Ευρώπη: Ανασκόπηση

(αυτή τη στιγμή γράφω από Αργεντινή και ρίχνει έξω μια βροχάρα απίστευτη. Ευτυχώς δεν έχει πέσει το ίντερνετ. Δυο λόγια για το ταξίδι που πέρασε και υπόσχομαι πως σύντομα θα γράψω λεπτομερώς για το Μπουένος Άιρες και την Αργεντινή.)

Η Ευρώπη, η πρώτη ήπειρος του ταξιδιού, (και η συντομότερη ίσως) έφυγε. Ο σκοπός της ήταν να με βάλει στην ψυχολογία του ταξιδιώτη και στον νομαδικό τρόπο ζωής, να μάθω τα μυστικά της (πώς πρέπει να κινούμαι, πώς μου αρέσει να κινούμαι, τί να προσέχω, τί δεν είχα προβλέψει κτλ) ώστε να είμαι προετοιμασμένος για τις δυσκολότερες καταστάσεις  που έπονται και η προσαρμογή να γίνει σχετικά ήπια. Λογική όμοια με αυτή της κυβέρνησης του Καραμανλή του νεότερου. Στη χώρα μας αποδείχθηκε καταστροφική, στο ταξίδι μου όμως απέδωσε. (ΚΑΙ πολιτικό μήνυμα στο μπλογκ μου παρακαλω!)

Η Ευρώπη αποδείχθηκε παιχνιδάκι σε θέματα οργάνωσης, γενικού προσανατολισμού και πρόσβασης σε υποδομές και πληροφορία. Κοινό νόμισμα (με εξαίρεση την επίσκεψή μου στην Βουδαπέστη, όπου και πάλι δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα), μόνο με την ταυτότητά μου (ούτε λόγος για βίζες και ταλαιπωρία σε αεροδρόμια, γραφειοκρατίες και τα συναφή), διαδεδομένη η αγγλική, τα σύμβολα και ο τρόπος λειτουργίας των υποδομών ήταν παντού ο ίδιος, ακόμη και οι μάρκες στο σούπερμαρκετ. Μακαρόνια μπαρίλλα! (άμα χτυπήσει μεγάλα νούμερα το μπλογκ, θα ζητήσω προμήθεια διαφήμισης)

Έζησα υπέροχες στιγμές, με καλούς φίλους, παλιούς και νέους. Προσπάθησα να μην ασχολούμαι μόνον με την διασκέδασή μου, αλλά να ζήσω και ένα δυο πράγματα έξω από τα δικά μου συνηθισμένα, να κάνω και τον τουρισμό μου, επισκέπτοντας μεγάλα μνημεία, μουσεία, εκκλησίες τις στιγμής με παιδικές παραστάσεις μέσα κι εμένα τον άκυρο να μοιάζω με παιδόφιλο που καιροφυλακτεί στην γωνία. Παρόλα αυτά, το ταξίδι ήταν στην Ευρώπη. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν νιώθω ότι βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου. (αν και τώρα που το σκέφτομαι έννοιες όπως χόστελ, κοινοβιακή ζωή, couchsurfing και "ταξιδεύω-μόνος" πριν από αυτό το ταξίδι υπήρχαν στο μυαλό μου σαν κάτι αόριστο, αυθαίρετο και σκληρό).

Δυο λόγια λοιπόν για την ψυχολογία του ταξιδιού μέχρι τώρα. Ξεκινώ από το βασικότερο, την μοναξιά. Η μοναξιά αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος μύθος μέχρι τώρα.  Μάλιστα, πιστεύω πως στην Θεσσαλονίκη ένιωθα πιο μόνος απ'ότι εδώ. Και πιστεύω πως η πραγματική μοναξιά βρίσκεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας, και όχι σε ένα τέτοιο ταξίδι. Πάντα είχα κόσμο δίπλα μου, να γνωριστώ, να μιλήσω, να γελάσω. Και γελάω. Γελάω όλη μέρα και γελάω για τα πάντα. Και το συνειδητοποίησα αφού μου το "υπέδειξε" ένας νέος φίλος. Όλα μου φαίνονται αστεία, ίσως γιατί η διάθεσή μου είναι τόσο καλή. Ξέρω ότι αυτό είναι προσωρινό, και ότι όταν με το καλό θα γυρίσω στην Ελλάδα, τα προβλήματα της δουλειάς και τα προβλήματα της χώρας θα μου το κόψουν το πολύ το γέλιο, προς το παρόν όμως το απολαμβάνω.

Μοναξιά λοιπόν! Ψέμα. Δεν βγήκα για ποτό ούτε μια φορά μόνος μου. Πάντα γνώριζα άτομα στα χόστελς ώστε να οργανώνουμε παρεάκι. Λίγες μόνον φορές έτυχε να βγω και να φάω μόνος σε κάποιο εστιατόριο, και αυτό ερχόταν σαν ευλογία. Χρόνος με τον  εαυτό μου και με το πιάτο της ημέρας. Και τα δύο είχαν πολύ ενδιαφέρον. Όσο απολάμβανα την μπουκιά μου, το μυαλό ταξίδευε μόνο του, έκανε τις ανασκοπήσεις του, οργάνωνε το ταξίδι, και πριν το καταλάβω είχα ήδη πληρώσει τον λογαριασμό.

 Η κοινωνικοποίηση σε τέτοια μέρη είναι πολύ πιο εύκολη και απλή απ'όσο το φανταζόμαστε γιατί βρίσκεσαι με κόσμο που είναι όλοι στην ίδια φάση της ζωής τους. Θέλουν να ταξιδέψουν, να χαλαρώσουν και να γνωρίσουν νέους ανθρώπους. Θέλει πολλή προσπάθεια για να παραμείνει κανείς κλεισμένος στον εαυτό του σε τέτοιο περιβάλλον. Ήταν στιγμές που ήθελα να μείνω μόνος, (παραδείγματος χάρη για να σας γράψω τα νέα μου) αλλά δεν μπορούσα γιατί έσκαζε μύτη ο Βραζιλιάνος και ήθελε να πάμε για βόλτα. Τί να έλεγα; όχι;!
Συμβουλές λοιπόν για να μην μείνετε μόνοι σε τέτοιου είδους ταξίδια. Οι κινήσεις που βοήθησαν εμένα προσωπικά  (εκτός από το προφανές, τους καλούς φίλους που επισκέφθηκα, και με είχαν σα πασά), ήταν [α] η επιλογή των χόστελς. Σε καμία περίπτωση μην πάτε σε ξενοδοχεία όταν ταξιδεύετε μόνοι. Κατ'αρχάς Θα σας βγει ο κούκος αηδόνι, θα είστε απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο, ή θα περιφέρεστε σε όλη την πόλη μόνοι παριστάνοντας τον τουρίστα, προσπαθόντας να ξοδέψετε τον χρόνο σας. Αντιθέτως στα χόστελς που πήγα, είχαν αρκετό κόσμο και ο χρόνος περνούσε τόσο γρήγορα με συζητήσεις που έκανα με νέους ανθρώπους, που φοβόμουν καμιά φορά ότι θα φύγω από την τάδε πόλη και δεν θα έχω δει τίποτα. Πλέον τα χόστελ είναι πολύ οργανωμένα, έχουν συσσωρεύσει αρκετή τεχνογνωσία γύρω από το τί χρειάζεται ένας budget traveller και μπορούν να σε βοηθήσουν πρακτικά στα πάντα. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χόστελς. Κάποια με πιο οικογενειακό κλίμα (με τον όρο "οικογενειακό" δεν εννοώ πως είναι για οικογένειες αλλά πως σε κάνουν να νιώθεις μέλος της οικογένειας), δηλαδή μικρά χόστελς  που θα βρεις την ησυχία σου, αν την επιδιώκεις, και οι ξενοδόχοι θα είναι συνήθως και οι νοικοκύρηδες. Υπάρχουν όμως και αλυσίδες, που μοιάζουν πολύ με ξενοδοχεία, με την διαφορά ότι ζεις με άλλους. Για κάποιους αυτό είναι μειονέκτημα, για άλλους πλεονέκτημα. (Στην περίπτωση βέβαια που θέλετε να πάτε ταξιδάκι με την κοπελίτσα ή το παλικάρι σας, τότε φυσικό είναι να προτιμήσετε ένα δίκλινο σε ένα ωραίο ξενοδοχειάκι για να έχετε και τον προσωπικό σας χώρο). Ορισμένες φορές μπορεί να συναντήσεις και τον όρο party hostel. Εγώ χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα ήδη δυο φορές σε κάτι τέτοιο. Για άτομα της ηλικίας μας είναι λουκούμι. Περιέγραψα σε προηγούμενη ανάρτησή μου καταστάσεις, αλλά πέρα από όλα τα αυθόρμητα, τέτοια χόστελς οργανώνουν συνήθως διάφορες δραστηριότητες όπως προβολή ταινίας ή βραδινές βόλτες (τα γνωστά pub crawls) όπου μαζεύονται όσοι ενδιαφέρονται για βραδινή έξοδο, δίνουν κάποιο ποσό και πάνε μπαρότσαρκα (εξ ου και το Pub crawl) στις γειτονιές της πόλης. Ορισμένες φορές εκδρομές, ή free walking tours.
Αν είσαι μόνος και θες να περάσεις καλά, προτίμησε αυτό το μονοπάτι.

