Λέμε “έχει τάσεις φυγής”. Μιλάμε για τις τάσεις φυγής σα να ήταν κάποια ανθρώπινη αδυναμία. Η ανικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίσει τους φόβους του. ;Ίσως όμως κάνουμε λάθος. Οι τάση για φυγή είναι μια ανάγκη που γεννάται μέσα μας για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, το πάτημά μας, το πού πάμε και το γιατί. Ένα σκοπό ίσως. Η συνειδητοποίηση ότι εδώ που βρισκόμαστε δεν είμαστε ολοκληρωμένοι, δεν είμαστε ευτυχησμένοι, αλλά έχουμε χαθεί, και έχουμε ξεχάσει.
Και για να το κάνει κανείς αυτό πρέπει να πετάξει από πάνω του ότι δεν είναι πραγματικά αναπόσπαστο κομμάτι του. Υλικά αντικείμενα, πρόσωπα, μέρη, συνήθειες, και να φύγει. Να βρεθεί κάπου μόνος και απομακρισμένος από όλα όσα γνώριζε μέχρι τώρα, ώστε αυτό που θα μείνει να είναι ατόφιος ο εαυτός του. Και τότε θα έχει την ευκαιρία να τον δει γυμνό, να τον περιεργαστεί, να συζητήσει μαζί του, να τον γνωρίσει καλύτερα. Μόνον έτσι θα καταλάβει ποιός είναι, και ποιά από αυτά που άφησε πίσω του, ήταν πραγματικά κομμάτια του εαυτού του. Γιατί αυτά θα είναι τα πράγματα που θα λησμονήσει πιο πολύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου