the closer I got to my paradise

(ακολουθεί ποίημα στα ισπανικά. Αμέσως από κάτω κάνω μια πιο ελεύθερη μετάφραση, πολλές επεξηγήσεις, μικρές ιστορίες, και αναφορές σε inside jokes ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητό)

"el lugar mas cerca a mi paraiso"                                

un poema de un Griego que no habla                          
espanol muy bien                                                            
                                                                                               
hay un lugar donde necesitas solo 5 minutos!                    
5 minutos para ir al mar o compar verduras,                      
5 minutos para cruzar el pueblo,                                        
5 minutos para tomar un jugo o tomar el sol.
Y apesar de esto, nada ni nadie es puntual!

Un lugar donde zapatos son inutiles.

Donde puedo ir al mar con el culo desnudo,
porque por la manana no hay nadie!

Donde no sabes que estaras haciendo en la proxima hora

Donde criminales y ladrones no existen, 
exepto un duende pobre con mucho hambre,
que vive en la cocina, y otro que se llama... Mango!

 Es un lugar donde puedo ser una mejor persona
con los otros y conmigo mismo,
 porque aqui estoy feliz.

donde la gente me ayuda aprender palabras como "frungir",
expresiones como "tengo tanta hambre que me comeria al cristo por los pies"
o "tengo los huevos negros del humo de cien batallas"
y... mucho mas espanol generalmente

donde los ingredientes son pocos pero los platos ricos y la compania grande,

donde no tengo plata para pescado pero tengo tiempo para pescar,

donde los mosquitos no me pican pero me muerden,

Donde la playa es turquesa, y la arena blanca.
El sol fuerte y el aire claro.
Pero esto no importa tanto.
Lo que hace de este lugar realmente maravilloso para mi,
es todas las guapisimas almas que yo encontre
gente que ayuda, que comparte, que se rie

Es un lugar loco donde "Tribu"... en realidad... es una tribu!

hay gente que pasa por ahi pero no toca
pasa pero no prueba, no vive.
Pero como yo lo vi, como yo lo experimente, como mi mente funciona, como mis gustos son,
esse es el lugar mas cerca de mi paraiso
y la gente que encontre ahi son mis amigos de por vida
en cualquer lugar del mundo, espero que nos encomtremos otra vez!



"Το κοντινότερο στον παράδεισό μου μέρος"

ποίημα ενός Έλληνα που δεν μιλά πολύ  καλά Ισπανικά

Υπάρχει ένα μέρος όπου χρειάζεσαι μόνον 5 λεπτά!
5 λεπτά για να πας στη θάλασσα ή να αγοράσεις λαχανικά,
5 λεπτά για να διασχίσεις το χωρίο,
5 λεπτά για να απολαύσεις έναν χυμό ή τον ήλιο,
Και παρόλα αυτά, κανείς και τίποτα δεν είναι στην ώρα του!

(Επεξήγηση: ως τώρα, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Είναι ένα πολύ μικρό χωριό!.... 1.900 κάτοικοι, δεν υπάρχει άσφαλτος, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μόνον ένα λιμανάκι και αρκετά golf carts για τους τεμπέληδες που βαριούνται να περπατήσουν. Όλοι είναι τελείως χύμα και κανείς δεν είναι ποτέ τυπικός στα ραντεβού του. Δεν σε απασχολεί όμως γιατί είσαι κι εσύ στην ίδια φάση)

ένα μέρος όπου τα παπούτσια είναι άχρηστα

(επεξήγηση: επιστρέφω στο γεγονός πως δεν υπάρχει άσφαλτος. Όλοι οι δρόμοι είναι πολυπερπατημένη λευκή άμμος. Άμμος όπου και να πας. Για 10 μέρες που ήμουν εκεί, όλη τη μέρα περπατούσα ξυπόλητος. Μου κακοφάνηκε πολύ την τελευταία μέρα που ξαναφορούσα τα παπούτσια μου)

Όπου μπορώ να πάω στην θάλασσα με γυμνό τον κώλο,
γιατί τα πρωινά κανείς δεν είναι εκεί!

(το περιεχόμενο σαφές)

όπου δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνεις την επόμενη ώρα

όπου εγκληματίες και κλέφτες δεν υπάρχουν,
εκτός από έναν καλλικάτζαρο φτωχό και πεινασμένο,
που ζει στην κουζίνα, και έναν άλλο, 
που τον λένε Μάνγκο!

(Μερικά λόγια εδώ, για τους δύο κλέφτες. Ξεκινάμε με τον καλλικάτζαρο. Μένουμε σε χόστελ. Πράγμα που σημαίνει ότι η κουζίνα και τα δυό της ψυγεία είναι κοινά. Όλοι έχουν πρόσβαση εκεί. Σε χόστελς συμβαίνει να μην σου κλέψουν ποτέ την κάμερα, κι ας την έχεις εκεί να στέκεται για ώρες μόνη της, αλλά κάθε μέρα να σου κλέβουν από ένα αυγό ή καμιά φέτα ψωμί, ή τα δημητριακά σου. Οι προτεραιότητες "των κλεφτών" αλλάζουν στα χόστελς. Οπότε καθημερινά είχαμε κάποιον να έχει χάσει τη μαρμελάδα του, το γιαούρτι του, την ντομάτα του, το λάδι, το αλάτι και λοιπά, και λοιπά. Όλοι ξέραμε ποιός ήταν ο κλέφτης φυσικά. Ο καλλικάτζαρος που ζει στην κουζίνα!"
Κλέφτης δεύτερος. Ο Μάνγκο. Το λαμπραντόρ του χόστελ. Θα έρθει στην παραλία μαζί σου. Θα παίζει μαζί σου. Θα κολυμπήσει μαζί σου. Και αφού θα έχει κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη σου και θα σε έχει μαγέψει με τις χαριτομενιές του, ο αδίστακτος αυτός τύπος, θα φύγει 5 λεπτά νωρίτερα από σένα, παίρνοντας μαζί του κι από κάτι. Μια σαγιονάρα, ένα αντηλιακό, καμιά πετσέτα, το παντελόνι σου. Γενικά ότι υπάρχει διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο αλγόριθμο. Τα σέρνει στο σπιτάκι του ο αλήτης. Οπότε κάθε φορά που μας λείπει κάτι από την παραλία ξέρουμε πού θα το βρούμε. Αυτά για τους δυο κλέφτες του νησιού. Κατά τα άλλα ησυχία τάξις και ασφάλεια)

ένα μέρος όπου μπορώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος στους άλλους και στον εαυτό μου,
γιατί εκεί είμαι ευτυχησμένος

(Ο κανόνας στον οποίο κατέληξα πρόσφατα λέει πως η ευτυχία σου σε κάνει ευδιάθετο, κι όταν είσαι ευδιάθετος είναι λίγα  τα πράγματα που σε "χαλάνε". Το χιούμορ βελτιώνεται και οι καλές πράξεις πολλάπλασιάζονται. Αν είσαι εσύ ευτυχησμένος, κάνεις και τους υπόλοιπους, τριγύρω σου, ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά. Μεγάλη ανακάλυψη, ε;)

όπου οι άνθρωποι εκεί με βοηθούν να μάθω λέξεις όπως "γαμώ" (παρδόν)
εκφράσεις όπως "έχω τέτοια πείνα που θα έτρωγα τον Χριστό από τα πόδια" (ξέρω... πολύ βλάσφημο) και "έχω τα μαύρα αυγά του καπνού από 100 μάχες" (άντε βγάλε άκρη τώρα τί θέλουν να πουν με αυτό)
...και γενικότερα, περισσότερα ισπανικά

(Μου έμαθαν και χρήσιμα πράγματα, φυσικά. Όχι μόνον βλασφημίες. Το τελευταίο με τις μάχες σημαίνει πως έχω μπουχτήσει. Δεν έχει καμία λογική, δεν ξέρω πως προέκυψε, αλλά έχει πολύ πλάκα. Η παρέα μου εκεί ήταν ισπανοί και αργεντίνοι, κατά κύριο λόγο. Οπότε όλη τη μέρα μιλούσαμε Ισπανικά, πράγμα που με βοήθησε πολύ στο να βελτιωθώ. Υπέροχες καρδιές. Είδαν πως είχα όρεξη να μάθω οπότε μου εξηγούσαν πράγματα και με διόρθωναν όλη τη μέρα.)

