Ευρώπη: Κόστη

( Πάμε στο οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού τώρα. ανοίγω ξεχωριστό κεφάλαιο γι'αυτό γιατί ξέρω πως υπάρχει πολύς κόσμος που θα τον ενδιέφερε και πολύς κόσμος που θα τον κούραζε. Οπότε όποιος θέλει το διαβάζει, όποιος δεν θέλει το προσπερνά.)

 Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι τα μεταφορικά. Από τα έξοδά μου στην Ευρώπη, τα μεταφορικά ήταν τα 2/3. Συμπεριλαμβανομένου του εισιτηρίου από Λισαβόνα για Μπουένος Άιρες, που κόστισε 690, και πάλι αρκετά φτηνό για υπερατλαντικό ταξίδι. Εκεί που έκανα το μεγάλο φάουλ ήταν στα άπειρα τρένα που χρειάστηκε να πάρω για την Ευρώπη. Παρόλο που δεν άξιζε να πάρω το interrail ticket, γιατί δεν ξεπέρασαν τα 400 ευρώ, θα μπορούσα αν το είχα ψάξει νωρίτερα να βγάλω την european youth card, που μου δίνει σημαντικές εκπτώσεις σε εισιτήρια, να εκμεταλλευτώ το car pooling ( http://www.carpooling.com/us/ ) όπου μοιράζεσαι βενζίνες με άλλους, ή ακόμη, το πιο φτηνό απ'όλα, ωτο-στοπ (hitch hiking). Τα νυχτερινά τρένα επίσης, όπου οι τιμές πέφτουν αλλά όχι αρκετά, θα έλεγα. Α! και τα λεωφορεία. Τα δύο που χρησιμοποίησα για 3ωρες διαδρομές μέσα στην Πορτογαλία, είχαν ταινία να παίζει, ΚΑΙ wifi (ίντερνετ) για 19 ευρώ (!). Τα τρένα γενικά στην ευρώπη, θεωρώ είναι ακριβά για τις αποστάσεις και το χρόνο που χρειάζονται. Είναι πολύ πιθανό να βρεθεί αεροπορικό πιο φτηνό από τρένο.

Το κεφάλαιο διαμονή συμπεριλαμβάνει φιλοξενία σε φίλους, couchsurfing και χόστελς. Μέσα σε 1 μήνα έφαγα 200 ευρώ για διαμονή, και θεωρώ ότι ήταν πολλά, δεδομένου ότι τις μισές μέρες έμενα σε χόστελς που δεν ήταν και ιδιαίτερα φτηνά. Για χόστελς. Μια μέση τιμή για τα χόστελς που χρησιμοποίησα θα έλεγα πως είναι γύρω στα 15 ευρώ την βραδιά. Θα μπορούσε να είναι χαμηλότερη αλλά δεν επέλεγα αποκλειστικά σύμφωνα με την τιμή. Πάντα ήθελα τοποθεσία, wifi, lockers (για να κλειδώνω τα πράγματά μου), κουζίνα και πολλά θετικά σχόλια.

Η διατροφή μού κόστισε 300 ευρώ. Συνήθως μαγείρευα μόνος το φαί μου, στις κουζίνες των χόστελς, και αυτό έριξε σημαντικά το κόστος διατηρώντας την ποιότητα του φαγητού, γιατί δεν έτρωγα ακριβά σκουπίδια του δρόμου, όπως υπερτιμολογημένα σάντουιτς, σφολιατοειδή κ.α. Είχα πάντα μαζί μου ξηρά τροφή, νερό και κανένα σάντουιτς για ώρα ανάγκης, ή για ταξίδια. Είναι καλύτερο να έχεις ένα δικό σου σαντουιτσάκι στον σάκο σου, με αγορασμένα υλικά από το σουπερμαρκετ και φτιαγμένο από τα χεράκια σου κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στα μουσεία, από το να αγοράζεις το κάθε ψόφιο σάντουιτς που πουλούν στις τουριστικές περιοχές, υπερτιμολογημένο γιατί ακριβώς ξέρουν πως μετά από μερικές ώρες στα μουσεία, η πείνα θα σε θερίζει και θα είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις όσο όσο για μια μπουκιά φαί. Έτρωγα το σαντουιτσάκι μου να με κρατήσει, και αν ήθελα να γευτώ και ένα αυθεντικό παραδοσιακό πιάτο, είχα όλο τον χρόνο μπροστά μου να απομακρυνθώ από την τουριστική περιοχή και να το βρω.
300 ευρώ λοιπόν το φαί, και μάλιστα έχοντας κάνει ορισμένα μεγάλα κυμπαριλίκια, ξοδεύοντας μέχρι και 30 ευρώ σε ένα μόνον γεύμα.

