Buenos Aires, Argentina (παρτ 1)

Bueno. Vamos a  hablar sobre Buenos Aires.

Αργεντινή λοιπόν, και η πρώτη μου στάση στην Λατινική Αμερική το Buenos Aires. Θα πέσει πολύ γράψιμο κρατηθείτε. Κουράζομαι μόνο που το σκέφτομαι.

Το Γιατί
Ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησα από το Buenos Aires ήταν για να πιάσω το καλοκαίρι του και να δουλέψω λίγο παραπάνω τα ισπανικά μου για τη Λατινική Αμερική. (για όσους δεν γνωρίζουν, είχα ήδη στρώσει τον πισινό μου να μάθω ισπανικά 2 μήνες πριν φύγω, με τον φίλο Χουάν. Εξαιτερικός δάσκαλος, εξαιρετικός άνθρωπος, αν θέλετε σας κάνω το κονέ).
Στο Buenos Aires έμεινα για 16-17 μέρες. Είχα "κλείσει" για 2 βδομάδες μαθημάτα ισπανικών για να βελτιώσω την γλώσσα, και αργεντίνικου τάνγκο για να ξεκλειδώσω τον ερωτισμό μου (Οι μούτζες μετά). Διέμεινα σε ένα μικρό δωμάτιο που υπενοικίασα στο σπίτι κάποιου που ποτέ δεν γνώρισα.  Επέλεξα να υπενοικιάσω δωμάτιο μόνος και να μην πάω σε χόστελ γιατί πίστευα ότι μετά από 1 μήνα σε κοινά υπνοδωμάτια και τουαλέτες, θα είχα τον χώρο μου να κοιμηθώ χωρίς κανέναν δίπλα μου να κλάνει (υπερβάλω), όπως και την ησυχία να διαβάσω τα ισπανικά μου. Αλλά τελικά δεν την ήθελα. Αποδείχθηκε κακή επιλογή να μείνω μόνος γιατί ήθελα κόσμο. Οι πιο πολλοί μαθητές έμεναν μαζί, σε shared apartments και ζήλευα. Τελικά δικτυώθηκα κι εγώ, απλά μου πήρε πολύ χρόνο. Το πόρισμα; Δεν ξανανοικιάζω μόνος.
Ε, κάπου στην ιστορία ήρθε και έκατσε και το τανγκό. Έκανα 4 μαθήματα και παρακολούθησα μια παράσταση στο καφέ Tortoni, ένα φημισμένο μπαράκι/εστιατόριο/καφέ του Buenos Aires. Πάμε αναλυτικότερα τώρα...

Το τανγκό
Το τανγκό λοιπόν, είναι σαν ένα παιχνίδι μεταξύ των δύο φύλων. Οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι. Το παιχνίδι άκρως σεξιστικό. Αν θεωρείτε πως τα ανέκδοτα για τις γυναίκες οδηγούς είναι σεξιστικά, να το αποφύγετε. Στο τανγκό ο άνδρας οδηγεί και πρέπει να είναι αποφασιστικός: Αυτή είναι η λέξη κλειδί. Αυτό θέλουν οι γυναίκες. Σωστά; (Ένα από τα πολλά τουλάχιστον). Η γυναίκα ενώ φαίνεται να παραδίδεται τελείως στη θέληση του ανδρός, κάνει παράλληλα και τα παιχνιδάκια της. Φλερτάρει, προσπαθεί να σαγηνεύσει με τιναγματάκια των ποδιών, διάφορα ανοίγματα και πιθανώς και πολλές άλλες κινήσεις που δεν γνωρίζω. Αν οι δύο χορευτές δεν βρίσκονται σε απόλυτο συγχρονισμό τα πάντα καταρρέουν. Όπως ακριβώς και σε μια σχέση.  Όλα αυτά είναι πόρισμα 4 μαθημάτων, έτσι; Είναι πιθανό αυτή τη στιγμή να γράφω μπούρδες. Παρόλα αυτά αξίζει. Να το δοκιμάσετε. Θα περάσετε καλά, σας το εγγυώμαι. Και ιδίως τα παλικάρια. Υπάρχει λειψανδρία στο άθλημα, και οι ντάμες χρειάζονται άνδρες. Σος.-