όπου τα υλικά είναι λίγα, αλλά το φαί νόστιμο και η παρέα μεγάλη

(στο νησί δεν έφαγα ούτε ένα γεύμα έξω. Κάθε μέρα μαγειρεύαμε και τρώγαμε όλοι μαζί. Και παρόλο που το νησί έχει μόνον 2 μίνι μαρκετ και πωλούν τα ίδια ακριβώς πράγματα, καταφέρναμε πάντα να μαγειρέψουμε υγιεινό φαί, σε ποσότητες, φτηνό και ιδιαίτερα νόστιμο. Πολύ ζυμαρικό βέβαια, πολλά φρούτα και πολλά λαχανικά. Κάθε μέρα λαχανικά. Όπως είπα, φτηνά και υγιεινά.
Προσωπικά, επειδή είχα όλο το χρόνο στα χέρια μου και κόσμο για να καταναλώσει, μέρα παρά μέρα έφτιαχνα γλυκά για όλους, για να τους παχύνω)

Όπου δεν έχω λεφτά για ψάρι αλλά έχω χρόνο για να ψαρέψω

(έχει μια μικρή ψαραγορά στα βόρεια του νησιού, αλλά αντί να αγοράσουμε ψάρια προτιμήσαμε να αγοράσουμε δόλωμα και 2 αγκίστρια, δανειστήκαμε ένα καλάμι και μια πετονιά από φίλους, και φύγαμε για ψάρεμα, εγώ και ένας φίλος Ισπανός. Παίρναμε τα ποδήλατα που είχε το χόστελ μέχρι την άκρη του "νησιού", μια διαδρομή 10 λεπτών. Παααρα πολύ ψάρι. Απλά πετάς την πετονιά μέσα στο νερό και στα πρώτα 5 λεπτά βγάζεις φρεσκότατα, ικανοποιητικότατου μεγέθους ψάρια. Σε μισή ωρίτσα έχεις αρκετά για ένα καλό γεύμα. Μετά γυρίζαμε με τις σακούλες γεμάτες ψάρια και νερό να κρέμονται από τα χερούλια του ποδηλάτου, και εμείς να οδηγάμε σαν μεθυσμένοι.)

όπου τα κουνούπια δεν τσιμπούν αλλά δαγκώνουν

όπου η παραλία είναι τουρκουάζ, η άμμος άσπρη,
ο ήλιος δυνατός και ο αέρας καθάριος,
αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό.
Το στοιχείο που έκανε αυτό το μέρος μαγικό για μένα
είναι όλες οι υπέροχες ψυχές που γνώρισα,
πρόσωπα που βοηθούν, που μοιράζονται, που γελάνε

είναι ένα μέρος τρελό... όπου η "Φυλή" είναι πραγματικά μια φυλή

(tribu=φυλή ήταν το όνομα του χόστελ όπου έμενα. Αλλά ήταν κάτι παραπάνω από χόστελ. Ήταν μια κοινότητα. Αυτό προσπαθώ να πω εδώ. Στα ισπανικά ακούγεται λιγότερο άχαρος ο στίχος)

έχει κόσμο που πέρασε από δω και δεν "ακούμπησε",
πέρασε και δεν δοκίμασε, δεν βίωσε,
έτσι όμως όπως εγώ το είδα,
΄όπως εγώ το βίωσα,
όπως δουλεύει το δικό μου μυαλό, όπως είναι τα γούστα μου,
αυτό είναι το μέρος πιο κοντά στον παράδεισό μου,
και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι οι φίλοι μου για μια ζωή,
σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ελπίζω να ξανασυναντηθούμε!


...Κι έτσι έκλεισε το ποίημα που έγραψα και απήγγειλα το τελευταίο μου βράδυ, μπροστά σε όλους τους ξεχωριστούς φίλους που έκανα σε εκείνο το μέρος, και που για μεγάλη μου τύχη ήταν μαζεμένοι όλοι εκεί, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, αφού μόλις είχαμε τελειώσει από ένα καλό τσιμπούσι με ψητά κρέατα. Οπότε στην bucket list προσθέτουμε και το "speaking in front of a public".
Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Το άξιζε πραγματικά να είναι η τελευταία.

Για να δώσω μια ιδέα για το πώς ήταν η εμπείρια, να πω πως είχε κάτι από ποσείδι,  κάτι από αστρίτσι, και κάτι από κατασκήνωση. (Και όσοι γνωρίζουν θα με καταλάβουν)

Το νησί λέγεται Holbox, και βρίσκεται μεταξύ του κόλπου του Μεξικό και της Καραιβικής. Το χόστελ ονομάζεται Tribu. Οι μέρες μου εκεί ήταν "holidays from my holidays", όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ένας φίλος εκεί. Οι ρυθμοί έπεσαν (κι άλλο), τρώγαμε καλά και κοιμόμασταν καλά.
Από τα 5 πρώτα λεπτά που έφτασα σε εκείνο το χόστελ, έφευγα με παρέα για την παραλία που ήταν 50 βήματα μακριά. Ούτε στιγμή για να μείνω μόνος. Ούτε στιγμή για να οργανώσω τα πράγματά μου. Πέταξα τα σακίδιά μου στο δωμάτιο, φόρεσα το μαγιώ και φύγαμε. Μέσα σε εκείνες τις μέρες παρακολούθησα εργαστήρια θεάτρου. Πολύ γέλιο και φοβερά δημιουργική διαδικασία. Σχεδόν κάθε φορά είχαμε ένα μεγάλο κομμάτι αυτοσχεδιασμού, όπου βάζαμε το μυαλό μας να τρέχει και να γεννά απαντήσεις και αντιδράσεις που εξέπληττε και εμάς τους ίδιους. Κολύμπησα βράδυ στη θάλασσα ανάμεσα σε πλανγκτόν που με κάθε μας κίνηση έβγαζε φως. Κολυμπούσες και έβλεπες τα χέρια σου, τα πόδια σου, τα πάντα γύρω σου σαν αύρα να ανάβει και να σε ακολουθεί. Μαγική εμπειρία.

