Buenos Aires, Argentina (παρτ 1)

Bueno. Vamos a  hablar sobre Buenos Aires.

Αργεντινή λοιπόν, και η πρώτη μου στάση στην Λατινική Αμερική το Buenos Aires. Θα πέσει πολύ γράψιμο κρατηθείτε. Κουράζομαι μόνο που το σκέφτομαι.

Το Γιατί
Ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησα από το Buenos Aires ήταν για να πιάσω το καλοκαίρι του και να δουλέψω λίγο παραπάνω τα ισπανικά μου για τη Λατινική Αμερική. (για όσους δεν γνωρίζουν, είχα ήδη στρώσει τον πισινό μου να μάθω ισπανικά 2 μήνες πριν φύγω, με τον φίλο Χουάν. Εξαιτερικός δάσκαλος, εξαιρετικός άνθρωπος, αν θέλετε σας κάνω το κονέ).
Στο Buenos Aires έμεινα για 16-17 μέρες. Είχα "κλείσει" για 2 βδομάδες μαθημάτα ισπανικών για να βελτιώσω την γλώσσα, και αργεντίνικου τάνγκο για να ξεκλειδώσω τον ερωτισμό μου (Οι μούτζες μετά). Διέμεινα σε ένα μικρό δωμάτιο που υπενοικίασα στο σπίτι κάποιου που ποτέ δεν γνώρισα.  Επέλεξα να υπενοικιάσω δωμάτιο μόνος και να μην πάω σε χόστελ γιατί πίστευα ότι μετά από 1 μήνα σε κοινά υπνοδωμάτια και τουαλέτες, θα είχα τον χώρο μου να κοιμηθώ χωρίς κανέναν δίπλα μου να κλάνει (υπερβάλω), όπως και την ησυχία να διαβάσω τα ισπανικά μου. Αλλά τελικά δεν την ήθελα. Αποδείχθηκε κακή επιλογή να μείνω μόνος γιατί ήθελα κόσμο. Οι πιο πολλοί μαθητές έμεναν μαζί, σε shared apartments και ζήλευα. Τελικά δικτυώθηκα κι εγώ, απλά μου πήρε πολύ χρόνο. Το πόρισμα; Δεν ξανανοικιάζω μόνος.
Ε, κάπου στην ιστορία ήρθε και έκατσε και το τανγκό. Έκανα 4 μαθήματα και παρακολούθησα μια παράσταση στο καφέ Tortoni, ένα φημισμένο μπαράκι/εστιατόριο/καφέ του Buenos Aires. Πάμε αναλυτικότερα τώρα...

Το τανγκό
Το τανγκό λοιπόν, είναι σαν ένα παιχνίδι μεταξύ των δύο φύλων. Οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι. Το παιχνίδι άκρως σεξιστικό. Αν θεωρείτε πως τα ανέκδοτα για τις γυναίκες οδηγούς είναι σεξιστικά, να το αποφύγετε. Στο τανγκό ο άνδρας οδηγεί και πρέπει να είναι αποφασιστικός: Αυτή είναι η λέξη κλειδί. Αυτό θέλουν οι γυναίκες. Σωστά; (Ένα από τα πολλά τουλάχιστον). Η γυναίκα ενώ φαίνεται να παραδίδεται τελείως στη θέληση του ανδρός, κάνει παράλληλα και τα παιχνιδάκια της. Φλερτάρει, προσπαθεί να σαγηνεύσει με τιναγματάκια των ποδιών, διάφορα ανοίγματα και πιθανώς και πολλές άλλες κινήσεις που δεν γνωρίζω. Αν οι δύο χορευτές δεν βρίσκονται σε απόλυτο συγχρονισμό τα πάντα καταρρέουν. Όπως ακριβώς και σε μια σχέση.  Όλα αυτά είναι πόρισμα 4 μαθημάτων, έτσι; Είναι πιθανό αυτή τη στιγμή να γράφω μπούρδες. Παρόλα αυτά αξίζει. Να το δοκιμάσετε. Θα περάσετε καλά, σας το εγγυώμαι. Και ιδίως τα παλικάρια. Υπάρχει λειψανδρία στο άθλημα, και οι ντάμες χρειάζονται άνδρες. Σος.-

η σχολή
Η σχολή των ισπανικών ονομάζεται Expanish και είχε μια προσφορά που αν την ανέφερα στο ταξιδιωτικό μου μπλογκ θα μου έκανε έκπτωση στις τιμές των μαθημάτων. Και ακόμη αναρωτιέμαι γιατί δεν το έκανα, αφού θα την ανέφερα ούτως ή άλλως. Μάλλον για τον ίδιο λόγο που δεν έχω πνίξει το μπλογκ σε google adds  για ταξιδιωτικούς ουρητήρες. (Προσοχή. Πολιτικό Μήνυμα: Όχι στην εμπορευματοποίηση του μπλογκ Οnemanmadnomad).
Με την σχολή έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Τα ισπανικά μου πλέον βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίδεδο. Μια επίδειξη αρκεί για να σας πείσει.... Hola!..... (γαμάτος ε;). Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν πλήρως αφοσιωμένος στη σχολή αλλά δεν ήταν και ο μοναδικός μου σκοπός στο Μπουένος Άιρες. Είμαι ευχαριστημένος με το πώς ξόδεψα τον χρόνο μου εκεί πάντως. Εκτός από την εκμάθηση ισπανικών, πολύ όμορφο ήταν και το περιβάλλον της σχολής. Από την πρώτη μέρα κιόλας γνωρίστηκα με άλλους ανθρώπους, κυρίως νέους αλλά όχι μόνον, που λίγο πολύ κάνουν το ίδιο πράγμα με μένα. Μαθαίνουν ισπανικά για να ταξιδέψουν για κάποιους μήνες σ'όλη τη λατινική αμερική. Ιδιαίτερο χαβαλέ στο μάθημα κάναμε με έναν Σουηδό με ύψος 2.05μ (σιδέρη τον έχεις). Πολύ αστείος τύπος. Δεν πάρταρε πολύ τα βράδια αλλά είχε χιούμορ και πειθαρχία, στοιχεία που δημιούργησαν ένα καλό κλίμα στην τάξη γιατί βγάζαμε γέλιο λέγοντας βλακείες στα ισπανικά, αλλά μαθαίναμε κιόλας. Γενικά θα έλεγα πως συναντώ συνεχώς πολλούς Ελβετούς και πολλούς Ολλανδούς. Και ολλανδέζες. Για δύο λόγους θα έλεγα. Έχουν τα λεφτά αυτή τη στιγμή να ταξιδεύουν, αφού είναι φανερά από τις εύπορες χώρες, και έχουν και τις υποδομές, πράγμα που κάνει τα πάντα γι αυτούς πιο έυκολα. Για να καταλάβετε τί εννοώ, να αναφέρω την ιστορία από δύο 18χρονες ολλανδέζες, που ταξιδεύουν για 4 μήνες στη λατινική αμερική, έχοντας "αγοράσει" ένα πακέτο από έναν ολλανδικό οργανισμό που τους οργανώνει τα πάντα σε αυτό το ταξίδι. Από τα αεροπορικά και τη διανομή, σε μαθήματα ισπανικών, και εθελοντική εργασία σε φάρμες της Cordoba ή σε ζοολογικούς της βολιβίας. Πράγματα που για να οργανώσω εγώ μόνος, πρέπει να ξεκινήσω τεντώνοντας πρώτα τα χέρια μου και ψάχνοντας τον διακόπτη στο σκοτάδι.

Το πρώτο μου πτυχίο στα ισπανικά! Ο ψηλός είναι ο Ελβετός Μπέατ, στη μέση η δασκάλα μας Γκαμπριέλε, και εκείνος που κρατά στραβά το πτυχίο του, φυσικά, είμαι εγώ. Πώς οι γκάνγκστας κρατούν στραβά το πιστόλι ή οι κουλ ραππερς φορούν στραβά το καπέλο; Έτσι κι εγώ, για να είμαι πιο κούλ, στράβωσα το πτυχίο. 


Αυτά προς το παρόν για μένα... Στο παρτ 2 περισσότερα για το Μπουένος Άιρες.



Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Πρωτοχρονιά θα κάνω εδώ, στην μεγαλύτερη παρτάρα του κόσμου. Στόχος είναι να μείνω στο Ρίο κάτι παραπάνω από ένα μήνα, να μάθω κάποια βασικά πορτογαλικά, να μάθω περισσότερα για την πόλη, την χώρα και την κατάσταση εδώ, κι έπειτα να συνεχίσω άλλο ένα με ενάμισι μήνα εξερευνώντας την υπόλοιπη βραζιλία (πράγμα δύσκολο γιατί είναι τεράστια, τόσο πλούσια σε κουλτούρες και φυσικές ομορφιές, αλλά θα κάνω ότι μπορώ).

Αν δεν προλάβω να γράψω το παρτ 2, σας φιλώ όλους και σας εύχομαι καλή χρονιά! Η ζωή γίνεται υπέροχη με λίγο μεράκι. Και γεγονός είναι πως δεν χρειάζεται να είμαστε στην άλλη άκρη της γης για να την απολαύσουμε! Ελπίζω να περάσετε υπέροχα.

Τάσεις φυγής

Λέμε “έχει τάσεις φυγής”. Μιλάμε για τις τάσεις φυγής σα να ήταν κάποια ανθρώπινη αδυναμία. Η ανικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίσει τους φόβους του. ;Ίσως όμως κάνουμε λάθος. Οι τάση για φυγή είναι μια ανάγκη που γεννάται μέσα μας για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, το πάτημά μας, το πού πάμε και το γιατί. Ένα σκοπό ίσως. Η συνειδητοποίηση ότι εδώ που βρισκόμαστε δεν είμαστε ολοκληρωμένοι, δεν είμαστε ευτυχησμένοι, αλλά έχουμε χαθεί, και έχουμε ξεχάσει.

Και για να το κάνει κανείς αυτό πρέπει να πετάξει από πάνω του ότι δεν είναι πραγματικά αναπόσπαστο κομμάτι του. Υλικά αντικείμενα, πρόσωπα, μέρη, συνήθειες, και να φύγει. Να βρεθεί κάπου μόνος και απομακρισμένος από όλα όσα γνώριζε μέχρι τώρα, ώστε αυτό που θα μείνει να είναι ατόφιος ο εαυτός του. Και τότε θα έχει την ευκαιρία να τον δει γυμνό, να τον περιεργαστεί, να συζητήσει μαζί του, να τον γνωρίσει καλύτερα. Μόνον έτσι θα καταλάβει ποιός είναι, και ποιά από αυτά που άφησε πίσω του, ήταν πραγματικά κομμάτια του εαυτού του. Γιατί αυτά θα είναι τα πράγματα που θα λησμονήσει πιο πολύ.

"Βιάστηκαν να μας δείξουν (τον κόσμο)"

"Βιάστηκαν να μας δείξουν (τον κόσμο) όλον πριν διψάσουμε να τον μάθουμε. Δεν είχαμε καλοπροφτάσει ν'ανοίξουμε τα μάτια μας, και μας τα έδεσαν με ένα μαύρο πανί: 'Αυτός είναι ο κόσμος', μας είπαν."

Μενέλαος Λουντέμης κύριες και κύριοι! Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του ταξιδιού αυτού.

Ευρώπη: Κόστη

( Πάμε στο οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού τώρα. ανοίγω ξεχωριστό κεφάλαιο γι'αυτό γιατί ξέρω πως υπάρχει πολύς κόσμος που θα τον ενδιέφερε και πολύς κόσμος που θα τον κούραζε. Οπότε όποιος θέλει το διαβάζει, όποιος δεν θέλει το προσπερνά.)

 Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι τα μεταφορικά. Από τα έξοδά μου στην Ευρώπη, τα μεταφορικά ήταν τα 2/3. Συμπεριλαμβανομένου του εισιτηρίου από Λισαβόνα για Μπουένος Άιρες, που κόστισε 690, και πάλι αρκετά φτηνό για υπερατλαντικό ταξίδι. Εκεί που έκανα το μεγάλο φάουλ ήταν στα άπειρα τρένα που χρειάστηκε να πάρω για την Ευρώπη. Παρόλο που δεν άξιζε να πάρω το interrail ticket, γιατί δεν ξεπέρασαν τα 400 ευρώ, θα μπορούσα αν το είχα ψάξει νωρίτερα να βγάλω την european youth card, που μου δίνει σημαντικές εκπτώσεις σε εισιτήρια, να εκμεταλλευτώ το car pooling ( http://www.carpooling.com/us/ ) όπου μοιράζεσαι βενζίνες με άλλους, ή ακόμη, το πιο φτηνό απ'όλα, ωτο-στοπ (hitch hiking). Τα νυχτερινά τρένα επίσης, όπου οι τιμές πέφτουν αλλά όχι αρκετά, θα έλεγα. Α! και τα λεωφορεία. Τα δύο που χρησιμοποίησα για 3ωρες διαδρομές μέσα στην Πορτογαλία, είχαν ταινία να παίζει, ΚΑΙ wifi (ίντερνετ) για 19 ευρώ (!). Τα τρένα γενικά στην ευρώπη, θεωρώ είναι ακριβά για τις αποστάσεις και το χρόνο που χρειάζονται. Είναι πολύ πιθανό να βρεθεί αεροπορικό πιο φτηνό από τρένο.

Το κεφάλαιο διαμονή συμπεριλαμβάνει φιλοξενία σε φίλους, couchsurfing και χόστελς. Μέσα σε 1 μήνα έφαγα 200 ευρώ για διαμονή, και θεωρώ ότι ήταν πολλά, δεδομένου ότι τις μισές μέρες έμενα σε χόστελς που δεν ήταν και ιδιαίτερα φτηνά. Για χόστελς. Μια μέση τιμή για τα χόστελς που χρησιμοποίησα θα έλεγα πως είναι γύρω στα 15 ευρώ την βραδιά. Θα μπορούσε να είναι χαμηλότερη αλλά δεν επέλεγα αποκλειστικά σύμφωνα με την τιμή. Πάντα ήθελα τοποθεσία, wifi, lockers (για να κλειδώνω τα πράγματά μου), κουζίνα και πολλά θετικά σχόλια.

Η διατροφή μού κόστισε 300 ευρώ. Συνήθως μαγείρευα μόνος το φαί μου, στις κουζίνες των χόστελς, και αυτό έριξε σημαντικά το κόστος διατηρώντας την ποιότητα του φαγητού, γιατί δεν έτρωγα ακριβά σκουπίδια του δρόμου, όπως υπερτιμολογημένα σάντουιτς, σφολιατοειδή κ.α. Είχα πάντα μαζί μου ξηρά τροφή, νερό και κανένα σάντουιτς για ώρα ανάγκης, ή για ταξίδια. Είναι καλύτερο να έχεις ένα δικό σου σαντουιτσάκι στον σάκο σου, με αγορασμένα υλικά από το σουπερμαρκετ και φτιαγμένο από τα χεράκια σου κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στα μουσεία, από το να αγοράζεις το κάθε ψόφιο σάντουιτς που πουλούν στις τουριστικές περιοχές, υπερτιμολογημένο γιατί ακριβώς ξέρουν πως μετά από μερικές ώρες στα μουσεία, η πείνα θα σε θερίζει και θα είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις όσο όσο για μια μπουκιά φαί. Έτρωγα το σαντουιτσάκι μου να με κρατήσει, και αν ήθελα να γευτώ και ένα αυθεντικό παραδοσιακό πιάτο, είχα όλο τον χρόνο μπροστά μου να απομακρυνθώ από την τουριστική περιοχή και να το βρω.
300 ευρώ λοιπόν το φαί, και μάλιστα έχοντας κάνει ορισμένα μεγάλα κυμπαριλίκια, ξοδεύοντας μέχρι και 30 ευρώ σε ένα μόνον γεύμα.

Άλλα έξοδα ήταν τα πλυντήρια ρούχων που χρησιμοποίησα κατά καιρούς, τα ταχυδρομεία για να στείλω γραμματάκια στον εαυτό μου, κάρτες για κινητά, μουσεία και κονσέρτα. Ούτε 70 ευρώ.