η σχολή
Η σχολή των ισπανικών ονομάζεται Expanish και είχε μια προσφορά που αν την ανέφερα στο ταξιδιωτικό μου μπλογκ θα μου έκανε έκπτωση στις τιμές των μαθημάτων. Και ακόμη αναρωτιέμαι γιατί δεν το έκανα, αφού θα την ανέφερα ούτως ή άλλως. Μάλλον για τον ίδιο λόγο που δεν έχω πνίξει το μπλογκ σε google adds  για ταξιδιωτικούς ουρητήρες. (Προσοχή. Πολιτικό Μήνυμα: Όχι στην εμπορευματοποίηση του μπλογκ Οnemanmadnomad).
Με την σχολή έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Τα ισπανικά μου πλέον βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίδεδο. Μια επίδειξη αρκεί για να σας πείσει.... Hola!..... (γαμάτος ε;). Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν πλήρως αφοσιωμένος στη σχολή αλλά δεν ήταν και ο μοναδικός μου σκοπός στο Μπουένος Άιρες. Είμαι ευχαριστημένος με το πώς ξόδεψα τον χρόνο μου εκεί πάντως. Εκτός από την εκμάθηση ισπανικών, πολύ όμορφο ήταν και το περιβάλλον της σχολής. Από την πρώτη μέρα κιόλας γνωρίστηκα με άλλους ανθρώπους, κυρίως νέους αλλά όχι μόνον, που λίγο πολύ κάνουν το ίδιο πράγμα με μένα. Μαθαίνουν ισπανικά για να ταξιδέψουν για κάποιους μήνες σ'όλη τη λατινική αμερική. Ιδιαίτερο χαβαλέ στο μάθημα κάναμε με έναν Σουηδό με ύψος 2.05μ (σιδέρη τον έχεις). Πολύ αστείος τύπος. Δεν πάρταρε πολύ τα βράδια αλλά είχε χιούμορ και πειθαρχία, στοιχεία που δημιούργησαν ένα καλό κλίμα στην τάξη γιατί βγάζαμε γέλιο λέγοντας βλακείες στα ισπανικά, αλλά μαθαίναμε κιόλας. Γενικά θα έλεγα πως συναντώ συνεχώς πολλούς Ελβετούς και πολλούς Ολλανδούς. Και ολλανδέζες. Για δύο λόγους θα έλεγα. Έχουν τα λεφτά αυτή τη στιγμή να ταξιδεύουν, αφού είναι φανερά από τις εύπορες χώρες, και έχουν και τις υποδομές, πράγμα που κάνει τα πάντα γι αυτούς πιο έυκολα. Για να καταλάβετε τί εννοώ, να αναφέρω την ιστορία από δύο 18χρονες ολλανδέζες, που ταξιδεύουν για 4 μήνες στη λατινική αμερική, έχοντας "αγοράσει" ένα πακέτο από έναν ολλανδικό οργανισμό που τους οργανώνει τα πάντα σε αυτό το ταξίδι. Από τα αεροπορικά και τη διανομή, σε μαθήματα ισπανικών, και εθελοντική εργασία σε φάρμες της Cordoba ή σε ζοολογικούς της βολιβίας. Πράγματα που για να οργανώσω εγώ μόνος, πρέπει να ξεκινήσω τεντώνοντας πρώτα τα χέρια μου και ψάχνοντας τον διακόπτη στο σκοτάδι.

