the same wavelength. And they.are.many. We exchange our farewells with the american girl, (it seemed like an awkaward moment because I think that she expected me to suggest a night-out, which i didn't, but ok...) (όχι δεν με "έψηνε" για του έλληνες φίλους).

Straight (Damn. I just threw a glance outside the train's window and it's beautiful. Bright-green valleys, traditional houses. Ok I'll stop writing for now. I want to enjoy this...)

(short stop at St Poelten. I'll just continue now...) So... straight to the hostel, had a great laugh with the guy at the reception. Very funny guy. (sidenote: Just one honest smile can take you a long way. Seriously. I'm pretty certain that the three free beers and one free breakfast I got was the result of some good atitude. Of course, if you choose to turn into a joyful person just for some free mugs of beer, then you're no better than a slut. But at least a joyful one. Who doesn't like joyful sluts? I will stop here because I'm not sure where this is going.)

5 more minutes and I'm in the room with Rohan, from India, talking about... What were we talking about? Probably the crisis in Greece. A couple of minutes later Edmilson comes in. A really tired-looking brazilian, who after 10 minutes of joking around has forgotten all about exhaustion, and what that was, and joined us for beers down at the bar. (Great company. There were times when I had to kneel down and fold myself just to survive the laughter.) So, there we were, a greek, a brazilian and an indian (just like a generic joke) talking about american series, weather, women and cucarachas. And the more we talked the more the idea that "the things that unite us are far more than those which divide us" was solidifying in our minds. Every single person in the whole world despite its religion, political views, birth place, or language really understands concepts like love, freedom, safety and happiness. Despite the fact that these are some of the most abstract constructions of the human mind. We've all have experienced them at some point in our lives and we all struggle for them. And i still can't understand how we so skillfully managed to create so many artificial differences between us. Because, ultimately all differences are man-made. Off-topic again... Or maybe not...

P.S. I'm really glad that I chose to stay in hostels and not some cheesy hotel, because, apart from the price, hostels are like small communities. They're like breeding nests of interesting people from all over the world.

Πρωτη στάση, Βουδαπέστη

 Το ταξιδι ξεκινα ευτυχως με καλη παρεα, τον Δημο. Αν ημουν μονος στο αεροπλανο μετα απο τους αποχαιρετισμους θα ειχα ψυχοπλακωθει. Ευχαριστη πτήση, παιρνουμε βαλίτσα, βγάζω φιορινα απο αεροδρομιο, πρωτο λεωφορειο. Ειμαι λιγο στα χαμενα. Προς το παρον δεν ξεκινω ενα τεραστιο ταξιδι αλλά ότι απλώς παω τετραήμερη επίσκεψη στο Δημήτρη. Αφου ο Δημος με κατατοπισε σε όλα (όπως και 3 άλλα ελληνόπουλα που ταξιδευαν μαζί μας), βρίσκομαι στη blaja luiza και σφιχταγκαλιαζόμαστε με Δημήτρη που είχα μηνες να τον δω, από τοτε που εφησε την Ελλάδα για να ζήσει στη βουδαπέστη.

02 νοεμβριου 2012, βραδακι. Βουδαπεστη, ουγγαρια και διανυω την Πρωτη μερα... (Βασικα τις πρωτες ωρες) με αναμικτα συναισθηματα αλλα χωρις κανενα τεχνικο προβλημα με εξαιρεση μια δυσλειτουργικη πιστωτικη καρτα. Εχω κι άλλες, δεν ανησυχουμε. Νιωθω την παρουσια μιασ υποσκαπτουσας νοσταλγιας μονο που δεν της επιτρεπω να αναδυθει. Δε θελω να γινω πολυ δραματικος αλλα οσοι ξερουν απο αποχαιρετισμούς γνωριζουν πως η αγαπη μπορει ευκολα να γινει πονος.

(Συνεχιζουμε) Συγκατοικηση, λοιπόν, με ενα πολυ καλο φιλο απο το στρατο, το Δημητρη, τους τρεις συγκατοικους του και τον σπλιντερ τον αρουραιο (κανενας φοβος. Ειναι καλο παιδι, εξημερωμενο).

Πρωτη Σημειωση: να μαθω τα φιορινια

Πρωτο μπαρακι:  το Simpla. Τρελο σκηνικό, τεράστιο με μια κεντρικη στοά πολλά διαφορετικά δωματια, παλαβό ντεκόρ, εναλλακτικό και δε λέω τίποτα άλλο (Εκτός ίσως ότι λέγεται πως θεωρείται ένα από τα διασημότερα του κόσμου. Μύθος; Δεν ξερω). Να το επισκευτείτε μόνοι σας.

Η βουδαπέστη πολύ φτηνή πόλη, όμορφη αρχιτεκτονική και ωραία βραδινή ζωή με νέο κόσμο από όλο τον κόσμο. Κυρίως τουρίστες και exchange program students. ΠΟΛΥ δύσκολη γλώσσα, πολύ ιδιαίτερη. Λίγος κόσμος μιλά τα αγγλικά. Ήρεμος λαός, ήσυχος και παρόλη την δυσκολία στην επικοινωνία θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν.

Οι μέρες στη βουδαπέστη περνούσαν όλο και καλύτερα.  Ανεβοκατέβασμα στο λόφο του gellert και σφίξαν τα μπουτάκια, μουσακά πρώτης τάξεως από τον Δημήτρη, χουχουλιασμα στα τουρκικά λουτρά,  βραδινές εξόδους με ελληνικό παρεάκι από erasmus (ποοολύ γέλιο) σούπα γκούλας αρκετά μεγάλη ώστε να μπορείς να βουτήξεις το κεφάλι σου μέσα και βολτίτσα σε δύο κάστρα,  στην πλατεία των ηρώων, και στο όμορφο πάρκο δίπλα της. (Με ξεπάτωσε ο αλήτης!) δε θα μπορουσα να ευχαριστήσω περισσότερο τον δημήτρη. Παρόλο που δεν είχε την άνεση, με φίλεψε, με κοίμισε και μου συμπεριφέρθηκε σαν αδελφό. Σου εύχομαι τα καλύτερα φίλε μου.

Αυτή τη στιγμή γράφω από βίεννη. Αύριο παίρνω το τρένο για Linz για μια με δυο βραδιές και ύστερα Salzburg. Θα τα ξαναπούμε σύντομα με φρέσκα νέα. Φιλιά σε όσους παρακολουθούν...

                                                 ( Να και ο σπλίντερ)

Name and Purpose

     First post and I can think of nothing more superlative than a typical, all-time-classic introduction of myself. Most of the people that I am reaching out to right now, are probably puzzled by the choice of the language (being English and not Greek). I understand the light frustration but I chose the English language for the introductory because I hold high hopes that future friends from around the globe will throw a glance at my journey, once in a while, and if I limited myself to Greek then most of the people that I will definitely meet on this journey won't understand a fecking* thing. ( Actually I have a vague feeling that this blog will eventually turn into a host of three languages. English, Greek and Spanish)

Anyway...
    I'm Alex and quite recently turned 26. I'm from Thessaloniki, a city in the northern part of Greece and due to various reasons that I will explain later on in this digital journal, I'll be commencing (in the next 12 hours) a journey around the World.
 
The Purpose of this journal... Actually no. This journal serves not just one, but a lot of purposes. Let's begin by saying that firstly, it will become a comforting light post for all those who reeeaaally want to know how I am doing (being alive and all), and track my adventures. Secondly it has been created so I can track and re-read my adventures because I'm pretty sure that they'll be so many in so little time that I'll have already forgotten half of them till I get back (so, I'll be learning them by heart). And thirdly, I am hoping to "exploit" it as "manual" of guidance from all the tips and suggestions that I'm hoping to gather (in the form of comments) from friends and family about all the places I'll be visiting and all the places that I won't. In practice, I will be informing everyone where I am, and what my plans are going to be for the next month, so I can get some feedback of what to see, taste, visit, experience or avoid.

For now my itinerary goes as follows:

Budapest (Hungary)
Bratislava (Slovakia)
Wien (Austria)
Salzburg (Austria)
Münich (Germany)
Stuttgart (Germany)
Düsseldorf (Germany)
Portugal
Argentina
Uruguay
Brasil
Peru
Guadalupe
Panama
Mexico
U.S.A
Canada
Marocco
Senegal
Tanzania
Zambia
Zimbabwe
Mozambique
Botswana
Madagaskar
Australia
New Zealand
Japan
Hong Kong
Thailand
Cambodia
Vietnam
India
Israel
...aaand the great return back home.

And I'm pretty sure that nothing will go as planned. But...hey! That's a good reason to write my itinerary down. So I can look at it, at the end of my trip and see how much far off I've gone.

I won't be writing frequently, and I'll probably won't be able to answer all your comments, but I promise I won't miss a good story, I will keep it alive, keep it breathing.


Well, that all for now folks!
Stay safe family! Friends! Love you all!

Σας αγαπώ όλους και υπόσχομαι να γράφω αρκετά στα ελληνικά για να μην κουράζω!


*Swearing will be limited to feck, shyte and arse and other abnormal phrases and words. The reason for this is that swearing in ridiculous words is like grabbing Anger by the horns and dressing him up as a old lady with pink panties. It's quite liberating.