Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012, Λισαβόνα

Θα μεταπηδήσω μερικές μέρες, και μερικές εμπειρίες για να εξιστορήσω τα προχθεσινά "σκηνικά" τώρα που τα έχω φρέσκα. Αυτά της Λισαβόνας.



Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη Λισαβόνα, και η πρώτη μου εμπειρία με το couchsurfing. Για όσους δεν γνωρίζουν, couchsurfing είναι ένα website (πλέον ολόκληρη κοινότητα), όπου φιλοξενείς αμισθί κόσμο απ'όλο τον κόσμο που έρχεται να επισκευτεί την πόλη σου, και με την σειρά σου να φιλοξενηθείς από άλλους, αγνώστους. Αν και σε πρώτη φάση ακούγεται επικίνδυνο, έχουν προβλεφθεί πολλές δικλείδες ασφαλείας στο όλο σύστημα ώστε να μην παίρνεις ρίσκο. Εμένα προσωπικά με φιλοξένησε ένας νεαρός Γάλλος αρχιτέκτονας, που τα παράτησε όλα στη Γαλλία και ήρθε να ζήσει στη Λισαβόνα, "την ομορφότερη πόλη της Ευρώπης", όπως λέει και ο ίδιος.

Ο φίλος αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικός ακτιβιστής με βασικές δράσεις τη λειτουργία του κοινοβίου (ξέχασα να αναφέρω ότι θα έμενα σε κοινόβιο), και τη δημιουργία ταινιών για το πολιτικό σύστημα και  τους εναλλακτικούς τρόπους διαβίωσης. (Είπα αν είναι να κάνω couchsurfing να το κάνω σωστά. Με τρομοκρατικές οργανώσεις και πάνω). Για τον λίγο χρόνο που πέρασα μαζί του, φαίνεται καλό παιδί. Πασιφιστής, μιλάει, γελάει, βοηθάει και προσφέρει. Βασικές προϋποθέσεις για να χαρακτηρίσεις κάποιον "καλό".

Είχαν μια υπέροχη ταράτσα και πέτυχα την θέα ακριβώς την ώρα που ο ήλιος βασίλευε πίσω από την πόλη. Η πλάκα είναι ότι στην ταράτσα ανεβαίνεις από σκαλωσιές πυρασφαλείας που περνούν από όλα τα μπαλκόνια. Στην ουσία δηλαδή, περνάς μέσα από το μπαλκόνι του καθενός (και τη μπουγάδα του) χωρίς κανένα πρόβλημα όμως γιατί όλοι είναι φίλοι (είπαμε, κοινόβιο), για τους οποίους μάλιστα μαγείρεψα την πρώτη μου πίτσα!

Άνοιγμα φύλλου μόνος (με κάποιες βασικές κατευθύνσεις του οικοδεσπότη φυσικά), μπόλικη σάλτσα από ντομάτα και πατάτα (που μύριζε υπέροχα), από πάνω κάθε λογής φρέσκα λαχανικά και ένα αυγό στη μέση για να το απογειώσουμε. Ο στόχος ήταν να φιλέψουμε γύρω στα 30 άτομα, οπότε Οι πίτσες έγιναν 5-6 και πολλά "γειτόνια" έφερναν τα δικά τους πιάτα. Τσάι, ζαχαρωμένο ποπ κορν και διάφορα μπινελίκια. Είχαμε πάρτυ λοιπόν!

Κουβεντούλα, φαγάκι, ποτό για τους αλκοολικούς, και για αποκορύφωμα έναν πλειστηριασμό κάποιων έργων μιας κοπέλας, της Γκόα (ισπανίδα, φοιτήτρια καλών τεχνών και πολύ γλυκιά). Ο πλειστηριασμός απέκτησε φοβερό ενδιαφέρον από την αρχή του. Οι προσφορές που έκανε ο καθένας για τα έργα της κοπέλας γινόταν κατά κύριο λόγο με αντιπραγματισμό. Δηλαδή οι προσφορές από το κοινό δεν ήταν "10 ευρώ!", ή "20 ευρώ!", αλλά "ένα βιβλίο, 2 κρεμμύδια, 1 σκουλαρίκι, και το σλιπάκι μου του σούπερμαν!". Έβαζαν και λεφτά βέβαια, αλλά όχι πολλά.

Στο γλέντι οι γνωριμίες αμέτρητες. Ταξιδιώτες, φοιτητές erasmus, ντόπιοι, ένας ρουμάνος που θεωρούσε το couchsurfing πολυτέλεια και κοιμάται σε παγκάκια και εγκατελελειμένα σπίτια, έναν πορτογάλο yogi, και κάθε είδους ξεχωριστές προσωπικότητες. Την πρώτη θέση όμως θα έλεγα πως κατέκτησε ένας καναδός χίππης, ράθυμος τελειώς, με αργές κινήσεις και ομιλία. Γι αυτόν πιστεύω όλα κυλούσαν πιο αργά. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής, αρκετά οξυδερκής σε αυτά που έλεγε, αλλά του έπερνε αρκετή ώρα. Ίσως και να το έκανε επίτηδες για να  εκμεταλλευτεί τις καθυστερήσεις ώστε να σκεφτεί την πιο έξυπνη ατάκα. Ίσως πάλι, να ήταν και τα πολλά ναρκωτικά.
Στην αρχή μου ζήτησαν να μην του δώσω πολύ θάρρος, γιατί δεν τον ήθελαν στο σπίτι. Βλέπεις, ήταν χαρακτηριστική περίπτωση από κείνες που η ευφυΐα φέρνει μαζί της την εκκεντρικότητα. Παρόλα αυτά τους παράκουσα, και έφτασα να μιλάω πιο πολύ με αυτόν παρά με οποιονδήποτε άλλο γιατί φαίνεται πως είχαμε αρκετά κοινά στον τρόπο σκέψης. Και ήταν καλή παρέα.

