Χθες γνώρισα έναν παππού βραζιλιάνο στο on the rock hostel. Ήταν ο πατέρας του νεαρού νοικοκύρη που λειτουργούσε το χόστελ. Ένας απίστευα συμπαθητικός άνθρωπος (ο παππούς. Όχι ο γιος. Αυτός φαινόταν λίγο χαραμοφάης). Από την πρώτη στιγμή μου συμπεριφέρθηκε σαν να ήμουν παιδί του. (γιατί φαίνεται πως το πραγματικό του παιδί ήταν πράγματι χαραμοφάης, και ανάξιος της αγάπης του πατέρα. Εντάξει, ίσως να υπερβάλω λίγο. Απλά ήθελα να κάνω το σενάριο λίγο πιο δραματικό). Στο θέμα μας όμως... Αυτό που μου έκανε εντύπωση στον παππού, δεν ήταν τόσο η φιλοξενία του όσο η δίψα του για μάθηση και συναναστροφή. Από την στιγμή που έμαθε πως είμαι Έλληνας από την εξωτική Ελλάδα (και είναι πράγματι εξωτική. Ιδίως τον τελευταίο καιρό), έδειξε τεράστιο ενδιαφέρον για τη χώρα. Τον ενθουσίαζε το γεγονός ότι είναι τόσο παλιά. Κάθε φορά που του έλεγα για "καταστάσεις" προ χριστού με κοιτούσε με ένα περίεργο δέος λες και ήμουν εγώ που έζησα τόσα χρόνια. Κάθε τί "προ χριστού" του φαινόταν τόσο μακρινό. Σα να μην του είχε πει ποτέ κανείς πως υπήρχε ζωή πριν τον Χριστό. Του είπα για τα ονόματα των αδελφών μου και την ιστορία πίσω από αυτά. Του μίλησα για τον Όμηρο, τον Οδυσσέα, τα ταξίδια του, και την Πηνελόπη, την γυναίκα του. (όσα δηλαδή κατάφερα να μάθω στα διαλείμματα μεταξύ των ύπνων που έκανα στο θρανίο, και για το οποίο, ναι το παραδέχομαι δημοσίως, μετανιώνω). Του μίλησα για την πόλη μου και τα νησιά μας. Και όσο εγώ μιλούσα με περίσσιο πάθος, αυτός σημείωνε σε ένα χαρτί ονόματα και τοποθεσίες. Για να τα απορροφήσει καλύτερα;...Δεν ξέρω. Για να τα googlάρει αργότερα;... Αμφιβάλω. Πάρ'αυτα, τα σημείωνε. Δείγμα πάθους για μάθηση. Ήθελε να δει πού μένω και πώς μοιάζει η πόλη μου, οπότε του έδειξα φωτογραφίες του λευκού πύργου και της παραλίας στο google. Μετά του έδειξα φωτογραφίες της σαντορίνης, για να δει τί εννοούσα όταν μιλούσα για όμορφα νησιά. Μου εκμυστηρεύτηκε πως ποτέ δεν είχε βγει από την χώρα του τη βραζιλία, και πως ο κόσμος πρέπει να είναι τόσο όμορφος εκεί έξω. Φαινόταν πως μελαγχολούσε για όλα τα πράγματα που δεν μπόρεσε να δει στη ζωή του, και δεν είχε την ευκαιρία να μάθει. Φαινόταν σα να προσπαθούσε να καλύψει όλο τον χαμένο χρόνο. (αντιλαμβάνεστε τί σημαίνει για όλους εμάς τους υπόλοιπους αυτό. Ποιό είναι το πόρισμα της ιστορίας. Ένα από τα πολλά δηλαδή... Θα το αφήσω να εννοείται). Σε κάποια φάση μάλιστα με ρώτησε για τις ώρες πτήσης και τα δρομολόγια που έκανα για να φτάσω εκεί. Ίσως να το σκεφτόταν, να ταξιδέψει στην εξωτική Ελλάδα. Την Ελλάδα της Φιλοσοφίας, της Δημοκρατίας, των Μύθων και των Τεχνών. Αλλά δεν τον ενθάρρυνα παραπάνω. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Μπουρδέλα έχουν και στην Βραζιλία. Δεν ήθελα να το απομυθοποιήσω οπότε συνέχισα να του μιλώ για τις παλιές δόξες. Εκείνες τις πολύ παλιές. Τις "προ χριστού", τις αρχέγονες.
Λίγο αργότερα Η συζήτηση άλλαξε θέμα και πέρασε στην ανεξερεύνητη θάλασσα. Πόσα πράγματα υπάρχουν που δεν γνωρίζουμε για την θάλασσα. Το συζητούσαμε ενώ την είχαμε μαύρο πιάτο κι ήρεμο, στα πόδια μας.
Μετά ήρθε η απίστευτη αρχιτεκτονική του ανθρώπινου σώματος. Πίστευε πως σχεδιαστήκαμε με σοφία. Του εξήγησα τον βιτρούβιο άνθρωπο του ντα βιντσι. Έμαθε πως το ύψος μας είναι το ίδιο με το άνοιγμα των χεριών μας.
Από ένα σημείο και μετά μου εξηγούσε το τί σήμαινε γι αυτόν ο αριθμός 8, και πόσες φορές τον συνάντησε στη ζωή του. Μου'φερνε αντικείμενα που όλα είχαν κάποια σχέση με το 8. Τα φύλαγε σε μια μικρή βαλίτσα. Μου είπε πως αγαπούσε το 8 όχι μόνο για την τύχη που του έφερνε αλλά και για το σχήμα του. Γιατί δεν είχε καμία άκρη. Τότε του είπα πως αν το γύρει στα πλάγια θα συμβολίζει το άπειρο. Του εξήγησα την ιδέα πίσω από το σύμβολο του απείρου. Του μίλησα για το οκτάεδρο. Ένα από τα 5 τέλεια γεωμετρικά σχήματα, τα μοναδικά σχήματα στις 3 διαστάσεις που έχουν ολες τους τις έδρες ίσες. Ότι μου ερχόταν στο κεφάλι το πετούσα, και κάθε φορά που με ρωτούσε κάτι επιπλέον σκεφτόμουν πόσα άτομα σαν αυτόν αδικήθηκαν από τη ζωή. Αδικήθηκαν από τον χρόνο και τον τόπο στον οποίο γεννήθηκαν. Πόσο μεγάλοι θα μπορούσαν να γίνουν αν είχαν τις δικές μου ευκαιρίες...
Υ.Γ. και όλα αυτά στα πορτογαλικά παρακαλω!!! Φιλιά σε όλους, να'στε καλά και να μαθαίνετε κάθε μέρα και κάτι καινούργιο.
Λίγο αργότερα Η συζήτηση άλλαξε θέμα και πέρασε στην ανεξερεύνητη θάλασσα. Πόσα πράγματα υπάρχουν που δεν γνωρίζουμε για την θάλασσα. Το συζητούσαμε ενώ την είχαμε μαύρο πιάτο κι ήρεμο, στα πόδια μας.
Μετά ήρθε η απίστευτη αρχιτεκτονική του ανθρώπινου σώματος. Πίστευε πως σχεδιαστήκαμε με σοφία. Του εξήγησα τον βιτρούβιο άνθρωπο του ντα βιντσι. Έμαθε πως το ύψος μας είναι το ίδιο με το άνοιγμα των χεριών μας.
Από ένα σημείο και μετά μου εξηγούσε το τί σήμαινε γι αυτόν ο αριθμός 8, και πόσες φορές τον συνάντησε στη ζωή του. Μου'φερνε αντικείμενα που όλα είχαν κάποια σχέση με το 8. Τα φύλαγε σε μια μικρή βαλίτσα. Μου είπε πως αγαπούσε το 8 όχι μόνο για την τύχη που του έφερνε αλλά και για το σχήμα του. Γιατί δεν είχε καμία άκρη. Τότε του είπα πως αν το γύρει στα πλάγια θα συμβολίζει το άπειρο. Του εξήγησα την ιδέα πίσω από το σύμβολο του απείρου. Του μίλησα για το οκτάεδρο. Ένα από τα 5 τέλεια γεωμετρικά σχήματα, τα μοναδικά σχήματα στις 3 διαστάσεις που έχουν ολες τους τις έδρες ίσες. Ότι μου ερχόταν στο κεφάλι το πετούσα, και κάθε φορά που με ρωτούσε κάτι επιπλέον σκεφτόμουν πόσα άτομα σαν αυτόν αδικήθηκαν από τη ζωή. Αδικήθηκαν από τον χρόνο και τον τόπο στον οποίο γεννήθηκαν. Πόσο μεγάλοι θα μπορούσαν να γίνουν αν είχαν τις δικές μου ευκαιρίες...
Υ.Γ. και όλα αυτά στα πορτογαλικά παρακαλω!!! Φιλιά σε όλους, να'στε καλά και να μαθαίνετε κάθε μέρα και κάτι καινούργιο.
Οι παππούδες έχουν αρχίσει να γίνονται οι αγαπημένοι μου συνομιλητές...!
ΑπάντησηΔιαγραφή