Το ξαναλέω ο πόνος ήταν τα μεταφορικά.

Ήταν φυσικό πολλές φορές να με ρωτά ο κόσμος για το οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού. Είναι από τα πρώτα πράγματα που θες να μάθεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα έλεγα όμως πως οι πιο ενοχλητικοί σ'αυτό το κομμάτι ήταν οι Έλληνες. Εδώ να πω πως ενώ θεωρούμε τους εαυτούς μας ταξιδιάρηδες, η τελευταία μου εντύπωση είναι πως είμαστε αρκετά απαίδευτοι σε αυτό το κομμάτι, και πολύ πίσω σε σχέση με πολλούς άλλους λαούς.  Όταν λοιπόν μάθαιναν για το ταξίδι μου, από τα πρώτα και πιο εριστικά σχόλια ήταν το εξής: "λεφτά να υπάρχουν!"

Από πλευράς μου θα ήταν υποκριτικό να έλεγα το αντίθετο. Στην περίπτωσή μου είχαν δίκιο. Αλλά αυτό που έβρισκα εριστικό ήταν πως το χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία για τους εαυτούς τους. Για να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι εγώ το κάνω, όχι επειδή το θέλω πιο πολύ από τους ίδιους, ή επειδή το θεωρώ προτεραιότητα στο πώς θα ξοδέψω τα λεφτά μου, αλλά γιατί είμαι ευνοημένος. Ορισμένες φορές μπορούσα να νιώσω την κακεντρέχεια στη φωνή τους. Έχοντας λοιπόν πλέον αναλύσει τα έξοδά μου, πιστεύω πραγματικά πώς όλοι εκείνοι με τους οποίους είναι την αντίστοιχη κουβέντα, ξοδεύουν πιο πολλά τον μήνα μένοντας στο σπίτι τους, απ'ότι εγώ στο ταξίδι μου.

Τα ταξίδια δεν είναι μόνον πολυτέλεια των "ευνοημένων", ούτε χόμπυ των "πλουσίων". Μπορούν να γίνουν με χιλιάδες τρόπους και μάλιστα πολύ οικονομικά. Πολύ πιο οικονομικά κι από το δικό μου φυσικά. Και όσο η βιομηχανία μεγαλώνει, τόσο πέφτουν και τα κόστη. Αρκεί να το θέλει κανείς. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Τέλος πάντων. Δεν θέλω να γίνομαι επικριτικός. Καλά να είστε όλοι και τα λέμε στο μέλλον! Φιλιά!

Υ.Γ. Δήμο θυμάσαι τότε που σκεφτόμασταν για inter-rail με budget 1.200 ευρώ για ένα μήνα, και μας φαινόταν άθλος; Σου εγγυόμαι ότι θα σου φανεί παιχνιδάκι. Αλλά σε περίπτωση που το σκεφτείς σοβαρά, θα σου πρότεινα να ξεχάσεις την Ευρώπη. Τα γούστα είναι Λατινική Αμερική ή Ασία.

Ευρώπη: Ανασκόπηση

(αυτή τη στιγμή γράφω από Αργεντινή και ρίχνει έξω μια βροχάρα απίστευτη. Ευτυχώς δεν έχει πέσει το ίντερνετ. Δυο λόγια για το ταξίδι που πέρασε και υπόσχομαι πως σύντομα θα γράψω λεπτομερώς για το Μπουένος Άιρες και την Αργεντινή.)

Η Ευρώπη, η πρώτη ήπειρος του ταξιδιού, (και η συντομότερη ίσως) έφυγε. Ο σκοπός της ήταν να με βάλει στην ψυχολογία του ταξιδιώτη και στον νομαδικό τρόπο ζωής, να μάθω τα μυστικά της (πώς πρέπει να κινούμαι, πώς μου αρέσει να κινούμαι, τί να προσέχω, τί δεν είχα προβλέψει κτλ) ώστε να είμαι προετοιμασμένος για τις δυσκολότερες καταστάσεις  που έπονται και η προσαρμογή να γίνει σχετικά ήπια. Λογική όμοια με αυτή της κυβέρνησης του Καραμανλή του νεότερου. Στη χώρα μας αποδείχθηκε καταστροφική, στο ταξίδι μου όμως απέδωσε. (ΚΑΙ πολιτικό μήνυμα στο μπλογκ μου παρακαλω!)

Η Ευρώπη αποδείχθηκε παιχνιδάκι σε θέματα οργάνωσης, γενικού προσανατολισμού και πρόσβασης σε υποδομές και πληροφορία. Κοινό νόμισμα (με εξαίρεση την επίσκεψή μου στην Βουδαπέστη, όπου και πάλι δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα), μόνο με την ταυτότητά μου (ούτε λόγος για βίζες και ταλαιπωρία σε αεροδρόμια, γραφειοκρατίες και τα συναφή), διαδεδομένη η αγγλική, τα σύμβολα και ο τρόπος λειτουργίας των υποδομών ήταν παντού ο ίδιος, ακόμη και οι μάρκες στο σούπερμαρκετ. Μακαρόνια μπαρίλλα! (άμα χτυπήσει μεγάλα νούμερα το μπλογκ, θα ζητήσω προμήθεια διαφήμισης)

Έζησα υπέροχες στιγμές, με καλούς φίλους, παλιούς και νέους. Προσπάθησα να μην ασχολούμαι μόνον με την διασκέδασή μου, αλλά να ζήσω και ένα δυο πράγματα έξω από τα δικά μου συνηθισμένα, να κάνω και τον τουρισμό μου, επισκέπτοντας μεγάλα μνημεία, μουσεία, εκκλησίες τις στιγμής με παιδικές παραστάσεις μέσα κι εμένα τον άκυρο να μοιάζω με παιδόφιλο που καιροφυλακτεί στην γωνία. Παρόλα αυτά, το ταξίδι ήταν στην Ευρώπη. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν νιώθω ότι βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου. (αν και τώρα που το σκέφτομαι έννοιες όπως χόστελ, κοινοβιακή ζωή, couchsurfing και "ταξιδεύω-μόνος" πριν από αυτό το ταξίδι υπήρχαν στο μυαλό μου σαν κάτι αόριστο, αυθαίρετο και σκληρό).

Δυο λόγια λοιπόν για την ψυχολογία του ταξιδιού μέχρι τώρα. Ξεκινώ από το βασικότερο, την μοναξιά. Η μοναξιά αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος μύθος μέχρι τώρα.  Μάλιστα, πιστεύω πως στην Θεσσαλονίκη ένιωθα πιο μόνος απ'ότι εδώ. Και πιστεύω πως η πραγματική μοναξιά βρίσκεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας, και όχι σε ένα τέτοιο ταξίδι. Πάντα είχα κόσμο δίπλα μου, να γνωριστώ, να μιλήσω, να γελάσω. Και γελάω. Γελάω όλη μέρα και γελάω για τα πάντα. Και το συνειδητοποίησα αφού μου το "υπέδειξε" ένας νέος φίλος. Όλα μου φαίνονται αστεία, ίσως γιατί η διάθεσή μου είναι τόσο καλή. Ξέρω ότι αυτό είναι προσωρινό, και ότι όταν με το καλό θα γυρίσω στην Ελλάδα, τα προβλήματα της δουλειάς και τα προβλήματα της χώρας θα μου το κόψουν το πολύ το γέλιο, προς το παρόν όμως το απολαμβάνω.

Μοναξιά λοιπόν! Ψέμα. Δεν βγήκα για ποτό ούτε μια φορά μόνος μου. Πάντα γνώριζα άτομα στα χόστελς ώστε να οργανώνουμε παρεάκι. Λίγες μόνον φορές έτυχε να βγω και να φάω μόνος σε κάποιο εστιατόριο, και αυτό ερχόταν σαν ευλογία. Χρόνος με τον  εαυτό μου και με το πιάτο της ημέρας. Και τα δύο είχαν πολύ ενδιαφέρον. Όσο απολάμβανα την μπουκιά μου, το μυαλό ταξίδευε μόνο του, έκανε τις ανασκοπήσεις του, οργάνωνε το ταξίδι, και πριν το καταλάβω είχα ήδη πληρώσει τον λογαριασμό.