 Έμαθα να μαγειρεύω χορτοφαγικά πιάτα, να κάνω κορμό, γιαουρτογλυκό και λουκουμάδες με σιρόπι και μέλι. Είχα μάλιστα την τιμή να παραδώσω και μαθήματα πυγμαχίας! Μέσα στα πλαίσια των διαφόρων δραστηριοτήτων, έκανα κι εγώ το κομμάτι μου. Δίδαξα! Μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Βελτίωσα σημαντικά τα ισπανικά μου. Ψάρεψα. Ξαναψάρεψα. Καθάρισα τα ψάρια που έπιασα. Μια πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, να θάβω το χέρι μου στις ανοιγμένες κοιλιές των ψαριών και να ξηλώνω εντόσθια. (Ακόμη και στο Μόναχο που φάγαμε ψάρι με τον Λευτέρη, αυτός είχε κάνει όλη τη δουλειά!)

Αν δεν είχα όλα τους φίλους γύρω μου να δημιουργούν αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα, θα είχα βαρεθεί στις πρώτες 2 μέρες. Αλλά αυτό που έδινε ζωή στην όλη εμπειρία ήταν αυτοί οι άνθρωποι, η δημιουργικότητά τους, η ενέργειά τους, και η καλή τους παιχνιδιάρικη ψυχολογία.



Δυστυχώς ο παράδεισός μας δεν εξαρτάται μόνον από την τοποθεσία. Συντελείται και από άλλους παράγοντες που δύσκολα αναπαράγονται. Είναι ένας συνδυασμός χρόνου, ή καλύτερα timing, του τόπου, των ανθρώπων και των προσωπικών αναγκών εκείνης της περιόδου. Αν γυρίσω στο ίδιο μέρος μετά από ένα χρόνο, δεν θα είναι το ίδιο, γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους δέθηκα πιθανότατα να μην είναι εκεί. Αν γυρίσω μετά από 10 χρόνια, μπορεί το μέρος να είναι ακριβώς το ίδιο, οι άνθρωποι ακόμη εκεί αλλά εγώ και οι προτιμήσεις μου να έχουν αλλάξει. Συνοψίζοντας, καταλήγουμε στο εξής. Πώς ο παράδεισος δεν είναι ένα μέρος αλλά μια "κατάσταση".

Ήδη μου λείπουν απίστευτα τα παιδιά και η ζωή εκεί, και παρόλο που με θλίβει, πρέπει να θυμάμαι πως ήμουν τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να ζήσω έναν "παράδεισό μου" έστω και προσωρινά. Είναι κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα. Ίσως και ποτέ.

Ακολουθούν φωτογραφίες...

Το χόστελ (παράδεισος λέμε! Το πιο όμορφο χόστελ που έχω πάει μέχρι τώρα)

επί τω έργω

Το παρεάκι στο μπαράκι του χόστελ

Η παρακάτω φωτογραφία πήρε μέρος σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που κάναμε, για την καλύτερη φωτογραφία με το σακίδιό μας. Ο 2,06 μέτρα αυστραλός είχε μια φοβερή ιδέα για τη δική του φωτογραφία! Προσωπικά έλιωσα στα γέλια

Το παρεάκι και εγώ με τα μούσια μου

 Μάνγκο, ο Αδίστακτος

Μια ιδέα για το πώς μοιάζει η παραλία

Όλο το παρεάκι πριν από τον αποχαιρετισμό

Η λατινική Αμερική τελειώνει για μένα σε μερικές μέρες.  Θα κλείσουμε λοιπόν με ένα όμορφο τραγουδάκι, αντιπροσωπευτικό ενός υπέροχου ταξιδιού.

 Φιλιά σε όλους.

Ψυχο-ανασκόπηση

Έξι μήνες και μισός στο δρόμο και ήρθε η ώρα για μια γενική ανασκόπηση...

Η εμπειρία...μαγική. Το περίμενα ότι θα περάσω καλά, ότι θα δω νέα πράγματα, θα γνωρίσω νέους ανθρώπους, θα ζήσω ωραίες στιγμές, θα αποκτήσω νέες εμπειρίες, και εν μέρει, πίστευα πως θα "ψάξω" και τον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν ήμουν σίγουρος για όλα αυτά.  Ιδίως για το τελευταίο είχα τις αμφιβολίες μου. Μέσα μου, στα πιο βαθιά νερά, καμιά φορά έβλεπα την σκιά μιας σκέψης που έλεγε πως το "ψάχνω τον εαυτό μου" είναι μια κακή δικαιολογία για να υπερκαλύψει πιθανές τάσεις φυγής από όλες μου τις ευθύνες.
 Τελικά όμως, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν. Όλα. Συμβαίνουν με μια ένταση που δεν το περίμενα (Δεν θα μπορούσα να το περιμένω άλλωστε), και συμβαίνουν... από μόνα τους. Δεν χρειάστηκε να το κυνηγήσω συνειδητά. Έρχεται από μόνο του.  Δεν θέλω να δημιουργώ δυσανάλογες προσδοκίες στα άτομα που διαβάζουν αυτό το κείμενο, αυτή την ώρα, αλλά από την άλλη θέλω να ιντριγκάρω. Θέλω να σμπρώξω κόσμο προς αυτή την εμπειρία. Θέλω να σας ψήσω να το κάνετε. Αξίζει.

 Έμαθα πάρα πολλά πράγματα για το ποιός είμαι, και ακόμη μαθαίνω. Η γνώση προέκυψε μέσα από τις πολλές ώρες ταξιδιού στα λεωφορεία, που έπιανα συζήτηση με τον εαυτό μου. Είναι εκείνες οι νεκρές ώρες που το μυαλό δεν παύει να δουλεύει, αλλά έμείς ξεχάστήκαμε και χαλαρώσαμε τα χαλινάρια, οπότε παίρνει τα δικά του μονοπάτια, και μας μεταφέρει σε εκείνα τα απάτητα μέρη όπου λαμβάνουν χώρα όλες οι αποκαλύψεις και οι ακριτομυθίες των μυστικών που ορισμένες φορές είναι κρυμμένα με δική μας συνενοχή. 

Αναπολώντας τις μέρες μου σε αυτό το ταξίδι, και βλέποντας όλες τις επιλογές που έκανα, και ενώ είχα την απόλυτη ελευθερία να τις κάνω, (γιατί κανείς δεν ήταν εκεί για να με αναγκάσει. Έκανα ότι πίστευα πως ήταν καλό ή ωφέλιμο εκείνη τι στιγμή, ότι με "τραβούσε" περισσότερο, ενώ απέφευγα άλλα) μπορώ να δω τί άτομο είμαι. Οι επιλογές που κάνουμε σε αυτή τη ζωή είναι τελικά αυτό που μας ορίζει και μας ερμηνεύει. 

Από τις επιλογές μου σε αυτό το ταξίδι μπόρεσα να μάθω (μετά από εκτενή, ψευδοεπιστημονική, αυτοσχέδια παρατήρηση) τί με κάνει χαρούμενο και τί δυστυχισμένο. Ποιά πράγματα μου διαγείρουν την δίψα για ζωή, και ποιά μου προκαλούν ανία. Από τις επιλογές μου είδα τί εγώ θεωρώ σημαντικό και τί άχρηστο, πού νιώθω ότι κερδίζω, και πότε νιώθω πως ξοδεύομαι. Κι όλα αυτά δοκιμάζοντας.

