Αντίο, θα μου λείψεις

Δεν έχω άλλο τρόπο να σου πω αυτά που νιώθω... οπότε τα γράφω εδώ... με την ελπίδα ότι μια μέρα θα τα διαβάσεις...

Ήσουν εκεί πάντα... μαζί μου. Ρούφηξες τη σκόνη όλου του κόσμου... μαζί μου. ήσουν το πάτημά μου... η ασπίδα μου, ενάντια στα βότσαλα του κόσμου όλου... της ζωής μου στο δρόμο. Ξέρω ότι αυτό σε έφθειρε. Ξέρω πως είχαμε τις κρίσεις μας αλλά δεν σου γύρισα ποτέ την πλάτη. Έμεινα πιστός σε αυτό που είχαμε και κάθε πρόβλημα κοίταζα να το διορθώνω. Διασχίσαμε χώρες, βουνά, και ποτάμια μαζί, δεμένοι. Αλλά τώρα σε "κλέψαν" από μένα. Μια στιγμή δικής μου απροσεξίας ήταν αρκετή για να σε χάσω. Το ξέρω πως ήταν δικό μου το λάθος. Το γνωρίζω. Μα πλέον είναι αργά για συγγνώμες. Ξέρω ότι δεν θα σε ξαναδω ποτέ. Αντίο για παντα λοιπόν... γλυκό μου παπούτσι. (Μου τα φάγανε τελευταίες μέρες! Εορταστικές που είναι τώρα, δεν ντρέπονται! Άσπρο nike, με μπλέ γραμμές. Αν τα δει κανείς εκεί στο παζάρι να τα πουλάνε, να μην το αγοράσει. Μποϊκοτάρετέ το! Αγόρασα τώρα κάτι καινούργια, κινέζικα, στα 4€. Με γειά μου.)