 Η κοινωνικοποίηση σε τέτοια μέρη είναι πολύ πιο εύκολη και απλή απ'όσο το φανταζόμαστε γιατί βρίσκεσαι με κόσμο που είναι όλοι στην ίδια φάση της ζωής τους. Θέλουν να ταξιδέψουν, να χαλαρώσουν και να γνωρίσουν νέους ανθρώπους. Θέλει πολλή προσπάθεια για να παραμείνει κανείς κλεισμένος στον εαυτό του σε τέτοιο περιβάλλον. Ήταν στιγμές που ήθελα να μείνω μόνος, (παραδείγματος χάρη για να σας γράψω τα νέα μου) αλλά δεν μπορούσα γιατί έσκαζε μύτη ο Βραζιλιάνος και ήθελε να πάμε για βόλτα. Τί να έλεγα; όχι;!
Συμβουλές λοιπόν για να μην μείνετε μόνοι σε τέτοιου είδους ταξίδια. Οι κινήσεις που βοήθησαν εμένα προσωπικά  (εκτός από το προφανές, τους καλούς φίλους που επισκέφθηκα, και με είχαν σα πασά), ήταν [α] η επιλογή των χόστελς. Σε καμία περίπτωση μην πάτε σε ξενοδοχεία όταν ταξιδεύετε μόνοι. Κατ'αρχάς Θα σας βγει ο κούκος αηδόνι, θα είστε απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο, ή θα περιφέρεστε σε όλη την πόλη μόνοι παριστάνοντας τον τουρίστα, προσπαθόντας να ξοδέψετε τον χρόνο σας. Αντιθέτως στα χόστελς που πήγα, είχαν αρκετό κόσμο και ο χρόνος περνούσε τόσο γρήγορα με συζητήσεις που έκανα με νέους ανθρώπους, που φοβόμουν καμιά φορά ότι θα φύγω από την τάδε πόλη και δεν θα έχω δει τίποτα. Πλέον τα χόστελ είναι πολύ οργανωμένα, έχουν συσσωρεύσει αρκετή τεχνογνωσία γύρω από το τί χρειάζεται ένας budget traveller και μπορούν να σε βοηθήσουν πρακτικά στα πάντα. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χόστελς. Κάποια με πιο οικογενειακό κλίμα (με τον όρο "οικογενειακό" δεν εννοώ πως είναι για οικογένειες αλλά πως σε κάνουν να νιώθεις μέλος της οικογένειας), δηλαδή μικρά χόστελς  που θα βρεις την ησυχία σου, αν την επιδιώκεις, και οι ξενοδόχοι θα είναι συνήθως και οι νοικοκύρηδες. Υπάρχουν όμως και αλυσίδες, που μοιάζουν πολύ με ξενοδοχεία, με την διαφορά ότι ζεις με άλλους. Για κάποιους αυτό είναι μειονέκτημα, για άλλους πλεονέκτημα. (Στην περίπτωση βέβαια που θέλετε να πάτε ταξιδάκι με την κοπελίτσα ή το παλικάρι σας, τότε φυσικό είναι να προτιμήσετε ένα δίκλινο σε ένα ωραίο ξενοδοχειάκι για να έχετε και τον προσωπικό σας χώρο). Ορισμένες φορές μπορεί να συναντήσεις και τον όρο party hostel. Εγώ χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα ήδη δυο φορές σε κάτι τέτοιο. Για άτομα της ηλικίας μας είναι λουκούμι. Περιέγραψα σε προηγούμενη ανάρτησή μου καταστάσεις, αλλά πέρα από όλα τα αυθόρμητα, τέτοια χόστελς οργανώνουν συνήθως διάφορες δραστηριότητες όπως προβολή ταινίας ή βραδινές βόλτες (τα γνωστά pub crawls) όπου μαζεύονται όσοι ενδιαφέρονται για βραδινή έξοδο, δίνουν κάποιο ποσό και πάνε μπαρότσαρκα (εξ ου και το Pub crawl) στις γειτονιές της πόλης. Ορισμένες φορές εκδρομές, ή free walking tours.
Αν είσαι μόνος και θες να περάσεις καλά, προτίμησε αυτό το μονοπάτι.

(Εγώ προσωπικά αλλά και η μισή υφήλιος, χρησιμοποιούμε το hostelworld.com που είναι από τα πιο αξιόπιστα sites, και μέσα εκεί μπορείτε να συγκρίνετε τιμές, εγκαταστάσεις, τοποθεσία και τιμές για να διαλέξετε την διαμονή σας, έχοντας ως σημαντική πηγή πληροφόρησης φυσικά και τα σχόλια των προηγούμενων φιλοξενούμενων.)

Σημείο [β]. Άνοιγα το στόμα μου και μιλούσα. Το πιο απλό πράγμα. "Where are you from?". Ή ένα απλό hi! με το που μπαίνεις στο δωμάτιο αρκεί. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Όλα κυλούν μόνα τους από κει και πέρα. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην ήθελε να ανοίξει μια συζήτηση με ένα νέο πρόσωπο. Εκτός από έναν, τώρα που το σκέφτομαι. Αλλά ακόμη κι αυτός άρχισε να κελαηδά την μέρα που ήρθε η αστυνομία να τον επισκευτεί. (όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν αστειεύομαι. Ο μοναδικός τύπος που μου την είχε δώσει στο χόστελ γιατί άνοιγε την τηλεόραση στις 4 το πρωί μέχρι που του έριξα ένα χέσιμο, και την άλλη μέρα ήταν όλο μέλια. ΦΑινόταν τρομαγμένος. Αργότερα ήταν που έμαθα πως εκείνο το πρωί είχε επισκέψεις από την τοπική αστυνομία γιατί ήταν μάρτυρας σε ένα δυστύχημα. Ίσως να νόμιζε ότι εγώ τους φώναξα χαχαχαχαχαχα!)

Το μόνο επίπονο σε όλο μου το ταξίδι, ήταν πως όλοι οι σταθμοί του, όπως η ζωή, έτσι κι αυτοί τελείωναν με έναν αποχαιρετισμό. Κάθε αντίο και ένας μικρός θάνατος.
(καταθλιπτική μουσική στο background, και με το τελευταίο αυτό μακάβριο μήνυμα πέφτουν οι τίλτοι του τέλους.) 

Φιλιά σε όλους! Είθε ο τελευταίος αποχαιρετισμός να αργήσει να έρθει, κι αν έρθει να γίνει με χαμόγελο! That's the whole point

Παρασκευή 23 Νοε, Λισαβόνα, "η συνέχεια"

*fast forward* Την κοπανάω από το κοινόβιο - check-in στο χόστελ - ψώνια από σούπερμαρκετ - μαγείρεμα στη γαμάτη κουζίνα του χόστελ - πρώτη φλασιά νοσταλγίας - φαί - μπάνιο - και γρήγορα στο δωμάτιο για siesta. Όταν νιώθω άσχημα, πάω και την πέφτω για ύπνο. Είναι πολύ πιο εύκολο για ξαναγίνεις ευτυχησμένος όταν είσαι ξεκούραστος. Στο δωμάτιο γνωρίζω τον Bart (ολλανδός που αργότερα θα αποδειχθεί μεγάλος "παίκτης"). Είχε έρθει στη Λισαβόνα για να δει την Πορτογαλέζα γκόμενά του, η οποία περίμενε να τον δει από κοντά για να του πει ότι έχει ξενερώσει. Έπρεπε δηλαδή το παιδί να πληρώσει ένα σωρό λεφτά σε εισιτήρια και διαμονές, για να φάει την χυλόπιτα. Αυτό γιατί το κάνετε καλές μου κοπέλες; Επειδή αυτά "δεν λέγονται από το τηλέφωνο;" Μια χαρά λέγονται. Και είναι και πιο φτηνό. Σε χρόνο και χρήμα.