 Στο ίδιο ταξίδι γεννήθηκε η όρεξη και όλες οι ιδέες για το τί θέλω να κάνω μόλις γυρίσω. Και δεν ξέρω αν είναι η χαλαρότητα των ημερών μου, αλλά νιώθω πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Τα πνευμόνια μου είναι φουσκωμένα από αέρα. Έχω το κουράγιο, την όρεξη και την αυτοπεποιθηση να το τολμήσω. Και όλες οι ιδέες γεννήθηκαν χάρη σε όλα όσα μου πρόσφερε αυτό το ταξίδι. Στην διαύγεια μυαλού, στην ηρεμία ψυχής, και στον άπλετο χρόνο που είχα με... μένα.

(Μαζί μου κουβαλώ ένα τετραδιάκι για τις καθημερινές σημειώσεις, και στο πίσω μέρος του καταγράφω όλα τα αξιοσημείωτα πράγματα που έκανα σε αυτό το ταξίδι, αλλά και όλα αυτά που θέλω να κάνω όταν γυρίσω. Στην δουλειά αλλά και στον ελεύθερο χρόνο. Θα πω μόνον αυτό: Όλα αυτά που θελω να κάνω όταν γυρίσω, είναι περισσότερα από αυτά που ζω τώρα, εδώ. Έχω βρει σκοπούς να κυνηγήσω για 10 ζωές)

Εν ολίγοις έμαθα ποιός είμαι, και πώς θέλω να ζήσω την ζωή μου από τώρα και στο εξής. Καμιά φορά σκέφτομαι πως τα λεφτά που ξοδεύω τώρα είναι η καλύτερη επένδυση της ζωής μου. Πόσα λεφτά είναι διατεθειμένος να ξοδέψει κανείς για να μάθει πώς να είναι ευτυχησμένος; Όλα τα λεφτά του κόσμου. Εγώ το βρήκα το κόλπο με μερικές χιλιάδες ευρώ. Άλλοι τα καραφέρνουν με ένα μόνον βιβλίο. Πολλά μεταπτυχιακά είναι ακριβότερα από αυτό, και τί σου μαθαίνουν; Γνώση προσωρινή. Γνώση που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Γνώση που δεν θα σου μάθει ποτέ πώς να ζεις. Θα σου μάθει μεν πως να βγάζεις λεφτά, αλλά όχι πώς να τα ξοδέψεις σωστά. Προσοχή, δεν θέλω να τα υποτιμήσω. Αλλά οφείλω να υπερασπιστώ την άλλη πλευρά, αυτή που αγνοούμε τελείως. Την πραγματικά υποτιμημένη. 

Γνώρισα φοβερές καρδιές, όμορφο κόσμο, με αρκετά διαφορετικές νοοτροπίες, τρόπους σκέψης και τρόπους ζωής από αυτό που ήξερα. Από αυτό που νόμιζα. Από αυτό, που αποκαλούμε "φυσιολογικό" λες και ο σημερινός τρόπος ζωής είναι κάποια αρχέγονη συνήθεια που ποτέ δεν πρέπει να ανατρέψουμε, και ποτέ δεν θα αλλάξει. Και ενώ ορισμένες φορές, αν προσπαθήσουμε, μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι μια ζωή μακριά από την τυπικά αστική, αυτό το ταξίδι σε παίρνει από την ιδέα που μπορεί να είχες για το πώς θα μπορούσε να είναι, και σε πετά ακριβώς εκεί. Το βλέπεις σε άλλους, το ακούς από άλλους, και πριν το καταλάβεις, το ζεις ο ίδιος.

Είδα ένω καράβι διαφορετικές ζωές που μπορεί να κάνει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Τις αναρίθμητες επιλογές, όλες τις δυνατότητες από την πιο τρελή ζωή, στην πιο ήρεμη. Από τα ύψη στα βάθη, από τη δημιουργία στη σαπίλα. Για κάθε προσωπικότητα και ορέξεις. Ότι θέλεις, ότι φαντάστηκες, υπάρχει σε μια γωνιά του κόσμου. Αρκεί να συντονιστείς σε αυτό που ψάχνεις, και να βγεις από την πόρτα σου, να πας να το βρεις.

 Παρόλα αυτά δεν είμαι αφελής. Τώρα βρίσκομαι σε μια κατάσταση 24ωρης ευφορίας. Με όρεξη για τα πάντα. Ξέρω όμως πως όταν θα γυρίσω και θα βάλω όλα τα σχέδιά μου μπρος, θα έρθει η στιγμή που θα αρχίσω να κουράζομαι, θα ξεφουσκώσω, θα μελαγχολήσω, θα αρχίσω ξανά να πνίγομαι και να βαραίνω. Αλλά πλέον ξέρω πώς να αναπνέω. Έχω plan B. Ξέρω ήδη πως όταν έρθει εκείνη η στιγμή όπου θα έχω χάσει την επιτάγχυνση που χτίζω τώρα, θα έχω ένα-δυο μέρη που θα μπορώ να εξαφανιστώ, και ξέρω τί πρέπει να κάνω για να ξαναχτίσω φόρα.  Βρήκα την στρόφυγγα απορροής μου. Αυτός ο όρος, θεωρώ, είναι πολύ σημαντικός. Όλοι μας χρειαζόμαστε μια στρόφυγγα απορροής. Κάπου υπάρχει, τουλάχιστον μία, σε μέρη διαφορετικά για τον καθένα. Στα ταξίδια; στο μεξικό; στο μπαλκόνι; στο χωριό μας; στο χορό; στα σπορ; στη μουσική; στην πλάτη; (Αν είναι στο αλκοόλ... Καλύτερα να βρείτε άλλη)

Για την ακρίβεια, πιστεύω πως ο άνθρωπος θα είναι ευτυχησμένος στην ζωή του αν βρει δυό πράγματα. Έναν σκοπό, και μια στρόφυγγα απορροής. Δεν είναι απαραίτητα η μοναδική οδός προς την ευτυχία, αλλά η συγκεκριμένη εγγυάται αποτελέσματα.

Όλες αυτές οι σκέψεις και όλες οι ορέξεις που μου δημιουργήθηκαν για πρόοδο και έργα, έχουν κάτι να μου πουν για το ποιός είμαι. Και αυτό είναι που εννοούσα προηγουμένως όταν έλεγα πως μαθαίνω πράγματα για μένα. Αυτά που ανακάλυψα με ηρέμησαν κάπως. Γιατί χάρη σ'αυτά δεν νιώθω πως είμαι ένας δειλός που απλά ήθελε να την κοπανήσει από κάθε ευθύνη και να κάνει ζωή χαρισάμενη, αλλά τελικά χρειαζόμουν τον χρόνο μου να προσανατολιστώ. Τον χρόνο που είναι αδύνατο να έχω μέσα στην τρέλα της ρουτίνας. Χρόνο ώστε να βρω τον σκοπό μου σε αυτόν τον τόπο τον ταλαίπωρο, και κάτι για να με γεμίζει. Κι αν κάτι αλλάξει στο μέλλον, όπως... εγώ για παράδειγμα, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Τώρα ξέρω πώς να ξαναπροσανατολιστώ. Τα ταξίδια είναι η πυξίδα μου.

Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι πως ως τώρα δεν έχω δει τίποτα! ΤΙΠΟΤΑ. Είμαι μόλις έξι μήνες μακριά από την πατρίδα, μέσα σε αυτή την κατάσταση. Και νιώθω σα να ανακάλυψα την πυρίτιδα.

