7-day jungle trek, Amazon

Οικογένεια, εγκάρδιοι φίλοι, χαίρετε!

Μόλις γυρίσαμε στο Iquitos (μια πόλη του Περού στις παρυφές του Αμαζονίου) μετά από 7 μέρες στη ζούγκλα. Στην εκδρομή αυτή είχα την ευκαιρία να βγάλω αρκετές φωτογραφίες οπότε θα μπορέσω μέσα από αυτές να περιγράψω καλύτερα όλα όσα συναντήσαμε στις μέρες μας εκεί.

Το τουρ το έκλεισα με μια εταιρεία που δουλεύει με πρώην στρατιωτικούς, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, κοντά στην Αμαζονία, έκαναν την θητεία τους εδώ, και ορισμένοι από αυτούς πλέον εκπαιδεύουν στρατιωτικές ομάδες σε θέματα επιβίωσης στην Ζούγκλα. Οπότε είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε πολλά πράγματα για την πανίδα της, την χλωρίδα της και κολπάκια για να την βγάλουμε καθαρή εκεί μέσα. Τα πράγματα είναι πιο χαλαρά απ'όσο τα παρουσιάζω αυτή τη στιγμή, αλλά το παραπάνω γεγονός έκανε τη διαφορά. Το τουρ, αν και ακριβότερο, ήταν λιγότερο τουριστικό απ'όλα τ'άλλα που συναντά κανείς από τα τουριστικά πρακτορεία εδώ γύρω. Δεν μέναμε σε οργανωμένα καταλύματα, δεν συναντήσαμε άλλους τουρίστες, δεν επισκευτήκαμε επαγγελματίες "ιθαγενείς" ή τις "φυλές" τους, και όλα τα ζώα που φάγαμε, κηνυγησαμε ή παρενοχλήσαμε ήταν άγρια, κι όχι του ζοολογικού κήπου παρά δίπλα. Κάτι που δεν μας τιμά ιδιαίτερα βέβαια. Σε αυτό το τουρ ο όρος sustainable tourism πήγαινε περίπατο. Δεν υπήρξε δυστυχώς. Κι νιώθω έντονα συνένοχος. Μερικές μέρες μείναμε χύμα στη ζούγκλα, μερικές σε ένα ξύλινο κατάλυμα (θα το δείτε παρακάτω), και μια βραδιά σε ένα ζευγαράκι μεσήλικων ντόπιων, σε σπίτι χτισμένο στις όχθες ενός παραπόταμου, πάνω σε μεγάλους ξύλινους στίλους.
Μέσα από τις φωτογραφίες θα σας πω κανα δυο πράγματα παραπάνω. Αρχίζουμε λοιπόν...

Εδώ είμαστε όλο το παρεάκι που κάναμε το τουρ, στα μαγιώ μας γιατί ετοιμαζόμαστε για βουτιές. Εγώ με τον Αμερικανό φίλο δίπλα μου μείναμε όλες τις 7 μέρες. Οι υπόλοιποι αναχώρησαν στην τρίτη μέρα. Κυρίως γιατί το budget τους δεν το επέτρεπε.

Εδώ βλέπουμε εμένα να προσπαθώ να πιάσω έναν άγριο βόα υπό την καθοδήγηση των οδηγών μας. Έφερνε βόλτες κοντά στο κατάλυμά μας.

Εδώ τον έχω πιάσει, αφού "λέρωσα τα παντελόνια μου"...2 φορές.

κι εδώ αρχίζει να τυλίγεται γύρω από το χέρι μου, κι εγώ πρέπει να χαμογελάσω.

Κι αντί να σταματήσω... Το περνώ και γύρω από το λαιμό μου, να τυλιχτεί κι εκεί... έξυπνο ε; Όλα καλά πάντως...

 (θα σας στραβολαιμιάσω λίγο αλλά δεν μπορώ να την γυρίσω) Αυτά με τον βόα. Στο τέλος το λυπήθηκα το ζώο. Το τρελάναμε. Το πιάναμε, το τραβούσαμε, το πετούσαμε, το ξαναπιάναμε, γιατί...; για να βγούμε φωτογραφίες. Να τα βλέπω και να ντρέπομαι.
Σε εκείνη το φάση σκέφτεσαι "είμαι στη ζούγκλα, και παλεύω με τα θηρία της", αλλά τελικά τα ταλαίπωρα τα θηρία ποτέ δεν μας πλησίασαν, ούτε ποτέ μας έκαναν κανένα κακό. Τα μοναδικά τέρατα είμασταν εμείς.
Παρεμπιπτόντως το κτύριο που βλέπετε πίσω μου ήταν το πρώτο μας κατάλυμα. Είχε σίτες για τοίχους, και από μέσα ήταν κάπως έτσι... Έπεσαν τρελές ξάπλες σε αυτές τις αιώρες...

και το βραδάκι κοιμηθήκαμε ανάμεσα στις λευκές αυτές σίτες. Ένας ξέχασε το ποδαράκι του απ'έξω και το πρωί ήταν πουά από τα πολλά τσιμπήματα. Και από μέσα, αυτό το λευκό άσυλο μοιάζει κάπως έτσι.