Τέλος πάντων, κι αυτός κι εγώ είχαμε τα μούτρα μας λίγο πεσμένα, και για να το γυρίσουμε κανονίσαμε να την πέσουμε για ύπνο για καμια ωρίτσα και μετά να πάμε για βόλτα-ποτάκι στο Bairro Alto (προφέρεται μπάιχο άλτο. Το διπλό "r" ή και στο τέλος της λέξης, γίνεται κάτι μεταξύ σε γ και χ). Μια γειτονιά της Λισαβόνας πίτα στα μπαράκια, με τον κόσμο να γεμίζει τους πεζόδρομους, και να πίνει το ποτάκι του έξω. Θυμίζει πολύ την Βαλαωρίτου στην Θεσσαλονίκη. 

Μόλις προλάβαμε να κλείσουμε τα ματάκια μας για 5 λεπτά και να σου άλλοι δύο κεφάτοι βραζιλιάνοι συγκάτοικοι, ήρθαν και μας αναστάτωσαν. Ένα πράγμα μόνον έχω να πω για τους βραζιλιάνους. Τρελοί. Και ψυχάρες. (Δύο δηλαδή.) Είναι μακράν ο πιο τρελός λαός που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα. Και ιδίως στην Λισαβόνα είναι πολλοί. Όχι μόνον τουρίστες αλλά και αρκετοί μόνιμοι. Ο λόγος προφανής, η κοινή γλώσσα, κάνει πολύ άνετη τη διαμονή τους εδώ. Και ενώ η Βραζιλία έχει πιο όμορφες παραλίες από την Πορτογαλία (fact), πιο όμορφο καιρό (fact), και πιο ανοιχτό κόσμο (δική μου εκτίμηση αν και δε νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς οπότε και εδώ, fact), πολλοί βραζιλιάνοι έρχονται και μένουν μόνιμα στην Πορτογαλία για την ασφάλεια.

(έχω σπάσει όμως την ροή της ιστορίας και είναι καιρός να επιστρέψω...)

*Είσοδος των Βραζιλιάνων στη σκηνή*

Ήταν δύο. Ο Igor και ο Alex. Όχι δεν είμαι εγώ αυτός, ούτε ο Ιγκογ ο φανταστικός μου φίλος. Τον φανταστικό μου φίλο τον λένε Jimmy και είναι από τη Χώρα του ποτέ. Καλό παιδί, φοβερή παρέα όταν δεν έχεις κανέναν άλλο να μιλήσεις, αλλά παρεξηγημένος πολύ. δυσκολεύεται πολύ με τον κόσμο. Όλοι κάνουν λες και δεν υπάρχει.( Άλλο ένα διάλειμμα κακόγουστου χούμορ).

Ξαναβγάζουμε τις πυτζαμούλες μας λοιπόν, και φεύγουμε, 4 τον αριθμό πλέον, εγώ ο Bart ο Alex και ο Igor, για φαί. Και μετά για βόλτα στα μπαράκια της Λισαβόνας. Και μετά στα κλαμπάκια της. Όπου και φάγαμε σε όλα "πόρτα". Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι είμασταν 5 τύποι ο ένας πιο άκυρος από τον άλλο. Εγώ ο χειρότερος απ'όλους. Το πουλόβερ μου ήταν λερωμένο από τη στάχτη της χθεσινής πίτσας, και το παπούτσι μου είχε ένα θεοστρόγγυλο πορτοκαλί λεκέ από γλυκόξυνη σάλτσα του κινέζικου. Ευτυχώς έβρεξε χθες και ξεπλύθηκε. (Α! βέβαια...ξέχασα να αναφέρω ότι γίναμε 5 με πέμπτο έναν ακόμη βραζιλιάνο, τον Marcio).

Γυρίσαμε ψιλοαπογοητευμένοι, αλλά η βραδιά ήταν όμορφη, χάρη στην καλή παρέα. Δέσαμε πολύ ωραία με τα παιδιά. Ένα δέσιμο που το νιώθεις από τις πρώτες ώρες.

Τρίτη μέρα στη Λισαβόνα, και τρώω όλη τη μέρα με την βραζιλιάνικη κομπανία. Βόλτες, φαγάκι, και μια επίσκεψη στο Oceanario της Λισαβόνας. Γυρίζουμε στο χόστελ και η παρέα μεγαλώνει. Προστίθονται σ'αυτήν μια παρέα βραζιλιάνες. Είπαμε. πολλοί βραζιλιάνοι στη Λισαβόνα, και όποτε μπορούν συσπειρώνονται. Είμαστε τώρα στο common room του χόστελ, με κόσμο να αράζει στα αναπαυτικά πουφ, και οι βραζιλιάνοι αρχίζουν να βάζουν τα τραγουδάκια τους στον υπολογιστή του χόστελ. Μας μαθαίνουν να χορεύουμε σάμπα. Αποτυγχάνουμε παταγωδώς αλλά δε βαριέσαι...συνεχίζουμε. Και για να μην τα πολυλογώ, ξεκινά το μεγαλύτερο γλέντι στην ιστορία του χόστελ (έτσι τουλάχιστον μας είπε ένα παιδί που δουλεύει εκεί) με αμερική, ισπανία, πορτογαλία, γερμανία και άτομα από χώρες που ποτέ δεν γνώρισα να παίρνουν μέρος στο Χορό Δίχως Αύριο. (Το χόστελ ήταν μεγάλο, και είχε πολύ κόσμο). Υπήρχε κόσμος που σκόπευε να βγει έξω εκείνο το βράδυ. Ούτε ένας δεν έφυγε. Πραγματικά πιστεύω ότι εκεί την βραδιά κάναμε το καλύτερο γλέντι στη Λισαβόνα.

 Το άλλο πρωί ο Bart είχε ξεχάσει και τη γκόμενά του και όλα, και έφυγε με τις καλύτερες αναμνήσεις. Για την ακρίβεια έφυγαν και οι τρεις συγκάτοικοι, Bart, Alex και Igor. Ο πρώτος για Ολλάνδία και οι βραζιλιάνοι για το CERN. Ήταν και οι δύο πυρηνικοί φυσικοί και ήθελαν να το επίσκευτούν από κοντά, τώρα που ήταν στην Ευρώπη. Δώσαμε τις αγκαλιές μας και τα e-mails, και την υπόσχεση ότι θα φιλοξενήσουμε αν περάσει κάποιος της παρέας από τα μέρη μας.

Το φοβερά ενδιαφέρον ήταν πως ενώ οι βραζιλιάνοι δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου αγγλικά (μόνον βασικές λέξεις) όχι απλώς συνεννοούμασταν, αλλά περνούσαμε και πολύ καλά μαζί! Μέσα σ'όλα έμαθα και κάποια πολύ βασικά πορτογαλικά. Και κατά την άποψή μου, τα πορτογαλικά των Βραζιλιάνων ακούγονται πολύ πιο όμορφα από αυτά των Πορτογάλων. Οι Τελευταίοι έχουν την συνήθεια να κόβουν πολύ τις λέξεις και κυρίως τα φωνήεντα, ενώ αντίθετα οι Βραζιλιάνοι τα τονίζουν.

(τώρα που ξαναδιαβάζω το κείμενό μου, σκέφτομαι να αλλάξω τον τίτλο σε "Ωδή στους Βραζιλιάνους")

Όταν ήμουν μικρότερoς άκουγα πολλούς πρεσβύτερους να μου λένε πως οι μοναδικοί πραγματικοί φίλοι που θα κάνω είναι στα χρόνια τα παιδικά και τα νεανικά. Και τον τελευταίο καιρό η ίδια άποψη άρχισε να παρουσιάζεται και σε συζητήσεις με συνομήλικούς μου. Η σκέψη δηλαδή, πως "ότι φίλους κάναμε, κάναμε". Από δω και πέρα τα νέα άτομα που θα γνωρίζουμε θα μπορούν να μπαίνουν μόνον στην κατηγορία "γνωστοί". Όχι πιο πάνω. Και προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω, είναι πως για να αποκαλέσεις κάποιον φίλο, και να το νιώθεις, πρέπει να έχεις ζήσει ξεχωριστές στιγμές μαζί του, οι οποίες μάλιστα να έχουν αναδείξει κάποια χαρακτηριστικά του που σε κάνουν να τον εμπιστεύεσαι και να τον εκτιμάς. Το πρόβλημα είναι πως από μια ηλικία και μετά, δεν έχεις τον χρόνο να ζήσεις ξεχωριστές στιγμές με νέα άτομα, οι υποχρεώσεις είναι πολλές και ο ελεύθερος χρόνος λίγος. Και εκείνον θα τον αφιερώσεις στα άτομα που έχεις ήδη διαλέξει από τη ζωή σου μέχρι εκείνο το σημείο. Ακόμη χειρότερα, δεν υπάρχει η όρεξη να ανοιχτείς σε νέα πρόσωπα, και να τους δώσεις την ευκαιρία και τον χρόνο να σε μάθουν και να τους μάθεις καλύτερα. Όλα συνοψίζονται σε μια λέξη, τελικά. Χρόνος. Λιγοστεύει για μας όσο μεγαλώνουμε.