Το πρώτο μου πτυχίο στα ισπανικά! Ο ψηλός είναι ο Ελβετός Μπέατ, στη μέση η δασκάλα μας Γκαμπριέλε, και εκείνος που κρατά στραβά το πτυχίο του, φυσικά, είμαι εγώ. Πώς οι γκάνγκστας κρατούν στραβά το πιστόλι ή οι κουλ ραππερς φορούν στραβά το καπέλο; Έτσι κι εγώ, για να είμαι πιο κούλ, στράβωσα το πτυχίο. 


Αυτά προς το παρόν για μένα... Στο παρτ 2 περισσότερα για το Μπουένος Άιρες.



Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Πρωτοχρονιά θα κάνω εδώ, στην μεγαλύτερη παρτάρα του κόσμου. Στόχος είναι να μείνω στο Ρίο κάτι παραπάνω από ένα μήνα, να μάθω κάποια βασικά πορτογαλικά, να μάθω περισσότερα για την πόλη, την χώρα και την κατάσταση εδώ, κι έπειτα να συνεχίσω άλλο ένα με ενάμισι μήνα εξερευνώντας την υπόλοιπη βραζιλία (πράγμα δύσκολο γιατί είναι τεράστια, τόσο πλούσια σε κουλτούρες και φυσικές ομορφιές, αλλά θα κάνω ότι μπορώ).

Αν δεν προλάβω να γράψω το παρτ 2, σας φιλώ όλους και σας εύχομαι καλή χρονιά! Η ζωή γίνεται υπέροχη με λίγο μεράκι. Και γεγονός είναι πως δεν χρειάζεται να είμαστε στην άλλη άκρη της γης για να την απολαύσουμε! Ελπίζω να περάσετε υπέροχα.

Τάσεις φυγής

Λέμε “έχει τάσεις φυγής”. Μιλάμε για τις τάσεις φυγής σα να ήταν κάποια ανθρώπινη αδυναμία. Η ανικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίσει τους φόβους του. ;Ίσως όμως κάνουμε λάθος. Οι τάση για φυγή είναι μια ανάγκη που γεννάται μέσα μας για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, το πάτημά μας, το πού πάμε και το γιατί. Ένα σκοπό ίσως. Η συνειδητοποίηση ότι εδώ που βρισκόμαστε δεν είμαστε ολοκληρωμένοι, δεν είμαστε ευτυχησμένοι, αλλά έχουμε χαθεί, και έχουμε ξεχάσει.

Και για να το κάνει κανείς αυτό πρέπει να πετάξει από πάνω του ότι δεν είναι πραγματικά αναπόσπαστο κομμάτι του. Υλικά αντικείμενα, πρόσωπα, μέρη, συνήθειες, και να φύγει. Να βρεθεί κάπου μόνος και απομακρισμένος από όλα όσα γνώριζε μέχρι τώρα, ώστε αυτό που θα μείνει να είναι ατόφιος ο εαυτός του. Και τότε θα έχει την ευκαιρία να τον δει γυμνό, να τον περιεργαστεί, να συζητήσει μαζί του, να τον γνωρίσει καλύτερα. Μόνον έτσι θα καταλάβει ποιός είναι, και ποιά από αυτά που άφησε πίσω του, ήταν πραγματικά κομμάτια του εαυτού του. Γιατί αυτά θα είναι τα πράγματα που θα λησμονήσει πιο πολύ.

"Βιάστηκαν να μας δείξουν (τον κόσμο)"

"Βιάστηκαν να μας δείξουν (τον κόσμο) όλον πριν διψάσουμε να τον μάθουμε. Δεν είχαμε καλοπροφτάσει ν'ανοίξουμε τα μάτια μας, και μας τα έδεσαν με ένα μαύρο πανί: 'Αυτός είναι ο κόσμος', μας είπαν."

Μενέλαος Λουντέμης κύριες και κύριοι! Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του ταξιδιού αυτού.

Ευρώπη: Κόστη

( Πάμε στο οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού τώρα. ανοίγω ξεχωριστό κεφάλαιο γι'αυτό γιατί ξέρω πως υπάρχει πολύς κόσμος που θα τον ενδιέφερε και πολύς κόσμος που θα τον κούραζε. Οπότε όποιος θέλει το διαβάζει, όποιος δεν θέλει το προσπερνά.)

 Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι τα μεταφορικά. Από τα έξοδά μου στην Ευρώπη, τα μεταφορικά ήταν τα 2/3. Συμπεριλαμβανομένου του εισιτηρίου από Λισαβόνα για Μπουένος Άιρες, που κόστισε 690, και πάλι αρκετά φτηνό για υπερατλαντικό ταξίδι. Εκεί που έκανα το μεγάλο φάουλ ήταν στα άπειρα τρένα που χρειάστηκε να πάρω για την Ευρώπη. Παρόλο που δεν άξιζε να πάρω το interrail ticket, γιατί δεν ξεπέρασαν τα 400 ευρώ, θα μπορούσα αν το είχα ψάξει νωρίτερα να βγάλω την european youth card, που μου δίνει σημαντικές εκπτώσεις σε εισιτήρια, να εκμεταλλευτώ το car pooling ( http://www.carpooling.com/us/ ) όπου μοιράζεσαι βενζίνες με άλλους, ή ακόμη, το πιο φτηνό απ'όλα, ωτο-στοπ (hitch hiking). Τα νυχτερινά τρένα επίσης, όπου οι τιμές πέφτουν αλλά όχι αρκετά, θα έλεγα. Α! και τα λεωφορεία. Τα δύο που χρησιμοποίησα για 3ωρες διαδρομές μέσα στην Πορτογαλία, είχαν ταινία να παίζει, ΚΑΙ wifi (ίντερνετ) για 19 ευρώ (!). Τα τρένα γενικά στην ευρώπη, θεωρώ είναι ακριβά για τις αποστάσεις και το χρόνο που χρειάζονται. Είναι πολύ πιθανό να βρεθεί αεροπορικό πιο φτηνό από τρένο.

Το κεφάλαιο διαμονή συμπεριλαμβάνει φιλοξενία σε φίλους, couchsurfing και χόστελς. Μέσα σε 1 μήνα έφαγα 200 ευρώ για διαμονή, και θεωρώ ότι ήταν πολλά, δεδομένου ότι τις μισές μέρες έμενα σε χόστελς που δεν ήταν και ιδιαίτερα φτηνά. Για χόστελς. Μια μέση τιμή για τα χόστελς που χρησιμοποίησα θα έλεγα πως είναι γύρω στα 15 ευρώ την βραδιά. Θα μπορούσε να είναι χαμηλότερη αλλά δεν επέλεγα αποκλειστικά σύμφωνα με την τιμή. Πάντα ήθελα τοποθεσία, wifi, lockers (για να κλειδώνω τα πράγματά μου), κουζίνα και πολλά θετικά σχόλια.

Η διατροφή μού κόστισε 300 ευρώ. Συνήθως μαγείρευα μόνος το φαί μου, στις κουζίνες των χόστελς, και αυτό έριξε σημαντικά το κόστος διατηρώντας την ποιότητα του φαγητού, γιατί δεν έτρωγα ακριβά σκουπίδια του δρόμου, όπως υπερτιμολογημένα σάντουιτς, σφολιατοειδή κ.α. Είχα πάντα μαζί μου ξηρά τροφή, νερό και κανένα σάντουιτς για ώρα ανάγκης, ή για ταξίδια. Είναι καλύτερο να έχεις ένα δικό σου σαντουιτσάκι στον σάκο σου, με αγορασμένα υλικά από το σουπερμαρκετ και φτιαγμένο από τα χεράκια σου κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στα μουσεία, από το να αγοράζεις το κάθε ψόφιο σάντουιτς που πουλούν στις τουριστικές περιοχές, υπερτιμολογημένο γιατί ακριβώς ξέρουν πως μετά από μερικές ώρες στα μουσεία, η πείνα θα σε θερίζει και θα είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις όσο όσο για μια μπουκιά φαί. Έτρωγα το σαντουιτσάκι μου να με κρατήσει, και αν ήθελα να γευτώ και ένα αυθεντικό παραδοσιακό πιάτο, είχα όλο τον χρόνο μπροστά μου να απομακρυνθώ από την τουριστική περιοχή και να το βρω.
300 ευρώ λοιπόν το φαί, και μάλιστα έχοντας κάνει ορισμένα μεγάλα κυμπαριλίκια, ξοδεύοντας μέχρι και 30 ευρώ σε ένα μόνον γεύμα.

