[Εισαγωγικό σημείωμα: Περιγραφή τόπου και χρόνου] Αυτή τη στιγμή είμαι στο Σαλβαδόρ της Βραζιλίας, σε ένα χόστελ χτισμένο στα βράχια, δίπλα ακριβώς από το κύμα. Είναι βράδυ και ετοιμάζομαι να περάσω τα έξοδά μου σε ένα excelακι που έχω φτιάξει για να τα παρακολουθώ, και είπα να γράψω κάτι που με ταλαιπωρεί κατά καιρούς γιατί συναντώ συχνά σε συζητήσεις με άλλους ταξιδιώτες.
Συνειδητοποίησα πόσο δεμένος είμαι με τον τόπο μου, όταν ένας φίλος αργεντίνος που γνώρισα μόλις χθες εδώ, στο Σαλβαντόρ, μου απάντησε πως δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του ποτέ, και αυτόματα ψυχοπλακώθηκα. Το πλάνο του προς το παρόν είναι να φτάσει στο Μεξικό και να βρει μια προσωρινή δουλειά εκεί, (έχει φίλους που μπορούν να τον βοηθήσουν) και μετά να συνεχίσει να ταξιδεύει στην Κεντρική Αμερική. Και όσο μου το περιέγραφε, τόσο περισσότερο ψυχοπλακωνόμουν. Γιατί φαινόταν πως δεν θα έβλεπε ποτέ κανέναν από τους "δικούς του" ξανά.
Έχω γνωρίσει κατά καιρούς πολλούς που δεν έχουν αυτή την τρέλα "αγαπώ την πατρίδα μου κι ας είναι χάλια". Και πάντα το μοτίβο είναι το ίδιο. Η ίδια απάντηση στην ερώτηση "δεν σου λείπουν η οικογένεια και οι φίλοι σου;". Ένα χαμογελαστό όχι.
Και αναρωτιώμουν γιατί. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Να το λένε τόσο εύκολα; Είμαι τόσο μαμόθρευτο τελικά, που δεν νιώθω έτσι; Αλλά τελικά είναι λογικό. Είναι πιο εύκολο για ορισμένους ανθρώπους. Γιατί φαίνεται πως ποτέ δεν είχαν πραγματικούς φίλους, ούτε σχέσεις αγάπης με την οικογένειά τους. Φαίνεται πως η ζωή τους εκεί ήταν τελείως συμβατική. Από την μία είναι μεγάλη μαγκιά τους που έχουν τ'[CENSORED]α να βγουν από την ασφάλεια της φωλιάς τους, και να εκτεθούν σε κάθε είδους περιπέτεια ψάχνοντας για την ευτυχία τους σ'ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά από την άλλη, όταν σκέφτομαι ότι δεν έχουν κάποιο άτομο στον τόπο τους που μπορούν να αποκαλούν φίλο ή οικογένεια και να το εννοούν, ψυχοπλακώνομαι... θλίβομαι... πως το λένε.
Αν ποτέ μελαγχόλησα σε αυτό το ταξίδι, δνε ήταν ούτε γιατί περνώ δύσκολα, ούτε γιατί βαρέθηκα. Ήταν καθαρά για τα όλα τα πρόσωπα που έχω αφήσω πίσω και αγαπώ, και με τα οποία θέλω να ζήσω πράγματα. Και μου λείπουν. Αλλά για να συμβεί αυτό, πάει να πει ότι έχω κάποια πρόσωπα που έχουν μεγάλη σημασία για μένα. Και είναι θλιβερό να βλέπω ανθρώπους που δεν το έχουν αυτό.
Για να φανώ όμως και λίγο οπτιμιστής, πιστεύω πως με τον καιρό θα το βρούν, απλά σε ένα μέρος διαφορετικό από αυτό που γεννήθηκαν. Θα γνωρίζουν άτομα με τα οποία θα δεθούν, ενδεχομένως άλλους ταξιδιώτες με τον ίδιο σκοπό και τα ίδια μυαλά, θα ταξιδέψουν μαζί και θα αναπτύξουν φιλίες και σχέσεις με πρόσωπα που τους ταιριάζουν περισσότερο. Το βλέπω να συμβαίνει δηλαδή... Έχω γνωρίσει κόσμο που τις καλύτερες φιλίες τις έκαναν στην άλλη άκρη του κόσμου, μέσα από τα ταξίδια τους.
Αυτά προς το παρόν... καταγράφηκαν κι αυτές οι σκέψεις.
Υ.Γ. Πριν 3 μέρες είχα και το πρώτο job offer από ένα hostel στο Ρίο ντε Ντζανέιρο. Αν χρειαστώ ποτέ δουλειά, τώρα ξέρω πού να πάω χαχχαχαχααχα
(Το χόστελ εκείνο το τρέχουν 4 νεαροί φίλοι, που ταξίδευαν για χρόνια σε όλο τον κόσμο και αποφάσισαν να ξεκινήσουν κάτι όλοι μαζί. Έμεινα σε κείνους 3 μέρες, αλλά είχαμε πολύ καλή χημεία. Πέρασα υπέροχα. Και πριν φύγω μου είπαν πως αν ποτέ κουραστώ, ή μου τελειώσουν τα λεφτά και βρίσκομαι κοντά, να πάω σε κείνους, να δουλέψω μαζί τους).