Το αν είμαι ειλικρινής με όλα όσα είπα παραπάνω, θα μας το πουν οι πρώτοι μου μήνες πίσω στην πατρίδα. Ένας λόγος άλλωστε που τα γράφω όλα αυτά τώρα, είναι για να δω αν στον χρόνο πάνω του ταξιδιού αν θα αλλάξει κάτι ή όχι. Αναμένουμε...

 Ελπίζω τα εσώψυχά μου να βοηθήσουν... Μη γινόμαστε ρεζίλι τζάμπα...

Μαλιστα σκεφτηκα και διαφημιστικό σλόγκαν για ταξίδια:

"Η ρουτίνα σε πνίγει; Κάνε CPR στη ζωή σου... Ταξίδεψε!"

Είπα και την βλακεία μου στο τέλος για να χαλαρώσουμε λίγο από την πολλή σοβαρότητα...

Α! και κάτι ακόμη. Άλλαξα τις παραμέτρους στο μπλογκ. Πλέον οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να κάνει σχόλια χωρίς να είναι εγγεγραμμένος. Το λέω επειδή είχαμε προβλήματα...

Να είστε όλοι καλά!

San Cristobal, Mexico και έχω χρόνο

(Μιας και τα έγραψα στον Πρόδρομο, θα κάνω ένα copy-paste το κείμενο και εδώ, με μερικές βελτιώσεις  βέβαια, απελευθερωμένο πλέον από ορθογραφικά και συλλαβές εξαφανισμένες.)

Μεξικό στο San Cristobal de las Casas. Μια όμορφη μικρή πόλη, πιο παραδοσιακή, όπου οι δυο κουλτούρες (κολονιακή και των ιθαγενών) παντρεύονται, γεμάτη όμορφες εκκλησίες, περιποιημένα μαγαζάκια, καλό φαί, και κομμουνιστικά μανιφέστα των Σαπατίστας. Οι Zapatistas ξεκίνησαν από εδώ, την 1η Ιανουαρίου του '94, και η επιρροή τους είναι ακόμη έντονη. Υπάρχουν πολλοί χώροι εδώ, μαγαζάκια με φαγητό ή χειροτεχνήματα που τα τρέχουν ντόπιες κοινότητες και κολλεκτίβες και τους στηρίζουν οικονομικά. Η ζούγκλα άλλωστε στην οποία έχουν αποτραβηχτεί σήμερα βρίσκεται εδώ στο Chiapas (Μια από τις πολιτείες-νομούς του Μεξικό). Υπάρχουν και οργανώσεις εδώ, που δουλεύουν μαζί τους για το χτίσιμο κλινικών και σχολείων. Έντονη παρουσία λοιπόν.

Εγώ μένω σε ένα από τα ομορφότερα χόστελς που έχω συναντήσει, και είμαι τώρα ξυπόλητος στο patio του χόστελ (που φυσικά έχει wifi) με τον κωλο στο πάτωμα, την πλάτη στον τοίχο και τον υπολογιστή στα πόδια μου δίπλα στην μπρίζα, γιατί μου τελειώνει η μπαταρία και το καλώδιο δεν φτάνει μέχρι το ξύλινο τραπέζι απέναντι. Σήμερα το έχω πάρει ήρεμα, γιατί τις τελευταίες μέρες δεν κοιμόμουν πολύ. Έκανα την βολτίτσα μου στην πόλη να χαζέψω τριγύρω, έφαγα για 6,5 ευρώ ένα υπέροχο μενού με 2 παραδοσιακά πιάτα (μια σούπα και ένα κυρίως πιάτο) συνοδευόμενα από ένα ρόφημα αρκετά ιδιαίτερο. Ήταν μία μίξη νερού, γάλακτος, κανέλας και φυστικιού όλα στο μίξερ. Λίγο πιο νερουλό απ'όσο θα έπρεπε αλλά δροσερό και νόστιμο.
 Τώρα αράζω και οργανώνομαι, διαβάζω και μορφώνομαι, για τους μελλοντικούς, πιθανούς ή απίθανους προορισμούς μου και τα υπέροχα μέρη που κρύβουν. Το βραδάκι έχει live μεξικάνικη μουσική εδώ κοντά, από κάτι νεαρούς και θα πάω να ακούσω μεξικάνικους ήχους και μετά λίγη soul. Τουλάχιστον έτσι λένε. Ακούγεται ενδιαφέρον πάντως.

Αύριο το πρωί στις 9:00 έχουμε yoga class "τζάμπα" (δίνεις κάποιο φιλοδόρημα), και μετά λέω να νοικιάσω ένα ποδήλατο και να την κάνω για ένα χωριό εδώ κοντά. Μου το περιγράφουν ως ένα καμίνι όπου μέσα στους αιώνες αναμίχθηκαν οι θρησκευτικές παραδόσεις των μάγιας με τον καθολικισμό των δυτικών, και όπου καθημερινά μπορεί να συναντήσεις διάφορες ιεροτελεστίες και δεήσεις από δω και από κει (πράγμα που οι μάγιας έκαναν για τα πάντα). Λογικά μέχρι το βράδυ θα έχω γυρίσει.

Αυτά για σήμερα και για αύριο...

Άντε κανα-δυό κουβέντες και για το χθες μιας και έχω χρόνο αυτή τη στιγμή. Χθες το πρωί, με το που σηκώθηκα ετοίμασα στα σκοτάδια το σαμάρι μου, και λέω στο σκοτάδι γιατί όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν ακόμη, και έφυγα για ένα cooking class. Θα μαθαίναμε πώς να μαγειρέψουμε μερικά παραδοσιακά μεξικάνικα πιάτα. Meeting place ένα ξενοδοχείο, και φτάνοντας εκεί γνωριζόμαστε μεταξύ μας όλοι τα "διψασμένα για γνώση" μυαλά, γνωρίζουμε και την σεφ και ξεκινάμε για την αντίστοιχη λαχαναγορά τους. Γενικά οι ανοιχτές αγορές κυριαρχούν σε Βολιβία, Περού και τώρα που είμαι εδώ, Μεξικό. Οι ντόπιοι σνομπάρουν τα σούπερ-μαρκετ. Πράγμα όμορφο από τη μία, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ αγοραστών και πωλητών δημιουργούν μία πολύ όμορφη και ζωντανή ατμόσφαιρα στο χώρο, αλλά από την άλλη ελαφρώς ανθυγιεινό (τα κρέατα ιδίως, είναι απολύτως εκτεθειμένα) και φοροδιαφεύγον. Όλο το χρήμα που διακινείται σε αυτές τις αγορές είναι, φυσικά, μαύρο.
Ο κάθε ντόπιος έχει συγκεκριμένους πωλητές στους απευθύνεται καθημερινά και για χρόνια. Είναι όμορφο να τους βλέπεις πέρα από τις αγορές να ανταλλάζουν και τις κουβέντες τους, να μοιράζονται τα νέα τους και γενικότερα να διατηρούν σχέσεις πιο προσωπικές από ένα "καλημέρα σας τί χρωστώ ευχαριστώ αντίο".

