Πρωτη στάση, Βουδαπέστη

 Το ταξιδι ξεκινα ευτυχως με καλη παρεα, τον Δημο. Αν ημουν μονος στο αεροπλανο μετα απο τους αποχαιρετισμους θα ειχα ψυχοπλακωθει. Ευχαριστη πτήση, παιρνουμε βαλίτσα, βγάζω φιορινα απο αεροδρομιο, πρωτο λεωφορειο. Ειμαι λιγο στα χαμενα. Προς το παρον δεν ξεκινω ενα τεραστιο ταξιδι αλλά ότι απλώς παω τετραήμερη επίσκεψη στο Δημήτρη. Αφου ο Δημος με κατατοπισε σε όλα (όπως και 3 άλλα ελληνόπουλα που ταξιδευαν μαζί μας), βρίσκομαι στη blaja luiza και σφιχταγκαλιαζόμαστε με Δημήτρη που είχα μηνες να τον δω, από τοτε που εφησε την Ελλάδα για να ζήσει στη βουδαπέστη.

02 νοεμβριου 2012, βραδακι. Βουδαπεστη, ουγγαρια και διανυω την Πρωτη μερα... (Βασικα τις πρωτες ωρες) με αναμικτα συναισθηματα αλλα χωρις κανενα τεχνικο προβλημα με εξαιρεση μια δυσλειτουργικη πιστωτικη καρτα. Εχω κι άλλες, δεν ανησυχουμε. Νιωθω την παρουσια μιασ υποσκαπτουσας νοσταλγιας μονο που δεν της επιτρεπω να αναδυθει. Δε θελω να γινω πολυ δραματικος αλλα οσοι ξερουν απο αποχαιρετισμούς γνωριζουν πως η αγαπη μπορει ευκολα να γινει πονος.

(Συνεχιζουμε) Συγκατοικηση, λοιπόν, με ενα πολυ καλο φιλο απο το στρατο, το Δημητρη, τους τρεις συγκατοικους του και τον σπλιντερ τον αρουραιο (κανενας φοβος. Ειναι καλο παιδι, εξημερωμενο).

Πρωτη Σημειωση: να μαθω τα φιορινια

Πρωτο μπαρακι:  το Simpla. Τρελο σκηνικό, τεράστιο με μια κεντρικη στοά πολλά διαφορετικά δωματια, παλαβό ντεκόρ, εναλλακτικό και δε λέω τίποτα άλλο (Εκτός ίσως ότι λέγεται πως θεωρείται ένα από τα διασημότερα του κόσμου. Μύθος; Δεν ξερω). Να το επισκευτείτε μόνοι σας.

Η βουδαπέστη πολύ φτηνή πόλη, όμορφη αρχιτεκτονική και ωραία βραδινή ζωή με νέο κόσμο από όλο τον κόσμο. Κυρίως τουρίστες και exchange program students. ΠΟΛΥ δύσκολη γλώσσα, πολύ ιδιαίτερη. Λίγος κόσμος μιλά τα αγγλικά. Ήρεμος λαός, ήσυχος και παρόλη την δυσκολία στην επικοινωνία θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν.

Οι μέρες στη βουδαπέστη περνούσαν όλο και καλύτερα.  Ανεβοκατέβασμα στο λόφο του gellert και σφίξαν τα μπουτάκια, μουσακά πρώτης τάξεως από τον Δημήτρη, χουχουλιασμα στα τουρκικά λουτρά,  βραδινές εξόδους με ελληνικό παρεάκι από erasmus (ποοολύ γέλιο) σούπα γκούλας αρκετά μεγάλη ώστε να μπορείς να βουτήξεις το κεφάλι σου μέσα και βολτίτσα σε δύο κάστρα,  στην πλατεία των ηρώων, και στο όμορφο πάρκο δίπλα της. (Με ξεπάτωσε ο αλήτης!) δε θα μπορουσα να ευχαριστήσω περισσότερο τον δημήτρη. Παρόλο που δεν είχε την άνεση, με φίλεψε, με κοίμισε και μου συμπεριφέρθηκε σαν αδελφό. Σου εύχομαι τα καλύτερα φίλε μου.

Αυτή τη στιγμή γράφω από βίεννη. Αύριο παίρνω το τρένο για Linz για μια με δυο βραδιές και ύστερα Salzburg. Θα τα ξαναπούμε σύντομα με φρέσκα νέα. Φιλιά σε όσους παρακολουθούν...

                                                 ( Να και ο σπλίντερ)