Άλλα έξοδα ήταν τα πλυντήρια ρούχων που χρησιμοποίησα κατά καιρούς, τα ταχυδρομεία για να στείλω γραμματάκια στον εαυτό μου, κάρτες για κινητά, μουσεία και κονσέρτα. Ούτε 70 ευρώ.

Το ξαναλέω ο πόνος ήταν τα μεταφορικά.

Ήταν φυσικό πολλές φορές να με ρωτά ο κόσμος για το οικονομικό κομμάτι του ταξιδιού. Είναι από τα πρώτα πράγματα που θες να μάθεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα έλεγα όμως πως οι πιο ενοχλητικοί σ'αυτό το κομμάτι ήταν οι Έλληνες. Εδώ να πω πως ενώ θεωρούμε τους εαυτούς μας ταξιδιάρηδες, η τελευταία μου εντύπωση είναι πως είμαστε αρκετά απαίδευτοι σε αυτό το κομμάτι, και πολύ πίσω σε σχέση με πολλούς άλλους λαούς.  Όταν λοιπόν μάθαιναν για το ταξίδι μου, από τα πρώτα και πιο εριστικά σχόλια ήταν το εξής: "λεφτά να υπάρχουν!"

Από πλευράς μου θα ήταν υποκριτικό να έλεγα το αντίθετο. Στην περίπτωσή μου είχαν δίκιο. Αλλά αυτό που έβρισκα εριστικό ήταν πως το χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία για τους εαυτούς τους. Για να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι εγώ το κάνω, όχι επειδή το θέλω πιο πολύ από τους ίδιους, ή επειδή το θεωρώ προτεραιότητα στο πώς θα ξοδέψω τα λεφτά μου, αλλά γιατί είμαι ευνοημένος. Ορισμένες φορές μπορούσα να νιώσω την κακεντρέχεια στη φωνή τους. Έχοντας λοιπόν πλέον αναλύσει τα έξοδά μου, πιστεύω πραγματικά πώς όλοι εκείνοι με τους οποίους είναι την αντίστοιχη κουβέντα, ξοδεύουν πιο πολλά τον μήνα μένοντας στο σπίτι τους, απ'ότι εγώ στο ταξίδι μου.

Τα ταξίδια δεν είναι μόνον πολυτέλεια των "ευνοημένων", ούτε χόμπυ των "πλουσίων". Μπορούν να γίνουν με χιλιάδες τρόπους και μάλιστα πολύ οικονομικά. Πολύ πιο οικονομικά κι από το δικό μου φυσικά. Και όσο η βιομηχανία μεγαλώνει, τόσο πέφτουν και τα κόστη. Αρκεί να το θέλει κανείς. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Τέλος πάντων. Δεν θέλω να γίνομαι επικριτικός. Καλά να είστε όλοι και τα λέμε στο μέλλον! Φιλιά!

Υ.Γ. Δήμο θυμάσαι τότε που σκεφτόμασταν για inter-rail με budget 1.200 ευρώ για ένα μήνα, και μας φαινόταν άθλος; Σου εγγυόμαι ότι θα σου φανεί παιχνιδάκι. Αλλά σε περίπτωση που το σκεφτείς σοβαρά, θα σου πρότεινα να ξεχάσεις την Ευρώπη. Τα γούστα είναι Λατινική Αμερική ή Ασία.