Άλλα έξοδα ήταν τα πλυντήρια ρούχων που χρησιμοποίησα κατά καιρούς, τα ταχυδρομεία για να στείλω γραμματάκια στον εαυτό μου, κάρτες για κινητά, μουσεία και κονσέρτα. Ούτε 70 ευρώ.

Το ξαναλέω ο πόνος ήταν τα μεταφορικά.

Ήταν φυσικό πολλές φορές να με ρωτά ο κόσμος για το οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού. Είναι από τα πρώτα πράγματα που θες να μάθεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα έλεγα όμως πως οι πιο ενοχλητικοί σ'αυτό το κομμάτι ήταν οι Έλληνες. Εδώ να πω πως ενώ θεωρούμε τους εαυτούς μας ταξιδιάρηδες, η τελευταία μου εντύπωση είναι πως είμαστε αρκετά απαίδευτοι σε αυτό το κομμάτι, και πολύ πίσω σε σχέση με πολλούς άλλους λαούς.  Όταν λοιπόν μάθαιναν για το ταξίδι μου, από τα πρώτα και πιο εριστικά σχόλια ήταν το εξής: "λεφτά να υπάρχουν!"

Από πλευράς μου θα ήταν υποκριτικό να έλεγα το αντίθετο. Στην περίπτωσή μου είχαν δίκιο. Αλλά αυτό που έβρισκα εριστικό ήταν πως το χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία για τους εαυτούς τους. Για να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι εγώ το κάνω, όχι επειδή το θέλω πιο πολύ από τους ίδιους, ή επειδή το θεωρώ προτεραιότητα στο πώς θα ξοδέψω τα λεφτά μου, αλλά γιατί είμαι ευνοημένος. Ορισμένες φορές μπορούσα να νιώσω την κακεντρέχεια στη φωνή τους. Έχοντας λοιπόν πλέον αναλύσει τα έξοδά μου, πιστεύω πραγματικά πώς όλοι εκείνοι με τους οποίους είναι την αντίστοιχη κουβέντα, ξοδεύουν πιο πολλά τον μήνα μένοντας στο σπίτι τους, απ'ότι εγώ στο ταξίδι μου.

Τα ταξίδια δεν είναι μόνον πολυτέλεια των "ευνοημένων", ούτε χόμπυ των "πλουσίων". Μπορούν να γίνουν με χιλιάδες τρόπους και μάλιστα πολύ οικονομικά. Πολύ πιο οικονομικά κι από το δικό μου φυσικά. Και όσο η βιομηχανία μεγαλώνει, τόσο πέφτουν και τα κόστη. Αρκεί να το θέλει κανείς. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Τέλος πάντων. Δεν θέλω να γίνομαι επικριτικός. Καλά να είστε όλοι και τα λέμε στο μέλλον! Φιλιά!

Υ.Γ. Δήμο θυμάσαι τότε που σκεφτόμασταν για inter-rail με budget 1.200 ευρώ για ένα μήνα, και μας φαινόταν άθλος; Σου εγγυόμαι ότι θα σου φανεί παιχνιδάκι. Αλλά σε περίπτωση που το σκεφτείς σοβαρά, θα σου πρότεινα να ξεχάσεις την Ευρώπη. Τα γούστα είναι Λατινική Αμερική ή Ασία.