Πάρακάτω...

Εδώ έχουμε πάρει την βαρκάρα μας, και έχουμε βουτήξει στη μέση του Αμαζονίου, με ροζ κακάσχημα δελφίνια να σουλατσάρουν στα 4-5 μέτρα (ή και πιο κοντά). Έβγαιναν που και που για ν'ανασάνουν αλλά δεν προλαβαίνεις να τα δεις ξεκάθαρα.

Τα νερά είναι καφέ, δεν βλέπεις τί σε γυρω-φέρνει. Μπορεί να είναι δελφίνι, αλιγάτορας, ανακόντα, βόας ή πολλά νόστιμα πιράνχας. Σοβαρά. Κάναμε πολλές φορές μπάνιο δίπλα σε πιράνχας. Ούτε μια φορά δεν μας ενόχλησαν. Κι εμείς ανταποδίδοντας φάγαμε καμιά εικοσαριά)

Τα ψαρέψαμε οι ίδιοι.

Εδώ μας έχει πιάσει μια τρελή βρόχα την ώρα που ψαρεύαμε. Ευτυχώς γιατί είχα αρχίσει να βρωμάω. Στην φωτογραφία μπορείτε να πάρετε και μια γεύση από το μεγαλοπρεπές καλάμι που χρησιμοποιούσαμε για να ψαρέψουμε.

Εδώ εγώ το παίζω ιθαγενής. Ιθαγενέστατος, ιδίως αφού  αντί για κολιέ με κόκαλα είχα τον φακό της energizer. Είναι κάτι καρποί, τους ανοίγεις, και τα σπόρια τους αν τα ζουμπήξεις βγάζουν ένα φοβερό πορφυρό χρώμα, πολύ δυνατό. Ε, βρήκαμε μερικά στο δρόμο μας και το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω φρικτό. Εγώ μια χαρά το είχα κάνει μόνος μου. Τρεις απλές γραμμούλες, έτσι για την φάση. Αλλά φαίνεται πως στον οδηγό μας δεν άρεσε το σχέδιο, και κατέληξα να μην μπορώ να ξύσω την μύτη μου γιατί ήταν πνιγμένη στην μπογιά και θα λερωνόμουν. 

Εδώ παρενοχλούμε έναν βρααααδυυυυπουυς... Μακράν το πιο αργοκίνητο ζώο που έχω συναντήσει. Ο μύθος της χελώνας και του λαγού θα ήταν διαφορετικός αν είχαμε βραδύποδες στην Ευρώπη. Είναι έτσι γιατί έχει βραχεί. Τον βρήκαμε σε ένα δέντρο στη μέση του ποταμού (ύποπτο. Κάποιος τον είχε τοποθετήσει εκεί φαίνεται), και για να τον κατεβάσουν τον έριξαν στο νερό. (Δεν αγχωνόμαστε. Κολυμπά.) Για άλλη μια φορά, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.

Το δεύτερο κατάλυμα, στη μέση της ζούγκλας. Φυσικά στήσαμε τριγύρω μια μεγάλων διαστάσεων λευκή σίτα σαν αυτές που ήδη είδατε για τα κουνούπια. Και για τα υπόλοιπα διάφορα αιμοβόρα αιλουροειδή ή φίδια οι οδηγοί μας έβαλαν να κοιμηθούμε με τις ματσέτες μας. Αν και πιστεύω πως τους άρεσε να υπερβάλουν... Ή και όχι...

Αυτά τα δύο πορτοκαλί φρούτα, φίλοι καλοί, τα λένε "κακάο". Από μέσα έχουν μια στήλη από σπόρους στο μέγεθος ενός φασολιού γίγαντα, τυλιγμένα σε μια λευκή λίγδα, η οποία είναι πεντανόστιμη. Το ανοίγεις και τα γλύφεις σαν καραμέλες. Μετά τους σπόρους τους αποξηραίνουν, τους καβουρδίζουν, και έχουμε το γνωστό σε όλους μας κακάο. Λίγο γαλατάκι, λίγη ζάχαρη και λίγο βούτυρο και έχεις την δική σου σπιτική σοκολάτα.

Το μεγάλο δείπνο. Τρώγαμε ότι πιάναμε, ρύζι που είχαμε κοιβαλήσει μαζί μας, και ψάρι. Πολύ ψάρι. Νερό τραβούσαμε από ποταμάκια της ζούγκλας, και το βράζαμε.

Εδώ ένα μικρό αλιγατοράκι, ζωντανό. Δεν το φάγαμε. Το αφήσαμε να φύγει. Το ορκίζομαι. Σουλατσάραμε τα βράδια με την βάρκα στον ποταμό. Ήταν μαγικά. Είχε αρκετά δυνατό φεγγάρι για να βλέπουμε τα πάντα, και με μερικούς φακούς ψάχναμε για αλιγάτορες. Τα μάτια τους μοιάζουν κατακόκκινα στην ανάκλαση του φακού. Χάρη σ'αυτό το εφέ τους εντοπίζαμε. Ο Αμαζονιος παρεμπιπτόντως, απίστευτα θορυβώδης. Γινόταν χαμός κάθε βράδυ. Καλύτερα διαμέρισμα στην Εγνατία... (Που λέει ο λόγος...)