Αφού η σεφ μας εξήγησε χίλια πράγματα για κάθε τί που βλέπαμε γύρω μας, γεμίσαμε τις τσάντες μας και φύγαμε για το σπίτι της.
Εκεί ξεκίνησε το briefing, τί θα μαγειρέψουμε, μας μοιράστηκε και από ένα 6σέλιδο με όλες τις συνταγές και τις λεπτομέρειες (Απόστολε Παπ, αν το διαβάζεις αυτή τη στιγμή, φυλώ το 6σέλιδο σα να'ταν χρυσός, έχω προσθέσει και ένα δυο σημειώσεις δικές μου...πολύ υλικό λέμε! Ετοιμάσου...), και φυσικά ξεκινήσαμε.
Η όλη εμπειρία ήταν μαγεία. Το γνωρισακό περιεχόμενο δεν περιορίστηκε μόνον στα 4 πιάτα που μαγειρέψαμε και αργότερα καταβροχθίσαμε αλλά πάνω στην κουβεντούλα η σεφ μας εξηγούσε ένα σωρό πράγματα για το μεξικό, το φαί του και τις διαφορετικές συνήθειες ανά περιοχή.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕς! Vamos!

Λοιπόν! Δυο λόγια για το Mezcal. Είναι ένα παραδοσιακό οινοπνευματώδες ποτό του Μεξικού που σιγά σιγά γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Πολλοί λανθασμένα πιστεύουν πως το Mezcal είναι μια ακόμη Tequila αλλά έχει κάποιες ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, το φυτό (agave) είναι σχεδόν το ίδιο, διαφέρει το είδος, δεύτερον η παρασκευή των δύο είναι πολύ διαφορετική, το mezcal το "καπνίζουν", οπότε έχει ένα άρωμα καπνού, και τέλος το mezcal προς το παρόν δεν είναι βαριά βιομηχανικό. Παράγεται σε σπίτια ή σε μικρές βιοτεχνίες και θεωρείται παραδοσιακό χειροτέχνημα. 

Αυτό που δοκιμάσαμε εμείς (πριν από το φαί για να μην επηρεάσει τη "τονικότητά"του) είχε έναν σκορπιό μέσα. Όταν αδειάσεις το μπουκάλι, μπορείς να φας τον σκορπιό. Κι αν δε με πιστεύετε, ορίστε!

Αν θες να απαλύνεις το κάψιμο (γιατί είναι δυνατό ποτό), δαγκώνεις ένα lime βουτηγμένο σε κόκκινο chili και κρατώντας το χυμό στο στόμα, προσθέτεις και το ποτό για να καούν τα πάντα. (μπορείτε να δείτε τα υλικά παρατεταγμένα στην πρώτη φωτογραφία) Προσωπικά κόντεψα να πνιγώ. Δεν ήξερα τί με έκαιγε πιο πολύ, το αλκοόλ, το τσίλι ή η βιταμίνη C.

Και αφού κάψουμε τα πάντα, συνεχίζουμε με τα tacos

Φαίνεται φτωχό αλλά ήταν υπέροχα. Λιωμένο, αγελαδινό τυρί τοπικό της Oaxaca (quesillo), με μανιτάρι, τσιγαρισμένο κρεμμύδι, και μια καυτερή σάλτσα από πάνω που ξέχασα να φωτογραφίσω γιατί η λαιμαργία μου είχε θολώσει το μυαλό. Συγχωρήστε με.

Σουπίτσα.

Ωραία, ζεστή, με λαχανικά (μεταξύ άλλων και ανθό από κολοκυθάκι) και τοπικό τυρί. Νόστιμη. Κάνουμε καλύτερες στην Ελλάδα.

Κυρίως πιάτο! Μιαμ μιαμ!

Αυτό είναι από τα πιο παραδοσιακά πιάτα που μπορείς να συναντήσεις στην Οαχακα. Mole con Pollo.

Τα μόλες είναι χαρακτηριστικές σάλτσες της περιοχής, από συνδυασμούς των chiles, των καυτερών πιπεριών (έχουν εκατοντάδες είδη εδώ). Υπάρχουν 4-5 διαφορετικά είδη moles. Ο βασιλιάς είναι το μαύρο. Mole negro. Φυσικά γιατί είναι υπέροχο, αλλά και γιατί θέλει πολλά υλικά και πολλές ώρες για την παρασκευή του. Περιέχει τουλάχιστον 6 διαφορετικά είδη τσίλι, σοκολάτα, φυστίκι (αν δεν κάνω λάθος στον ξηρό καρπό) και μια ντουζίνα άλλα υλικά που δεν γνωρίζω... ακόμη. Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι κίτρινο μόλε. Mole amarillo.  Πιο απλό στην παρασκευή του, και με λιγότερα υλικά. Γιατί το λένε κίτρινο, μη με ρωτάτε, σας παρακαλώ! Η εξήγηση που μας έδωσε η σεφ ήταν γιατί το τσίλι που χρησιμοποιούμε "ροδίζει". Δεν βγάζει νόημα, το ξέρω. Ήταν νοστιμότατο πάντως. Με ψημένο κοτόπουλο και λαχανικά.

Και... το γλυκό!

Τα "δοχεία" είναι ένα φρούτο (guava), κομμένο στη μέση και καθαρισμένο από τα κουκούτσια του, και η γέμιση είναι κάτι σαν ρυζόγαλο, με βανιλια. Όλα βρεγμένα με σιρόπι. Μαγεία! (αχ πεινάω τώρα...)

Εδώ στην Oaxaca γενικά έχει πολλές σχολές μαγειρικής, κυρίως γιατί η μεξικάνικη κουζίνα εδώ θεωρείται ιδαίτερα πλούσια. Πολλά παραδοσιακά πιάτα βρίσκουν τις ρίζες τους εδώ.
Αν θέλει κανείς μπορεί να παρακολουθήσει εκτενέστερα μαθήματα με διάρκεια μηνός για πιο σοβαρή δουλειά, και να εμβαθύνει στην Μεξικάνικη κουζίνα. Θα με έψηνε πολύ αυτό το σενάριο αλλά πρέπει να συνεχίσω. Ο Γιώργος με περιμένει για το Γκραντ Κάνυον. Χοχο

Αυτά για τώρα....Α! μια στιγμή... Έχω και μια ντροπιαστική φωτογραφία εδώ κάπου... μια στιγμή... Να την μοιραστώ μαζί σας...

Εδώ με τον φίλο από το San Francisco είμαστε οι μοναδικοί δύο αρσενικοί της παρέας και ήθελαν να μας ξεφτυλίσουν φαίνεται. Δεν είχαν τίποτα πιο αρενωπό να φορέσουμε. Το πρώτο μάλιστα που μου έλαχε ήταν εκείνο το ροζάκι που βλεπετε στα δεξιά μέσα στο καλάθι.Μετά πήγα και άλλαξα γιατί με δούλευαν όλες.

Τελικά πρόδρομε έγραψα κι άλλα πολλά. Ελπίζω να τα διάβασες.

Να είστε όλοι καλά! Πάω να ετοιμαστώ για το live! Φιλιά και Viva Mexico Cabrones!

7-day jungle trek, Amazon

Οικογένεια, εγκάρδιοι φίλοι, χαίρετε!

Μόλις γυρίσαμε στο Iquitos (μια πόλη του Περού στις παρυφές του Αμαζονίου) μετά από 7 μέρες στη ζούγκλα. Στην εκδρομή αυτή είχα την ευκαιρία να βγάλω αρκετές φωτογραφίες οπότε θα μπορέσω μέσα από αυτές να περιγράψω καλύτερα όλα όσα συναντήσαμε στις μέρες μας εκεί.