Ευρώπη: Ανασκόπηση

(αυτή τη στιγμή γράφω από Αργεντινή και ρίχνει έξω μια βροχάρα απίστευτη. Ευτυχώς δεν έχει πέσει το ίντερνετ. Δυο λόγια για το ταξίδι που πέρασε και υπόσχομαι πως σύντομα θα γράψω λεπτομερώς για το Μπουένος Άιρες και την Αργεντινή.)

Η Ευρώπη, η πρώτη ήπειρος του ταξιδιού, (και η συντομότερη ίσως) έφυγε. Ο σκοπός της ήταν να με βάλει στην ψυχολογία του ταξιδιώτη και στον νομαδικό τρόπο ζωής, να μάθω τα μυστικά της (πώς πρέπει να κινούμαι, πώς μου αρέσει να κινούμαι, τί να προσέχω, τί δεν είχα προβλέψει κτλ) ώστε να είμαι προετοιμασμένος για τις δυσκολότερες καταστάσεις  που έπονται και η προσαρμογή να γίνει σχετικά ήπια. Λογική όμοια με αυτή της κυβέρνησης του Καραμανλή του νεότερου. Στη χώρα μας αποδείχθηκε καταστροφική, στο ταξίδι μου όμως απέδωσε. (ΚΑΙ πολιτικό μήνυμα στο μπλογκ μου παρακαλω!)

Η Ευρώπη αποδείχθηκε παιχνιδάκι σε θέματα οργάνωσης, γενικού προσανατολισμού και πρόσβασης σε υποδομές και πληροφορία. Κοινό νόμισμα (με εξαίρεση την επίσκεψή μου στην Βουδαπέστη, όπου και πάλι δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα), μόνο με την ταυτότητά μου (ούτε λόγος για βίζες και ταλαιπωρία σε αεροδρόμια, γραφειοκρατίες και τα συναφή), διαδεδομένη η αγγλική, τα σύμβολα και ο τρόπος λειτουργίας των υποδομών ήταν παντού ο ίδιος, ακόμη και οι μάρκες στο σούπερμαρκετ. Μακαρόνια μπαρίλλα! (άμα χτυπήσει μεγάλα νούμερα το μπλογκ, θα ζητήσω προμήθεια διαφήμισης)

Έζησα υπέροχες στιγμές, με καλούς φίλους, παλιούς και νέους. Προσπάθησα να μην ασχολούμαι μόνον με την διασκέδασή μου, αλλά να ζήσω και ένα δυο πράγματα έξω από τα δικά μου συνηθισμένα, να κάνω και τον τουρισμό μου, επισκέπτοντας μεγάλα μνημεία, μουσεία, εκκλησίες τις στιγμής με παιδικές παραστάσεις μέσα κι εμένα τον άκυρο να μοιάζω με παιδόφιλο που καιροφυλακτεί στην γωνία. Παρόλα αυτά, το ταξίδι ήταν στην Ευρώπη. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν νιώθω ότι βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου. (αν και τώρα που το σκέφτομαι έννοιες όπως χόστελ, κοινοβιακή ζωή, couchsurfing και "ταξιδεύω-μόνος" πριν από αυτό το ταξίδι υπήρχαν στο μυαλό μου σαν κάτι αόριστο, αυθαίρετο και σκληρό).

Δυο λόγια λοιπόν για την ψυχολογία του ταξιδιού μέχρι τώρα. Ξεκινώ από το βασικότερο, την μοναξιά. Η μοναξιά αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος μύθος μέχρι τώρα.  Μάλιστα, πιστεύω πως στην Θεσσαλονίκη ένιωθα πιο μόνος απ'ότι εδώ. Και πιστεύω πως η πραγματική μοναξιά βρίσκεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας, και όχι σε ένα τέτοιο ταξίδι. Πάντα είχα κόσμο δίπλα μου, να γνωριστώ, να μιλήσω, να γελάσω. Και γελάω. Γελάω όλη μέρα και γελάω για τα πάντα. Και το συνειδητοποίησα αφού μου το "υπέδειξε" ένας νέος φίλος. Όλα μου φαίνονται αστεία, ίσως γιατί η διάθεσή μου είναι τόσο καλή. Ξέρω ότι αυτό είναι προσωρινό, και ότι όταν με το καλό θα γυρίσω στην Ελλάδα, τα προβλήματα της δουλειάς και τα προβλήματα της χώρας θα μου το κόψουν το πολύ το γέλιο, προς το παρόν όμως το απολαμβάνω.