Όλα κυλούσαν όμορφα, η ώρα κυλούσε, κι εγώ άρχισα να κουράζομαι. Ήθελα να ξεραθώ, αλλά δεν υπήρχε κάποιο απομονωμένο (και γενικά μονωμένο) μέρος, και οι υπόλοιποι περνούσαν υπέροχα. Πράγμα που σήμαινε ότι το γλέντι θα κρατήσει πολύ ακόμη. Και ενώ τελικά βρήκα να κουρνιάσω σε ένα κρεβάτι εκεί στα κοντά, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της δοκιμασίας. Το κτίριο δεν είχε θέρμανση, και εγώ δεν είχα υπνόσακο. Ή κουβέρτα. Ή σεντόνια. Κοιμήθηκα φορώντας 3 μπλούζες, ένα φούτερ, 2 ζευγάρια κάλτσες, το σκούφο μου, και πάλι κρύωνα. Χάλια λοιπόν, και ακόμη χειρότερα, γιατί κοιμήθηκα παρέα με τον Οράτιο. Που είναι γάτα. Μια πανέμορφη, του σιάμ, πράγμα που δεν βοήθησε όμως γιατί όπως και να'χει, είμαι αλεργικός σε όλες. Πνίγηκα στη μύξα.
Και το αστείο έχει συνέχεια. Οι δύο από τους τρεις μόνιμους ενοίκους θα έφευγαν για το σαββατοκύριακο και άφησαν εμένα υπεύθυνο (!) για το διαμέρισμα. Τους αποχαιρετώ λοιπόν με ένα χαμόγελο κουνώντας λευκό μαντήλι στο κατώφλι της πόρτας, και με το που φεύγουν μαζεύω όπως όπως τα μπογαλάκια μου και την κοπανάω! χαχαχαχαχαχα.

Βρίσκω ένα ωραίο αρκιβό, κυριλέ hostel κοντά σε μια υπέροχη, κεντρική περιοχή της Λισαβόνας (Baixa/Chiado), και αφήνω ένα μήνυμα πίσω μου εξηγώντας πως έπρεπε επειγόντως να φύγω. Η εναλλακτική θα ήταν να το παίζω οικονόμος ενός διαμερίσματος γεμάτο με τρίχες του Οράτιου. Και δεν ήμουνα στο mood. Πριν φύγω βέβαια έριξα ένα σφουγγαρισματάκι σε κουζίνα και μπάνιο, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία, την εμπιστοσύνη και τις ωραίες στιγμές, αλλά και για να αποφύγω ένα κακό σχόλιο στο προφίλ μου στο couchsurfing. Γιατί κατά βάθος είμαι ένας πανούργος ωφελιμιστής.

Στο σύνολό της, σαν εμπειρία ήταν αρκετά ωφέλιμη. Έγιναν συζητήσεις που δεν μπορώ να εξιστορήσω εδώ για θα έπρεπε να γράφω για ώρες. Έμαθα πράγματα για τόπους που θα ήθελα να επισκευτώ αλλά και για τόπους που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν. Παρακολούθησα τρόπους σκέψεις πολύ διαφορετικούς από τον δικό μου, αλλά και άλλους πολύ κοντά στον δικό μου από ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα.
Μάλιστα αν δεν αλλάξω πολύ στο μέλλον, θα επιδιώξω η γειτονιά που θα μένω να είναι έτσι ζωντανή και δεμένη, με δράσεις και δρώμενα, έχοντας όμως πάντα ο καθένας τον προσωπικό του χώρο. Πάντα. Διαφορετικά χάνεις πολλές από τις ελευθερίες σου γιατί θα είσαι πάντα δέσμιος του προγράμματος της κοινότητας.

Η ιστορία συνεχίζεται στο hostel, με εμένα ψυχοπλακωμένο να μαγειρεύω μόνος, ενώ σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να το έκανα με δικούς μου ανθρώπους... To be continued γιατί σε λίγο έχουμε δείπνο όλοι μαζί στο hostel και ψοφάω της πείνας. Φιλιά σε όλους!

Η πίτσα μου! (η φωτογραφία είναι στραβά, το ξέρω, αλλά δεν ξέρω τί σκάλωμα έχει φάει το pc και δεν μου την αλλάζει. Μου'ρχεται να το σπάσω)