Το τουρ το έκλεισα με μια εταιρεία που δουλεύει με πρώην στρατιωτικούς, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, κοντά στην Αμαζονία, έκαναν την θητεία τους εδώ, και ορισμένοι από αυτούς πλέον εκπαιδεύουν στρατιωτικές ομάδες σε θέματα επιβίωσης στην Ζούγκλα. Οπότε είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε πολλά πράγματα για την πανίδα της, την χλωρίδα της και κολπάκια για να την βγάλουμε καθαρή εκεί μέσα. Τα πράγματα είναι πιο χαλαρά απ'όσο τα παρουσιάζω αυτή τη στιγμή, αλλά το παραπάνω γεγονός έκανε τη διαφορά. Το τουρ, αν και ακριβότερο, ήταν λιγότερο τουριστικό απ'όλα τ'άλλα που συναντά κανείς από τα τουριστικά πρακτορεία εδώ γύρω. Δεν μέναμε σε οργανωμένα καταλύματα, δεν συναντήσαμε άλλους τουρίστες, δεν επισκευτήκαμε επαγγελματίες "ιθαγενείς" ή τις "φυλές" τους, και όλα τα ζώα που φάγαμε, κηνυγησαμε ή παρενοχλήσαμε ήταν άγρια, κι όχι του ζοολογικού κήπου παρά δίπλα. Κάτι που δεν μας τιμά ιδιαίτερα βέβαια. Σε αυτό το τουρ ο όρος sustainable tourism πήγαινε περίπατο. Δεν υπήρξε δυστυχώς. Κι νιώθω έντονα συνένοχος. Μερικές μέρες μείναμε χύμα στη ζούγκλα, μερικές σε ένα ξύλινο κατάλυμα (θα το δείτε παρακάτω), και μια βραδιά σε ένα ζευγαράκι μεσήλικων ντόπιων, σε σπίτι χτισμένο στις όχθες ενός παραπόταμου, πάνω σε μεγάλους ξύλινους στίλους.
Μέσα από τις φωτογραφίες θα σας πω κανα δυο πράγματα παραπάνω. Αρχίζουμε λοιπόν...

Εδώ είμαστε όλο το παρεάκι που κάναμε το τουρ, στα μαγιώ μας γιατί ετοιμαζόμαστε για βουτιές. Εγώ με τον Αμερικανό φίλο δίπλα μου μείναμε όλες τις 7 μέρες. Οι υπόλοιποι αναχώρησαν στην τρίτη μέρα. Κυρίως γιατί το budget τους δεν το επέτρεπε.

Εδώ βλέπουμε εμένα να προσπαθώ να πιάσω έναν άγριο βόα υπό την καθοδήγηση των οδηγών μας. Έφερνε βόλτες κοντά στο κατάλυμά μας.

Εδώ τον έχω πιάσει, αφού "λέρωσα τα παντελόνια μου"...2 φορές.

κι εδώ αρχίζει να τυλίγεται γύρω από το χέρι μου, κι εγώ πρέπει να χαμογελάσω.

Κι αντί να σταματήσω... Το περνώ και γύρω από το λαιμό μου, να τυλιχτεί κι εκεί... έξυπνο ε; Όλα καλά πάντως...

 (θα σας στραβολαιμιάσω λίγο αλλά δεν μπορώ να την γυρίσω) Αυτά με τον βόα. Στο τέλος το λυπήθηκα το ζώο. Το τρελάναμε. Το πιάναμε, το τραβούσαμε, το πετούσαμε, το ξαναπιάναμε, γιατί...; για να βγούμε φωτογραφίες. Να τα βλέπω και να ντρέπομαι.
Σε εκείνη το φάση σκέφτεσαι "είμαι στη ζούγκλα, και παλεύω με τα θηρία της", αλλά τελικά τα ταλαίπωρα τα θηρία ποτέ δεν μας πλησίασαν, ούτε ποτέ μας έκαναν κανένα κακό. Τα μοναδικά τέρατα είμασταν εμείς.
Παρεμπιπτόντως το κτύριο που βλέπετε πίσω μου ήταν το πρώτο μας κατάλυμα. Είχε σίτες για τοίχους, και από μέσα ήταν κάπως έτσι... Έπεσαν τρελές ξάπλες σε αυτές τις αιώρες...

και το βραδάκι κοιμηθήκαμε ανάμεσα στις λευκές αυτές σίτες. Ένας ξέχασε το ποδαράκι του απ'έξω και το πρωί ήταν πουά από τα πολλά τσιμπήματα. Και από μέσα, αυτό το λευκό άσυλο μοιάζει κάπως έτσι.

Πάρακάτω...

Εδώ έχουμε πάρει την βαρκάρα μας, και έχουμε βουτήξει στη μέση του Αμαζονίου, με ροζ κακάσχημα δελφίνια να σουλατσάρουν στα 4-5 μέτρα (ή και πιο κοντά). Έβγαιναν που και που για ν'ανασάνουν αλλά δεν προλαβαίνεις να τα δεις ξεκάθαρα.

Τα νερά είναι καφέ, δεν βλέπεις τί σε γυρω-φέρνει. Μπορεί να είναι δελφίνι, αλιγάτορας, ανακόντα, βόας ή πολλά νόστιμα πιράνχας. Σοβαρά. Κάναμε πολλές φορές μπάνιο δίπλα σε πιράνχας. Ούτε μια φορά δεν μας ενόχλησαν. Κι εμείς ανταποδίδοντας φάγαμε καμιά εικοσαριά)

Τα ψαρέψαμε οι ίδιοι.

Εδώ μας έχει πιάσει μια τρελή βρόχα την ώρα που ψαρεύαμε. Ευτυχώς γιατί είχα αρχίσει να βρωμάω. Στην φωτογραφία μπορείτε να πάρετε και μια γεύση από το μεγαλοπρεπές καλάμι που χρησιμοποιούσαμε για να ψαρέψουμε.

Εδώ εγώ το παίζω ιθαγενής. Ιθαγενέστατος, ιδίως αφού  αντί για κολιέ με κόκαλα είχα τον φακό της energizer. Είναι κάτι καρποί, τους ανοίγεις, και τα σπόρια τους αν τα ζουμπήξεις βγάζουν ένα φοβερό πορφυρό χρώμα, πολύ δυνατό. Ε, βρήκαμε μερικά στο δρόμο μας και το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω φρικτό. Εγώ μια χαρά το είχα κάνει μόνος μου. Τρεις απλές γραμμούλες, έτσι για την φάση. Αλλά φαίνεται πως στον οδηγό μας δεν άρεσε το σχέδιο, και κατέληξα να μην μπορώ να ξύσω την μύτη μου γιατί ήταν πνιγμένη στην μπογιά και θα λερωνόμουν. 

Εδώ παρενοχλούμε έναν βρααααδυυυυπουυς... Μακράν το πιο αργοκίνητο ζώο που έχω συναντήσει. Ο μύθος της χελώνας και του λαγού θα ήταν διαφορετικός αν είχαμε βραδύποδες στην Ευρώπη. Είναι έτσι γιατί έχει βραχεί. Τον βρήκαμε σε ένα δέντρο στη μέση του ποταμού (ύποπτο. Κάποιος τον είχε τοποθετήσει εκεί φαίνεται), και για να τον κατεβάσουν τον έριξαν στο νερό. (Δεν αγχωνόμαστε. Κολυμπά.) Για άλλη μια φορά, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.