Μοναξιά λοιπόν! Ψέμα. Δεν βγήκα για ποτό ούτε μια φορά μόνος μου. Πάντα γνώριζα άτομα στα χόστελς ώστε να οργανώνουμε παρεάκι. Λίγες μόνον φορές έτυχε να βγω και να φάω μόνος σε κάποιο εστιατόριο, και αυτό ερχόταν σαν ευλογία. Χρόνος με τον  εαυτό μου και με το πιάτο της ημέρας. Και τα δύο είχαν πολύ ενδιαφέρον. Όσο απολάμβανα την μπουκιά μου, το μυαλό ταξίδευε μόνο του, έκανε τις ανασκοπήσεις του, οργάνωνε το ταξίδι, και πριν το καταλάβω είχα ήδη πληρώσει τον λογαριασμό.

 Η κοινωνικοποίηση σε τέτοια μέρη είναι πολύ πιο εύκολη και απλή απ'όσο το φανταζόμαστε γιατί βρίσκεσαι με κόσμο που είναι όλοι στην ίδια φάση της ζωής τους. Θέλουν να ταξιδέψουν, να χαλαρώσουν και να γνωρίσουν νέους ανθρώπους. Θέλει πολλή προσπάθεια για να παραμείνει κανείς κλεισμένος στον εαυτό του σε τέτοιο περιβάλλον. Ήταν στιγμές που ήθελα να μείνω μόνος, (παραδείγματος χάρη για να σας γράψω τα νέα μου) αλλά δεν μπορούσα γιατί έσκαζε μύτη ο Βραζιλιάνος και ήθελε να πάμε για βόλτα. Τί να έλεγα; όχι;!
Συμβουλές λοιπόν για να μην μείνετε μόνοι σε τέτοιου είδους ταξίδια. Οι κινήσεις που βοήθησαν εμένα προσωπικά  (εκτός από το προφανές, τους καλούς φίλους που επισκέφθηκα, και με είχαν σα πασά), ήταν [α] η επιλογή των χόστελς. Σε καμία περίπτωση μην πάτε σε ξενοδοχεία όταν ταξιδεύετε μόνοι. Κατ'αρχάς Θα σας βγει ο κούκος αηδόνι, θα είστε απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο, ή θα περιφέρεστε σε όλη την πόλη μόνοι παριστάνοντας τον τουρίστα, προσπαθόντας να ξοδέψετε τον χρόνο σας. Αντιθέτως στα χόστελς που πήγα, είχαν αρκετό κόσμο και ο χρόνος περνούσε τόσο γρήγορα με συζητήσεις που έκανα με νέους ανθρώπους, που φοβόμουν καμιά φορά ότι θα φύγω από την τάδε πόλη και δεν θα έχω δει τίποτα. Πλέον τα χόστελ είναι πολύ οργανωμένα, έχουν συσσωρεύσει αρκετή τεχνογνωσία γύρω από το τί χρειάζεται ένας budget traveller και μπορούν να σε βοηθήσουν πρακτικά στα πάντα. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χόστελς. Κάποια με πιο οικογενειακό κλίμα (με τον όρο "οικογενειακό" δεν εννοώ πως είναι για οικογένειες αλλά πως σε κάνουν να νιώθεις μέλος της οικογένειας), δηλαδή μικρά χόστελς  που θα βρεις την ησυχία σου, αν την επιδιώκεις, και οι ξενοδόχοι θα είναι συνήθως και οι νοικοκύρηδες. Υπάρχουν όμως και αλυσίδες, που μοιάζουν πολύ με ξενοδοχεία, με την διαφορά ότι ζεις με άλλους. Για κάποιους αυτό είναι μειονέκτημα, για άλλους πλεονέκτημα. (Στην περίπτωση βέβαια που θέλετε να πάτε ταξιδάκι με την κοπελίτσα ή το παλικάρι σας, τότε φυσικό είναι να προτιμήσετε ένα δίκλινο σε ένα ωραίο ξενοδοχειάκι για να έχετε και τον προσωπικό σας χώρο). Ορισμένες φορές μπορεί να συναντήσεις και τον όρο party hostel. Εγώ χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα ήδη δυο φορές σε κάτι τέτοιο. Για άτομα της ηλικίας μας είναι λουκούμι. Περιέγραψα σε προηγούμενη ανάρτησή μου καταστάσεις, αλλά πέρα από όλα τα αυθόρμητα, τέτοια χόστελς οργανώνουν συνήθως διάφορες δραστηριότητες όπως προβολή ταινίας ή βραδινές βόλτες (τα γνωστά pub crawls) όπου μαζεύονται όσοι ενδιαφέρονται για βραδινή έξοδο, δίνουν κάποιο ποσό και πάνε μπαρότσαρκα (εξ ου και το Pub crawl) στις γειτονιές της πόλης. Ορισμένες φορές εκδρομές, ή free walking tours.
Αν είσαι μόνος και θες να περάσεις καλά, προτίμησε αυτό το μονοπάτι.