(Εγώ προσωπικά αλλά και η μισή υφήλιος, χρησιμοποιούμε το hostelworld.com που είναι από τα πιο αξιόπιστα sites, και μέσα εκεί μπορείτε να συγκρίνετε τιμές, εγκαταστάσεις, τοποθεσία και τιμές για να διαλέξετε την διαμονή σας, έχοντας ως σημαντική πηγή πληροφόρησης φυσικά και τα σχόλια των προηγούμενων φιλοξενούμενων.)

Σημείο [β]. Άνοιγα το στόμα μου και μιλούσα. Το πιο απλό πράγμα. "Where are you from?". Ή ένα απλό hi! με το που μπαίνεις στο δωμάτιο αρκεί. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Όλα κυλούν μόνα τους από κει και πέρα. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην ήθελε να ανοίξει μια συζήτηση με ένα νέο πρόσωπο. Εκτός από έναν, τώρα που το σκέφτομαι. Αλλά ακόμη κι αυτός άρχισε να κελαηδά την μέρα που ήρθε η αστυνομία να τον επισκευτεί. (όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν αστειεύομαι. Ο μοναδικός τύπος που μου την είχε δώσει στο χόστελ γιατί άνοιγε την τηλεόραση στις 4 το πρωί μέχρι που του έριξα ένα χέσιμο, και την άλλη μέρα ήταν όλο μέλια. ΦΑινόταν τρομαγμένος. Αργότερα ήταν που έμαθα πως εκείνο το πρωί είχε επισκέψεις από την τοπική αστυνομία γιατί ήταν μάρτυρας σε ένα δυστύχημα. Ίσως να νόμιζε ότι εγώ τους φώναξα χαχαχαχαχαχα!)

Το μόνο επίπονο σε όλο μου το ταξίδι, ήταν πως όλοι οι σταθμοί του, όπως η ζωή, έτσι κι αυτοί τελείωναν με έναν αποχαιρετισμό. Κάθε αντίο και ένας μικρός θάνατος.
(καταθλιπτική μουσική στο background, και με το τελευταίο αυτό μακάβριο μήνυμα πέφτουν οι τίλτοι του τέλους.) 

Φιλιά σε όλους! Είθε ο τελευταίος αποχαιρετισμός να αργήσει να έρθει, κι αν έρθει να γίνει με χαμόγελο! That's the whole point