Το δεύτερο κατάλυμα, στη μέση της ζούγκλας. Φυσικά στήσαμε τριγύρω μια μεγάλων διαστάσεων λευκή σίτα σαν αυτές που ήδη είδατε για τα κουνούπια. Και για τα υπόλοιπα διάφορα αιμοβόρα αιλουροειδή ή φίδια οι οδηγοί μας έβαλαν να κοιμηθούμε με τις ματσέτες μας. Αν και πιστεύω πως τους άρεσε να υπερβάλουν... Ή και όχι...

Αυτά τα δύο πορτοκαλί φρούτα, φίλοι καλοί, τα λένε "κακάο". Από μέσα έχουν μια στήλη από σπόρους στο μέγεθος ενός φασολιού γίγαντα, τυλιγμένα σε μια λευκή λίγδα, η οποία είναι πεντανόστιμη. Το ανοίγεις και τα γλύφεις σαν καραμέλες. Μετά τους σπόρους τους αποξηραίνουν, τους καβουρδίζουν, και έχουμε το γνωστό σε όλους μας κακάο. Λίγο γαλατάκι, λίγη ζάχαρη και λίγο βούτυρο και έχεις την δική σου σπιτική σοκολάτα.

Το μεγάλο δείπνο. Τρώγαμε ότι πιάναμε, ρύζι που είχαμε κοιβαλήσει μαζί μας, και ψάρι. Πολύ ψάρι. Νερό τραβούσαμε από ποταμάκια της ζούγκλας, και το βράζαμε.

Εδώ ένα μικρό αλιγατοράκι, ζωντανό. Δεν το φάγαμε. Το αφήσαμε να φύγει. Το ορκίζομαι. Σουλατσάραμε τα βράδια με την βάρκα στον ποταμό. Ήταν μαγικά. Είχε αρκετά δυνατό φεγγάρι για να βλέπουμε τα πάντα, και με μερικούς φακούς ψάχναμε για αλιγάτορες. Τα μάτια τους μοιάζουν κατακόκκινα στην ανάκλαση του φακού. Χάρη σ'αυτό το εφέ τους εντοπίζαμε. Ο Αμαζονιος παρεμπιπτόντως, απίστευτα θορυβώδης. Γινόταν χαμός κάθε βράδυ. Καλύτερα διαμέρισμα στην Εγνατία... (Που λέει ο λόγος...)

Ύπνο στο σπίτι ενός ντόπιου. Το σπιτι είναι περιτριγυρισμένο με νερό. Αποτελείται από αυτό που βλέπετε και έναν αποθηκευτικό χώρο πίσω από τον ξύλινο τοίχο στα δεξιά. Η κουζίνα είναι αυτό που βλέπετε στη μέση της φωτογραφίας. Μπάνιο δεν υπάρχει. Λούζεσαι στην βάρκα με τα νερά του ποταμού. Για την τουαλέτα πάλι, παίρνεις την βάρκα, κωπυλατείς λιγουλάκι παραπέρα μέχρι να συναντήσεις ένα πλωτό, ξύλινο αποχωρητήριο. Στην ουσία 4 κούτσουρα δεμένα σε σχήμα ορθογωνίου και ένα σεβαστού μεγέθους άνοιγμα στην μέση. Αν σε πιάσει κόψιμο... το ξεχνάς. Πρέπει να κωπυλατήσεις πρώτα. Οι ντόπιοι πρέπει να έχουν φοβερή αυτοσυγκέντρωση σε τούτο το φλέγον θέμα. 

Ακόμη, Όλοι οι ντόπιοι έχουν ένα ζευγάρι αιώρες, και όλη τη μέρα αράζουν. 

"Τί; σε έπιασε η πείνα και θες να φας; Η φύση δουλεύει για την πάρτη σου!" Παίρνεις την βαρκούλα σου, κάνεις μια βόλτα των 5 λεπτών στα τριγύρω δέντρα και έχεις νοστιμότατα φρούτα, κατ'ευθείαν από το κλαδί. Θες ψαράκι; Ξεπλένεις στον ποταμό τα αποφάγια από το μεσημεριανό και πριν το καταλάβεις έχεις πιράνχας να σε τριγυρίζουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τα αρπάξεις με το πιάτο που κρατάς μέσα στο νερό, και να τινάξεις στη διπλανή βάρκα. Συγχαρητήρια! Μόλις εξασφάλισες το βραδινό σου! Η ζούγκλα τούς τα προσφέρει όλα. Φαί, ξυλεία, στέγη, εργαλεία και φυτικά φάρμακα. Οπότε ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους είναι ξαπλαδούρα.

Ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στον ποταμό.

Και το πλοίο του γυρισμού. Πήραμε μαζί τις αιώρες μας και τις στήσαμε στο βαπόρι του γυρισμού,.Ταξίδι 5 ωρών. Εμείς και μερικοί ντόπιοι ακόμη. Όχι πες μου σε ποιά ακτοπλοϊκή της Ελλάδας μπορείς να απολαύσεις ξάπλα σε αιώρες! Και μάλιστα τζάμπα!

Αυτά προς το παρόν... Η αλήθεια είναι πως μου λείπετε πολύ όλοι, αλλά σκοπεύω να συνεχίσω για λίγο ακόμη. Είναι κάποια πράγματα που θέλω να δω πριν κλείσω αυτό το κεφάλαιο.

Τώρα βρίσκομαι στην πόλη του Μεξικό, η οποία είναι υπέροχη και με απίστευτες υποδομές. Έχει τα πάντα. Τύφλα να έχει η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Δεν αστειεύομαι.  Καλό μετρό, λεωφορεία κλάσεις ανώτερα από αυτά της Ελλάδας και φυσικά πολύ φτηνότερα, υπέρμοντέρνα art deco ξενοδοχεία και εστιατόρια (και πάλι φτηνά), αλλά και με ένα σωρό μουσεία, πλατείες, θέατρα, συναυλίες (θα χάσω την Patty Smith γκαμώτη. Έρχεται εδώ σε μερικές μέρες.) και πεζόδρομους για να δεις και κάτι διαφορετικό. Ας μην ξεχνάμε πως είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου.

Σε ένα μήνα από τώρα θα έχω ανέβει μέχρι τις ΗΠΑ για να συναντήσω τον Γιώργο εκεί, και να περπατήσουμε το Γκραντ Κάνυον μαζί. Μετά σκέφτομαι να φάω μερικές μέρες στο San Francisco και από κει να πάρω αεροπλάνο για Αφρική. Ακόμη δεν έχω καταλήξει πότε, πού και πώς ακριβώς αλλά προς τα κεί διαβαίνω. Θέλω να επισκευτώ για μερικούς μήνες την Τανζανία, την Μοζαμβίκη και να καταλήξω Νότια Αφρική. Αυτές τις μέρες διαβάζω για όλα αυτά τα σενάρια. Θα δούμε...

Να είστε όλοι καλά, σας σκέφτομαι κι ας μην γράφω πολύ ή επικοινωνώ συχνά μαζί σας, δύναμη και θα τα πούμε με το καλό στο μέλλον! Φιλιά!