(Εγώ προσωπικά αλλά και η μισή υφήλιος, χρησιμοποιούμε το hostelworld.com που είναι από τα πιο αξιόπιστα sites, και μέσα εκεί μπορείτε να συγκρίνετε τιμές, εγκαταστάσεις, τοποθεσία και τιμές για να διαλέξετε την διαμονή σας, έχοντας ως σημαντική πηγή πληροφόρησης φυσικά και τα σχόλια των προηγούμενων φιλοξενούμενων.)

Σημείο [β]. Άνοιγα το στόμα μου και μιλούσα. Το πιο απλό πράγμα. "Where are you from?". Ή ένα απλό hi! με το που μπαίνεις στο δωμάτιο αρκεί. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Όλα κυλούν μόνα τους από κει και πέρα. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην ήθελε να ανοίξει μια συζήτηση με ένα νέο πρόσωπο. Εκτός από έναν, τώρα που το σκέφτομαι. Αλλά ακόμη κι αυτός άρχισε να κελαηδά την μέρα που ήρθε η αστυνομία να τον επισκευτεί. (όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν αστειεύομαι. Ο μοναδικός τύπος που μου την είχε δώσει στο χόστελ γιατί άνοιγε την τηλεόραση στις 4 το πρωί μέχρι που του έριξα ένα χέσιμο, και την άλλη μέρα ήταν όλο μέλια. ΦΑινόταν τρομαγμένος. Αργότερα ήταν που έμαθα πως εκείνο το πρωί είχε επισκέψεις από την τοπική αστυνομία γιατί ήταν μάρτυρας σε ένα δυστύχημα. Ίσως να νόμιζε ότι εγώ τους φώναξα χαχαχαχαχαχα!)

Το μόνο επίπονο σε όλο μου το ταξίδι, ήταν πως όλοι οι σταθμοί του, όπως η ζωή, έτσι κι αυτοί τελείωναν με έναν αποχαιρετισμό. Κάθε αντίο και ένας μικρός θάνατος.
(καταθλιπτική μουσική στο background, και με το τελευταίο αυτό μακάβριο μήνυμα πέφτουν οι τίλτοι του τέλους.) 

Φιλιά σε όλους! Είθε ο τελευταίος αποχαιρετισμός να αργήσει να έρθει, κι αν έρθει να γίνει με χαμόγελο! That's the whole point