Συνειδητοποίησα πόσο δεμένος είμαι με τον τόπο μου, όταν ένας φίλος αργεντίνος που γνώρισα μόλις χθες εδώ, στο Σαλβαντόρ, μου απάντησε πως δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του ποτέ, και αυτόματα ψυχοπλακώθηκα. Το πλάνο του προς το παρόν είναι να φτάσει στο Μεξικό και να βρει μια προσωρινή δουλειά εκεί, (έχει φίλους που μπορούν να τον βοηθήσουν) και μετά να συνεχίσει να ταξιδεύει στην Κεντρική Αμερική. Και όσο μου το περιέγραφε, τόσο περισσότερο ψυχοπλακωνόμουν. Γιατί φαινόταν πως δεν θα έβλεπε ποτέ κανέναν από τους "δικούς του" ξανά.
Έχω γνωρίσει κατά καιρούς πολλούς που δεν έχουν αυτή την τρέλα "αγαπώ την πατρίδα μου κι ας είναι χάλια". Και πάντα το μοτίβο είναι το ίδιο. Η ίδια απάντηση στην ερώτηση "δεν σου λείπουν η οικογένεια και οι φίλοι σου;". Ένα χαμογελαστό όχι.
Και αναρωτιώμουν γιατί. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Να το λένε τόσο εύκολα; Είμαι τόσο μαμόθρευτο τελικά, που δεν νιώθω έτσι; Αλλά τελικά είναι λογικό. Είναι πιο εύκολο για ορισμένους ανθρώπους. Γιατί φαίνεται πως ποτέ δεν είχαν πραγματικούς φίλους, ούτε σχέσεις αγάπης με την οικογένειά τους. Φαίνεται πως η ζωή τους εκεί ήταν τελείως συμβατική. Από την μία είναι μεγάλη μαγκιά τους που έχουν τ'[CENSORED]α να βγουν από την ασφάλεια της φωλιάς τους, και να εκτεθούν σε κάθε είδους περιπέτεια ψάχνοντας για την ευτυχία τους σ'ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά από την άλλη, όταν σκέφτομαι ότι δεν έχουν κάποιο άτομο στον τόπο τους που μπορούν να αποκαλούν φίλο ή οικογένεια και να το εννοούν, ψυχοπλακώνομαι... θλίβομαι... πως το λένε.
Αν ποτέ μελαγχόλησα σε αυτό το ταξίδι, δνε ήταν ούτε γιατί περνώ δύσκολα, ούτε γιατί βαρέθηκα. Ήταν καθαρά για τα όλα τα πρόσωπα που έχω αφήσω πίσω και αγαπώ, και με τα οποία θέλω να ζήσω πράγματα. Και μου λείπουν. Αλλά για να συμβεί αυτό, πάει να πει ότι έχω κάποια πρόσωπα που έχουν μεγάλη σημασία για μένα. Και είναι θλιβερό να βλέπω ανθρώπους που δεν το έχουν αυτό.
Για να φανώ όμως και λίγο οπτιμιστής, πιστεύω πως με τον καιρό θα το βρούν, απλά σε ένα μέρος διαφορετικό από αυτό που γεννήθηκαν. Θα γνωρίζουν άτομα με τα οποία θα δεθούν, ενδεχομένως άλλους ταξιδιώτες με τον ίδιο σκοπό και τα ίδια μυαλά, θα ταξιδέψουν μαζί και θα αναπτύξουν φιλίες και σχέσεις με πρόσωπα που τους ταιριάζουν περισσότερο. Το βλέπω να συμβαίνει δηλαδή... Έχω γνωρίσει κόσμο που τις καλύτερες φιλίες τις έκαναν στην άλλη άκρη του κόσμου, μέσα από τα ταξίδια τους.
Αυτά προς το παρόν... καταγράφηκαν κι αυτές οι σκέψεις.
Υ.Γ. Πριν 3 μέρες είχα και το πρώτο job offer από ένα hostel στο Ρίο ντε Ντζανέιρο. Αν χρειαστώ ποτέ δουλειά, τώρα ξέρω πού να πάω χαχχαχαχααχα
(Το χόστελ εκείνο το τρέχουν 4 νεαροί φίλοι, που ταξίδευαν για χρόνια σε όλο τον κόσμο και αποφάσισαν να ξεκινήσουν κάτι όλοι μαζί. Έμεινα σε κείνους 3 μέρες, αλλά είχαμε πολύ καλή χημεία. Πέρασα υπέροχα. Και πριν φύγω μου είπαν πως αν ποτέ κουραστώ, ή μου τελειώσουν τα λεφτά και βρίσκομαι κοντά, να πάω σε κείνους, να δουλέψω μαζί τους).
:-)
ΑπάντησηΔιαγραφή