"Η τουαλέτα αντεπιτίθεται". Σύντομα στους κινηματογράφους

Πριν ξεκινήσω την αφήγηση του ταξιδιού μου στην Βραζιλία, θα αφηγηθώ πρώτα μια μικρού μήκους, που συνέβη μόλις πριν από 5 λεπτά. Για τίτλο της ταινίας θα επέλεγα το “Η τουαλέτα αντεπιτίθεται”, αλλά θα ταίριαζε εξίσου και το “Η εκδίκηση της τουαλέτας” ή το... “Τουαλέτα: Η εξέγερση”. Οπότε θα το αφήσω ανοιχτό και οι φίλοι αναγνώστες μπορούν στο τέλος της αφήγησης να διαλέξουν οι ίδιοι τον τίτλο που τους αρέσει περισσότερο, και να το γράψουν από κάτω, στα σχόλια ('Ετσι υπάρχει και μια διαδραστικότητα).

Κάποια εισαγωγικά όμως πρώτα.

Μόλις σηκώθηκα από έναν 4ωρο ύπνο στο λεωφορείο που ξεκίνησε από το Σαλβαντόρ της Βραζιλίας, και κινείται (αυτή τη στιγμή που μιλάμε) προς την πρωτεύουσα, την Μπραζίλια. Η διαδρομή κρατά γύρω στο 24ωρο. Μετά έχω κατά πάσα πιθανότητα μια 4ωρη αναμονή για το επόμενο λεωφορείο, και μια ακόμη διαδρομή των 21 ωρών ώστε να φτάσω τελικώς στην Cuiaba' ή αλλιώς την “κωλοτρυπίδα του κόσμου”, όπως “χαϊδευτικά” την φωνάζουν όλοι οι Βραζιλιάνοι που δεν μένουν εκεί. Μου είπαν πως Iaba' στην γλώσσα των ιθαγενών της περιοχής, (εκείνων που κατέσφαξαν οι πορτογάλοι και τώρα δεν υπάρχουν) σήμαινε “κόσμος”, και cu στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά σημαίνει κωλοτρυπίδα. Συγγνώμη για τις καθαρογραμμένες βωμολοχίες αλλά δεν θα πάψει να είναι αλήθεια, με όσα συμβολάκια κι αν το αντικαταστήσω.

Ξεκούραστος λοιπόν μετά από τον 4ωρο ύπνο στο λεωφορείο, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να γράψω λίγα πράγματα, συνοπτικά για τους τελευταίους 2 μήνες που έζησα στην Βραζιλία, τώρα που την αφήνω πίσω μου, και πριν προχωρήσω σιγά σιγά στην Βολιβία.

[Η ταινία ξεκινά με την ανάγκη μου να κατουρήσω.] Σε όλο το λεωφορείο σκοτάδι. Το απαλό φως του προβολέα πέφτει στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή, τονίζοντας έτσι τα έντονα συναισθήματα. Μορφασμοί δυσφορίας. Η επιτακτικότητα της ανάγκης είναι ξεκάθαρη. Δεν μπορεί να το αναβάλει άλλο. Σχεδόν μπορείς να ακούσεις τις σκέψεις του πρωταγωνιστή στο πρόσωπό του. “Ανάθεμα! Γιατί να πρέπει να κατουράμε. Γιατί πρέπει να βιώνουμε συστηματικά αυτή την μαρτυρική εμπειρία της επίσκεψης σε κοινόχρηστες τουαλέτες; και γιατί τόσο συχνά! Ας γινόταν μια στο χρόνο!” Σηκώνομαι. προχωρώ μέχρι την τουαλέτα του λεωφορείου. Ανατριχιαστική μουσική στο background για να μπερδέψει. Κλείνω την πόρτα πίσω μου. Όλα καλά μέχρι εδώ. Τίποτα δεν συνέβει. Κανένας δεν πέθανε. Όχι στο λεωφορείο τουλάχιστον (γιατί σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουμε αρκετούς θανάτους με κάθε λεπτό που περνά. Αλήθεια λένε). Το λεωφορείο δεν κουνάει πολύ, στέκομαι όρθιος. Ροή φυσιολογική. Χρώμα υπόλευκο. Πριν όμως προλάβω να καταλάβω τί συμβαίνει η τουαλέτα, σαν από θαύμα, αρχίζει να φτύνει τα πάντα προς τα έξω υπό μορφή σιντριβανιού! Ότι εγώ προσέθετα, αυτή το έφτυνε κατά πάνω μου! “Μα τί στο καλό!” Παύση πυρών από μεριάς μου. Αυτή όμως συνεχίζει! Τραβώ το καζανάκι μπας και φτιάξει. Η ίδια εξοργίζεται στην προσπάθειά μου να την μανιπουλάρω, και με αναζωπυρωμένο μίσος φτύνει μαζί και τα βαθυγάλαζα σαπουνόνερα που χύθηκαν από το καζανάκι. Έτσι όπως είμαι, μαζεύω τα παντελόνια μου, και εξαφανίζομαι κλείνοντας την πόρτα πίσω μου. Δραπέτευσα, ευτυχώς με μερικούς μόνον λεκέδες στα παπούτσια και μπατζάκια μου. Κοιτάζω τα εκτεθειμένα σημεία του δέρματός μου. Καμία μετάλλαξη μέχρι τώρα. Είμεθα ασφαλείς. “Να θυμηθώ να ξανατσεκάρω κι αργότερα”, σκέφτομαι. Σιγουρεύομαι ότι η πόρτα είναι κλειστή, κι ότι το θεριό δεν θα δραπετεύσει να πάρει την εκδίκησή του στην ανθρωπότητα, για την δουλειά που το καταδικάσαμε μια ζωή να κάνει.

Πάω στον οδηγό και προσπαθώ να του εξηγήσω σε αυτοσχέδια πορτογαλικά τη μηχανική του φαινομένου, έτσι όπως εγώ τουλάχιστον την κατάλαβα μέσα από εμπειρική παρατήρηση. Αφού λοιπόν τον έπεισα να κλειδώσει την τουαλέτα, για να μην πάει κανείς αμύητος εκεί μέσα, καθίσει και συνειδητοποιήσει ότι αυτό που έχει από κάτω του δεν είναι πλέον τουαλέτα αλλά μπιντές, γύρισα στην θέση μου, ως περίφανος άγνωστος ήρωας, και είπα να γράψω εδώ, μπας και βγει τίποτα καλό απ'όλη την ιστορία. Λίγο γέλιο τουλάχιστον.