Σ'αυτό το ταξίδι μπορώ με σιγουριά να πω πως υπήρχαν άνθρωποι που αν μέναμε λίγο πιο κοντά, (και όχι στις δυο άκρες του κόσμου) θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πολύ καλούς φίλους.

Μια φωτογραφία με την παρέα και ένα μουσικό βιντεάκι από εκείνη την βραδιά, πριν κλείσω...

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012, Λισαβόνα

Θα μεταπηδήσω μερικές μέρες, και μερικές εμπειρίες για να εξιστορήσω τα προχθεσινά "σκηνικά" τώρα που τα έχω φρέσκα. Αυτά της Λισαβόνας.



Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη Λισαβόνα, και η πρώτη μου εμπειρία με το couchsurfing. Για όσους δεν γνωρίζουν, couchsurfing είναι ένα website (πλέον ολόκληρη κοινότητα), όπου φιλοξενείς αμισθί κόσμο απ'όλο τον κόσμο που έρχεται να επισκευτεί την πόλη σου, και με την σειρά σου να φιλοξενηθείς από άλλους, αγνώστους. Αν και σε πρώτη φάση ακούγεται επικίνδυνο, έχουν προβλεφθεί πολλές δικλείδες ασφαλείας στο όλο σύστημα ώστε να μην παίρνεις ρίσκο. Εμένα προσωπικά με φιλοξένησε ένας νεαρός Γάλλος αρχιτέκτονας, που τα παράτησε όλα στη Γαλλία και ήρθε να ζήσει στη Λισαβόνα, "την ομορφότερη πόλη της Ευρώπης", όπως λέει και ο ίδιος.

Ο φίλος αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικός ακτιβιστής με βασικές δράσεις τη λειτουργία του κοινοβίου (ξέχασα να αναφέρω ότι θα έμενα σε κοινόβιο), και τη δημιουργία ταινιών για το πολιτικό σύστημα και  τους εναλλακτικούς τρόπους διαβίωσης. (Είπα αν είναι να κάνω couchsurfing να το κάνω σωστά. Με τρομοκρατικές οργανώσεις και πάνω). Για τον λίγο χρόνο που πέρασα μαζί του, φαίνεται καλό παιδί. Πασιφιστής, μιλάει, γελάει, βοηθάει και προσφέρει. Βασικές προϋποθέσεις για να χαρακτηρίσεις κάποιον "καλό".

Είχαν μια υπέροχη ταράτσα και πέτυχα την θέα ακριβώς την ώρα που ο ήλιος βασίλευε πίσω από την πόλη. Η πλάκα είναι ότι στην ταράτσα ανεβαίνεις από σκαλωσιές πυρασφαλείας που περνούν από όλα τα μπαλκόνια. Στην ουσία δηλαδή, περνάς μέσα από το μπαλκόνι του καθενός (και τη μπουγάδα του) χωρίς κανένα πρόβλημα όμως γιατί όλοι είναι φίλοι (είπαμε, κοινόβιο), για τους οποίους μάλιστα μαγείρεψα την πρώτη μου πίτσα!

Άνοιγμα φύλλου μόνος (με κάποιες βασικές κατευθύνσεις του οικοδεσπότη φυσικά), μπόλικη σάλτσα από ντομάτα και πατάτα (που μύριζε υπέροχα), από πάνω κάθε λογής φρέσκα λαχανικά και ένα αυγό στη μέση για να το απογειώσουμε. Ο στόχος ήταν να φιλέψουμε γύρω στα 30 άτομα, οπότε Οι πίτσες έγιναν 5-6 και πολλά "γειτόνια" έφερναν τα δικά τους πιάτα. Τσάι, ζαχαρωμένο ποπ κορν και διάφορα μπινελίκια. Είχαμε πάρτυ λοιπόν!

Κουβεντούλα, φαγάκι, ποτό για τους αλκοολικούς, και για αποκορύφωμα έναν πλειστηριασμό κάποιων έργων μιας κοπέλας, της Γκόα (ισπανίδα, φοιτήτρια καλών τεχνών και πολύ γλυκιά). Ο πλειστηριασμός απέκτησε φοβερό ενδιαφέρον από την αρχή του. Οι προσφορές που έκανε ο καθένας για τα έργα της κοπέλας γινόταν κατά κύριο λόγο με αντιπραγματισμό. Δηλαδή οι προσφορές από το κοινό δεν ήταν "10 ευρώ!", ή "20 ευρώ!", αλλά "ένα βιβλίο, 2 κρεμμύδια, 1 σκουλαρίκι, και το σλιπάκι μου του σούπερμαν!". Έβαζαν και λεφτά βέβαια, αλλά όχι πολλά.

Στο γλέντι οι γνωριμίες αμέτρητες. Ταξιδιώτες, φοιτητές erasmus, ντόπιοι, ένας ρουμάνος που θεωρούσε το couchsurfing πολυτέλεια και κοιμάται σε παγκάκια και εγκατελελειμένα σπίτια, έναν πορτογάλο yogi, και κάθε είδους ξεχωριστές προσωπικότητες. Την πρώτη θέση όμως θα έλεγα πως κατέκτησε ένας καναδός χίππης, ράθυμος τελειώς, με αργές κινήσεις και ομιλία. Γι αυτόν πιστεύω όλα κυλούσαν πιο αργά. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής, αρκετά οξυδερκής σε αυτά που έλεγε, αλλά του έπερνε αρκετή ώρα. Ίσως και να το έκανε επίτηδες για να  εκμεταλλευτεί τις καθυστερήσεις ώστε να σκεφτεί την πιο έξυπνη ατάκα. Ίσως πάλι, να ήταν και τα πολλά ναρκωτικά.
Στην αρχή μου ζήτησαν να μην του δώσω πολύ θάρρος, γιατί δεν τον ήθελαν στο σπίτι. Βλέπεις, ήταν χαρακτηριστική περίπτωση από κείνες που η ευφυΐα φέρνει μαζί της την εκκεντρικότητα. Παρόλα αυτά τους παράκουσα, και έφτασα να μιλάω πιο πολύ με αυτόν παρά με οποιονδήποτε άλλο γιατί φαίνεται πως είχαμε αρκετά κοινά στον τρόπο σκέψης. Και ήταν καλή παρέα.

Όλα κυλούσαν όμορφα, η ώρα κυλούσε, κι εγώ άρχισα να κουράζομαι. Ήθελα να ξεραθώ, αλλά δεν υπήρχε κάποιο απομονωμένο (και γενικά μονωμένο) μέρος, και οι υπόλοιποι περνούσαν υπέροχα. Πράγμα που σήμαινε ότι το γλέντι θα κρατήσει πολύ ακόμη. Και ενώ τελικά βρήκα να κουρνιάσω σε ένα κρεβάτι εκεί στα κοντά, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της δοκιμασίας. Το κτίριο δεν είχε θέρμανση, και εγώ δεν είχα υπνόσακο. Ή κουβέρτα. Ή σεντόνια. Κοιμήθηκα φορώντας 3 μπλούζες, ένα φούτερ, 2 ζευγάρια κάλτσες, το σκούφο μου, και πάλι κρύωνα. Χάλια λοιπόν, και ακόμη χειρότερα, γιατί κοιμήθηκα παρέα με τον Οράτιο. Που είναι γάτα. Μια πανέμορφη, του σιάμ, πράγμα που δεν βοήθησε όμως γιατί όπως και να'χει, είμαι αλεργικός σε όλες. Πνίγηκα στη μύξα.
Και το αστείο έχει συνέχεια. Οι δύο από τους τρεις μόνιμους ενοίκους θα έφευγαν για το σαββατοκύριακο και άφησαν εμένα υπεύθυνο (!) για το διαμέρισμα. Τους αποχαιρετώ λοιπόν με ένα χαμόγελο κουνώντας λευκό μαντήλι στο κατώφλι της πόρτας, και με το που φεύγουν μαζεύω όπως όπως τα μπογαλάκια μου και την κοπανάω! χαχαχαχαχαχα.