Ύπνο στο σπίτι ενός ντόπιου. Το σπιτι είναι περιτριγυρισμένο με νερό. Αποτελείται από αυτό που βλέπετε και έναν αποθηκευτικό χώρο πίσω από τον ξύλινο τοίχο στα δεξιά. Η κουζίνα είναι αυτό που βλέπετε στη μέση της φωτογραφίας. Μπάνιο δεν υπάρχει. Λούζεσαι στην βάρκα με τα νερά του ποταμού. Για την τουαλέτα πάλι, παίρνεις την βάρκα, κωπυλατείς λιγουλάκι παραπέρα μέχρι να συναντήσεις ένα πλωτό, ξύλινο αποχωρητήριο. Στην ουσία 4 κούτσουρα δεμένα σε σχήμα ορθογωνίου και ένα σεβαστού μεγέθους άνοιγμα στην μέση. Αν σε πιάσει κόψιμο... το ξεχνάς. Πρέπει να κωπυλατήσεις πρώτα. Οι ντόπιοι πρέπει να έχουν φοβερή αυτοσυγκέντρωση σε τούτο το φλέγον θέμα. 

Ακόμη, Όλοι οι ντόπιοι έχουν ένα ζευγάρι αιώρες, και όλη τη μέρα αράζουν. 

"Τί; σε έπιασε η πείνα και θες να φας; Η φύση δουλεύει για την πάρτη σου!" Παίρνεις την βαρκούλα σου, κάνεις μια βόλτα των 5 λεπτών στα τριγύρω δέντρα και έχεις νοστιμότατα φρούτα, κατ'ευθείαν από το κλαδί. Θες ψαράκι; Ξεπλένεις στον ποταμό τα αποφάγια από το μεσημεριανό και πριν το καταλάβεις έχεις πιράνχας να σε τριγυρίζουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τα αρπάξεις με το πιάτο που κρατάς μέσα στο νερό, και να τινάξεις στη διπλανή βάρκα. Συγχαρητήρια! Μόλις εξασφάλισες το βραδινό σου! Η ζούγκλα τούς τα προσφέρει όλα. Φαί, ξυλεία, στέγη, εργαλεία και φυτικά φάρμακα. Οπότε ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους είναι ξαπλαδούρα.

Ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στον ποταμό.

Και το πλοίο του γυρισμού. Πήραμε μαζί τις αιώρες μας και τις στήσαμε στο βαπόρι του γυρισμού,.Ταξίδι 5 ωρών. Εμείς και μερικοί ντόπιοι ακόμη. Όχι πες μου σε ποιά ακτοπλοϊκή της Ελλάδας μπορείς να απολαύσεις ξάπλα σε αιώρες! Και μάλιστα τζάμπα!

Αυτά προς το παρόν... Η αλήθεια είναι πως μου λείπετε πολύ όλοι, αλλά σκοπεύω να συνεχίσω για λίγο ακόμη. Είναι κάποια πράγματα που θέλω να δω πριν κλείσω αυτό το κεφάλαιο.

Τώρα βρίσκομαι στην πόλη του Μεξικό, η οποία είναι υπέροχη και με απίστευτες υποδομές. Έχει τα πάντα. Τύφλα να έχει η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Δεν αστειεύομαι.  Καλό μετρό, λεωφορεία κλάσεις ανώτερα από αυτά της Ελλάδας και φυσικά πολύ φτηνότερα, υπέρμοντέρνα art deco ξενοδοχεία και εστιατόρια (και πάλι φτηνά), αλλά και με ένα σωρό μουσεία, πλατείες, θέατρα, συναυλίες (θα χάσω την Patty Smith γκαμώτη. Έρχεται εδώ σε μερικές μέρες.) και πεζόδρομους για να δεις και κάτι διαφορετικό. Ας μην ξεχνάμε πως είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου.

Σε ένα μήνα από τώρα θα έχω ανέβει μέχρι τις ΗΠΑ για να συναντήσω τον Γιώργο εκεί, και να περπατήσουμε το Γκραντ Κάνυον μαζί. Μετά σκέφτομαι να φάω μερικές μέρες στο San Francisco και από κει να πάρω αεροπλάνο για Αφρική. Ακόμη δεν έχω καταλήξει πότε, πού και πώς ακριβώς αλλά προς τα κεί διαβαίνω. Θέλω να επισκευτώ για μερικούς μήνες την Τανζανία, την Μοζαμβίκη και να καταλήξω Νότια Αφρική. Αυτές τις μέρες διαβάζω για όλα αυτά τα σενάρια. Θα δούμε...

Να είστε όλοι καλά, σας σκέφτομαι κι ας μην γράφω πολύ ή επικοινωνώ συχνά μαζί σας, δύναμη και θα τα πούμε με το καλό στο μέλλον! Φιλιά!