Βρίσκω ένα ωραίο αρκιβό, κυριλέ hostel κοντά σε μια υπέροχη, κεντρική περιοχή της Λισαβόνας (Baixa/Chiado), και αφήνω ένα μήνυμα πίσω μου εξηγώντας πως έπρεπε επειγόντως να φύγω. Η εναλλακτική θα ήταν να το παίζω οικονόμος ενός διαμερίσματος γεμάτο με τρίχες του Οράτιου. Και δεν ήμουνα στο mood. Πριν φύγω βέβαια έριξα ένα σφουγγαρισματάκι σε κουζίνα και μπάνιο, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία, την εμπιστοσύνη και τις ωραίες στιγμές, αλλά και για να αποφύγω ένα κακό σχόλιο στο προφίλ μου στο couchsurfing. Γιατί κατά βάθος είμαι ένας πανούργος ωφελιμιστής.

Στο σύνολό της, σαν εμπειρία ήταν αρκετά ωφέλιμη. Έγιναν συζητήσεις που δεν μπορώ να εξιστορήσω εδώ για θα έπρεπε να γράφω για ώρες. Έμαθα πράγματα για τόπους που θα ήθελα να επισκευτώ αλλά και για τόπους που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν. Παρακολούθησα τρόπους σκέψεις πολύ διαφορετικούς από τον δικό μου, αλλά και άλλους πολύ κοντά στον δικό μου από ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα.
Μάλιστα αν δεν αλλάξω πολύ στο μέλλον, θα επιδιώξω η γειτονιά που θα μένω να είναι έτσι ζωντανή και δεμένη, με δράσεις και δρώμενα, έχοντας όμως πάντα ο καθένας τον προσωπικό του χώρο. Πάντα. Διαφορετικά χάνεις πολλές από τις ελευθερίες σου γιατί θα είσαι πάντα δέσμιος του προγράμματος της κοινότητας.

Η ιστορία συνεχίζεται στο hostel, με εμένα ψυχοπλακωμένο να μαγειρεύω μόνος, ενώ σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να το έκανα με δικούς μου ανθρώπους... To be continued γιατί σε λίγο έχουμε δείπνο όλοι μαζί στο hostel και ψοφάω της πείνας. Φιλιά σε όλους!

Η πίτσα μου! (η φωτογραφία είναι στραβά, το ξέρω, αλλά δεν ξέρω τί σκάλωμα έχει φάει το pc και δεν μου την αλλάζει. Μου'ρχεται να το σπάσω)

Thursday, 11th of november 2012,

Thursday, 11th of november 2012,

I just departed from Linz, the third biggest city in Austria, with the river Danube piercing through, and now I'm heading towards Salzburg.
Linz is considered a cultural city, probably because of its many festivals supported by the municipality and various happenings organized by indipendent stages and bars. At least that's what I've read, because I never left the hostel, to actually witness it. (The reason for that will be revealed later on).
 But let's take it from the start...
At first I knew nothing about Linz.What to see, visit, taste or experience. And I still don't. But Linz was a good one-night stop (not 'stand') on my way to salzburg.  I hadn't  booked any accomondation, hadn't told anyone about it, so there was no street paved with red roses for me. only two lines of bad instructions of how to find a youth hostel. So, at that time, I wasn't all that psyched. And that lack of excitement was augmented to a light frustration thanks to 1 hour round-the-neighborhood walk (I was feverently trying to map the place and decipher the instructions in order to find the hostel), and the youth hostel, itself, for ripping me off of my 24€ for one night and one membership card. Eventually my whining inner-self started getting on my nerves. There are some serious shyte in the world to whine about and my mellow day in Linz was not one of them. So I actually did what I've always been doing right from the beginning of this journey. I talked to the first person I saw next to me. And this time it wasn't just one, but a whole pack. They were an interesting-looking company of young people doing some out-of-place stuff while I was trying to check-in. And they caught my attention. So, I thought I should ask. They were very friendly right from the start, andjust after a five-minute chit-chat they invited me to hang out with them later on, in case I felt lonely. That was a very thoughtful, very kind gesture and it really cheered me up. (They were all taking part in a 10-day course on digital art, and I was lucky enough to bump into them on their team-building day). So I did join them. and there was Leo, and there was Katia, and Maria, (some beautiful, young souls), with games, and dancing, and food and people from all over europe explaining more about their countries.
Quite a pleasantly unexpected day, that one. I thanked Lady Luck for that and went straight to bed. I was travelling to Salzburg in the morning.

About my present and future location now... Fotis is hosting me at the moment in Duesseldorf and I'll be departing in tomorrow for Lisbon. Then I'll be spending my last 10 days of Europe in Portugal, and fly right afterwards to Buenos Aires. In Argentina, I'm planning to wander around for at least 3 weeks. And although I was planning to avoid Patagonia, EVERYone's urging me to go, so I'll do it. It's the best time of the year to visit it after all, and I'm not sure if I'll get a second chance, being so close and all.

I'll try to upload some photos as well.
But for now, stay safe everyone! Safe and joyful!

                                                          

07/11/2012, travelling by train, Vienna - Linz

 It's 10:50am and I just caught the train by suprise. Just when it was ready to scuttle off in two minutes time. If i'd have missed i would probably have waited for a couple of hours till the next one. So... 2 minutes of stress in a 24-hour day is a very good ratio, when you think about daily lives.

Just showed my ticket to the inspector. I have enough time to note down my days in Vienna. The story continues at the point where I leave Dimitri behind. The journey between Budapest and Vienna usually lasts 3 hours but it felt no more than 5 minutes thanks to four 20year-old Americans who study in the University of Chicago but staying in Vienna for some sort of an exchange program. They offered me a jolly good company and some useful info of what to visit in the States. Learned a lot about their educational system, and they learned a lot about the crisis in Greece. (It seems that everyone is interested in that topic, when I reveal that I'm greek but they're all too afraid to ask.) I Wave them goodbye, jump off the train and a brand new chit-chat begins with a fifth american girl, who's been listening the whole time but was too shy to join in. She tells me about her own monthly travels around europe, beginning from the highlands of Scotland to Vienna. It was quite obvious by now that if you choose to walk this road, you'll see the footsteps of the ones who made the same choices before you, and meet all those who think and act in the same wavelength. And they.are.many. We exchange our farewells with the american girl, (it seemed like an awkaward moment because I think that she expected me to suggest a night-out, which i didn't, but ok...) (όχι δεν με "έψηνε" για του έλληνες φίλους).

Straight (Damn. I just threw a glance outside the train's window and it's beautiful. Bright-green valleys, traditional houses. Ok I'll stop writing for now. I want to enjoy this...)

(short stop at St Poelten. I'll just continue now...) So... straight to the hostel, had a great laugh with the guy at the reception. Very funny guy. (sidenote: Just one honest smile can take you a long way. Seriously. I'm pretty certain that the three free beers and one free breakfast I got was the result of some good atitude. Of course, if you choose to turn into a joyful person just for some free mugs of beer, then you're no better than a slut. But at least a joyful one. Who doesn't like joyful sluts? I will stop here because I'm not sure where this is going.)

5 more minutes and I'm in the room with Rohan, from India, talking about... What were we talking about? Probably the crisis in Greece. A couple of minutes later Edmilson comes in. A really tired-looking brazilian, who after 10 minutes of joking around has forgotten all about exhaustion, and what that was, and joined us for beers down at the bar. (Great company. There were times when I had to kneel down and fold myself just to survive the laughter.) So, there we were, a greek, a brazilian and an indian (just like a generic joke) talking about american series, weather, women and cucarachas. And the more we talked the more the idea that "the things that unite us are far more than those which divide us" was solidifying in our minds. Every single person in the whole world despite its religion, political views, birth place, or language really understands concepts like love, freedom, safety and happiness. Despite the fact that these are some of the most abstract constructions of the human mind. We've all have experienced them at some point in our lives and we all struggle for them. And i still can't understand how we so skillfully managed to create so many artificial differences between us. Because, ultimately all differences are man-made. Off-topic again... Or maybe not...

P.S. I'm really glad that I chose to stay in hostels and not some cheesy hotel, because, apart from the price, hostels are like small communities. They're like breeding nests of interesting people from all over the world.

Πρωτη στάση, Βουδαπέστη

 Το ταξιδι ξεκινα ευτυχως με καλη παρεα, τον Δημο. Αν ημουν μονος στο αεροπλανο μετα απο τους αποχαιρετισμους θα ειχα ψυχοπλακωθει. Ευχαριστη πτήση, παιρνουμε βαλίτσα, βγάζω φιορινα απο αεροδρομιο, πρωτο λεωφορειο. Ειμαι λιγο στα χαμενα. Προς το παρον δεν ξεκινω ενα τεραστιο ταξιδι αλλά ότι απλώς παω τετραήμερη επίσκεψη στο Δημήτρη. Αφου ο Δημος με κατατοπισε σε όλα (όπως και 3 άλλα ελληνόπουλα που ταξιδευαν μαζί μας), βρίσκομαι στη blaja luiza και σφιχταγκαλιαζόμαστε με Δημήτρη που είχα μηνες να τον δω, από τοτε που εφησε την Ελλάδα για να ζήσει στη βουδαπέστη.

02 νοεμβριου 2012, βραδακι. Βουδαπεστη, ουγγαρια και διανυω την Πρωτη μερα... (Βασικα τις πρωτες ωρες) με αναμικτα συναισθηματα αλλα χωρις κανενα τεχνικο προβλημα με εξαιρεση μια δυσλειτουργικη πιστωτικη καρτα. Εχω κι άλλες, δεν ανησυχουμε. Νιωθω την παρουσια μιασ υποσκαπτουσας νοσταλγιας μονο που δεν της επιτρεπω να αναδυθει. Δε θελω να γινω πολυ δραματικος αλλα οσοι ξερουν απο αποχαιρετισμούς γνωριζουν πως η αγαπη μπορει ευκολα να γινει πονος.

(Συνεχιζουμε) Συγκατοικηση, λοιπόν, με ενα πολυ καλο φιλο απο το στρατο, το Δημητρη, τους τρεις συγκατοικους του και τον σπλιντερ τον αρουραιο (κανενας φοβος. Ειναι καλο παιδι, εξημερωμενο).

Πρωτη Σημειωση: να μαθω τα φιορινια

Πρωτο μπαρακι:  το Simpla. Τρελο σκηνικό, τεράστιο με μια κεντρικη στοά πολλά διαφορετικά δωματια, παλαβό ντεκόρ, εναλλακτικό και δε λέω τίποτα άλλο (Εκτός ίσως ότι λέγεται πως θεωρείται ένα από τα διασημότερα του κόσμου. Μύθος; Δεν ξερω). Να το επισκευτείτε μόνοι σας.

Η βουδαπέστη πολύ φτηνή πόλη, όμορφη αρχιτεκτονική και ωραία βραδινή ζωή με νέο κόσμο από όλο τον κόσμο. Κυρίως τουρίστες και exchange program students. ΠΟΛΥ δύσκολη γλώσσα, πολύ ιδιαίτερη. Λίγος κόσμος μιλά τα αγγλικά. Ήρεμος λαός, ήσυχος και παρόλη την δυσκολία στην επικοινωνία θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν.

Οι μέρες στη βουδαπέστη περνούσαν όλο και καλύτερα.  Ανεβοκατέβασμα στο λόφο του gellert και σφίξαν τα μπουτάκια, μουσακά πρώτης τάξεως από τον Δημήτρη, χουχουλιασμα στα τουρκικά λουτρά,  βραδινές εξόδους με ελληνικό παρεάκι από erasmus (ποοολύ γέλιο) σούπα γκούλας αρκετά μεγάλη ώστε να μπορείς να βουτήξεις το κεφάλι σου μέσα και βολτίτσα σε δύο κάστρα,  στην πλατεία των ηρώων, και στο όμορφο πάρκο δίπλα της. (Με ξεπάτωσε ο αλήτης!) δε θα μπορουσα να ευχαριστήσω περισσότερο τον δημήτρη. Παρόλο που δεν είχε την άνεση, με φίλεψε, με κοίμισε και μου συμπεριφέρθηκε σαν αδελφό. Σου εύχομαι τα καλύτερα φίλε μου.

Αυτή τη στιγμή γράφω από βίεννη. Αύριο παίρνω το τρένο για Linz για μια με δυο βραδιές και ύστερα Salzburg. Θα τα ξαναπούμε σύντομα με φρέσκα νέα. Φιλιά σε όσους παρακολουθούν...

                                                 ( Να και ο σπλίντερ)

Name and Purpose

     First post and I can think of nothing more superlative than a typical, all-time-classic introduction of myself. Most of the people that I am reaching out to right now, are probably puzzled by the choice of the language (being English and not Greek). I understand the light frustration but I chose the English language for the introductory because I hold high hopes that future friends from around the globe will throw a glance at my journey, once in a while, and if I limited myself to Greek then most of the people that I will definitely meet on this journey won't understand a fecking* thing. ( Actually I have a vague feeling that this blog will eventually turn into a host of three languages. English, Greek and Spanish)

Anyway...
    I'm Alex and quite recently turned 26. I'm from Thessaloniki, a city in the northern part of Greece and due to various reasons that I will explain later on in this digital journal, I'll be commencing (in the next 12 hours) a journey around the World.
 
The Purpose of this journal... Actually no. This journal serves not just one, but a lot of purposes. Let's begin by saying that firstly, it will become a comforting light post for all those who reeeaaally want to know how I am doing (being alive and all), and track my adventures. Secondly it has been created so I can track and re-read my adventures because I'm pretty sure that they'll be so many in so little time that I'll have already forgotten half of them till I get back (so, I'll be learning them by heart). And thirdly, I am hoping to "exploit" it as "manual" of guidance from all the tips and suggestions that I'm hoping to gather (in the form of comments) from friends and family about all the places I'll be visiting and all the places that I won't. In practice, I will be informing everyone where I am, and what my plans are going to be for the next month, so I can get some feedback of what to see, taste, visit, experience or avoid.

For now my itinerary goes as follows:

Budapest (Hungary)
Bratislava (Slovakia)
Wien (Austria)
Salzburg (Austria)
Münich (Germany)
Stuttgart (Germany)
Düsseldorf (Germany)
Portugal
Argentina
Uruguay
Brasil
Peru
Guadalupe
Panama
Mexico
U.S.A
Canada
Marocco
Senegal
Tanzania
Zambia
Zimbabwe
Mozambique
Botswana
Madagaskar
Australia
New Zealand
Japan
Hong Kong
Thailand
Cambodia
Vietnam
India
Israel
...aaand the great return back home.

And I'm pretty sure that nothing will go as planned. But...hey! That's a good reason to write my itinerary down. So I can look at it, at the end of my trip and see how much far off I've gone.

I won't be writing frequently, and I'll probably won't be able to answer all your comments, but I promise I won't miss a good story, I will keep it alive, keep it breathing.


Well, that all for now folks!
Stay safe family! Friends! Love you all!

Σας αγαπώ όλους και υπόσχομαι να γράφω αρκετά στα ελληνικά για να μην κουράζω!


*Swearing will be limited to feck, shyte and arse and other abnormal phrases and words. The reason for this is that swearing in ridiculous words is like grabbing Anger by the horns and dressing him up as a old lady with pink panties. It's quite liberating.